Με βαθιά θλίψη πληροφορηθήκα τον θάνατο του Γιώργου Παρχαρίδη.
Ενός ανθρώπου, που υπηρέτησε με συνέπεια την ιατρική επιστήμη στο νοσοκομείο και το ιατρείο , ως μάχιμος ιατρός και από καθέδρας ως Καθηγητής, αλλά και ενός ανθρώπου αυτοδημιούργητου, που άφησε το αγωνιστικό κοινωνικό αποτύπωμά του στην ιστορική και πολιτιστική ανάδειξη των Ποντίων και στον αγώνα δικαίωσης των μαρτυριών του Ποντιακού λαού.
Ο Γιώργος Παρχαρίδης διακρινόταν για τον δυναμικό χαρακτήρα του, την ευθύτητα του λόγου του, την εργατικότητα και την διάθεση εξυπηρέτησης του κάθε ανθρώπου, με φίλους όλων των κοινωνικών και κομματικών αποχρώσεων, γιατί ήταν αποδεδειγμένα υπεράνω κομματικών επιλογών, απ’ όλα τα πόστα και μετερίζια και αν πέρασε, από το Πανεπιστήμιο και την ‘Ενωση Ποντίων Φοιτητών, το ΑΧΕΠΑ, την Καρδιολογική Εταιρεία, την Εύξεινο Λέσχη και τέλος από το μεγάλο δημιούργημά του, την πολλά υποσχόμενη Παμποντιακή…
Με τον Γιώργο γνωριστήκαμε στα μέσα της δεκαετίας του ’60, εγώ στο 5ο και αυτός στο 4ο έτος της ιατρικής, όταν αποφασίσαμε να ενεργοποιήσουμε την αδρανούσα Ένωση Ποντίων Φοιτητών, μετά την αποχώρηση των Λαζαρίδη, Σωματαρίδη και λοιπών, λόγω περαίωσης των σπουδών τους. ‘’Κατεβήκαμε’’ με δύο ψηφοδέλτια ένα υπ’ εμέ και το άλλο με επικεφαλής τον Παρχαρίδη. Επικράτησε το ψηφοδέλτιο του Παρχαρίδη, με 5 συμβούλους στο 7μελές Δ.Σ. Ο Παρχαρίδης εκτός από τους πολυπληθέστερους Κοζανίτες φοιτητές, απέσπασε και πολλούς Κιλκισισιώτες, όπως καυχιόταν. Επί πλέον είχε στο πλευρό του τους δημοφιλείς φοιτητές ποδοσφαιριστές Αιμ. Θεοφανίδη (ΠΑΟΚ), Παν. Χαραλαμπίδη (Ηρακλή), Λευθ. Μαστορίδη (Μακεδονικού), Ηλία Φωτιάδη-Γιασίν- από Νάουσα, Γιάννη Μυλωνά από Κατερίνη κ.ά. Όμως τον σύλλογο με πρόεδρο τον Παρχαρίδη και γραφεία σε ισόγειο της Κωνσταντίνου Μελενίκου, τον κρατήσαμε εμείς οι δυο!
Έκτοτε αναπτύχθηκε μεταξύ μας στενός φιλικός και συναδελφικός δεσμός.
Κάποια φορά, κύλησαν τα χρόνια, εγώ Δήμαρχος του Κιλκίς, ο Γιώργος Πανεπιστημιακός, βρέθηκε με εκλεκτή παρέα σε κέντρο εστίασης στην Νέα Σάντα Κιλκίς. Το καλό κρασί ‘’ξύπνησε’’ τις μνήμες και ο Γιώργος με θυμήθηκε περασμένη βραδινή ώρα. Ήταν ημέρες της εμποροπανήγυρης του Κιλκίς και ο κόσμος ήταν έξω! Κινητά τηλέφωνα δεν υπήρχαν ακόμη. Με αναζήτησε μέσω περιπολικού της Αστυνομίας: Θέλω τον γιατρό τον Δήμαρχο, να τον βρείτε και να έρθει στη Νέα Σάντα… Είναι ανάγκη!
Με βρήκαν, ως γιατρό! Πήγα… Ο Γιώργος σε ευδαίμονα διάθεση, με αγκάλιασε κατά τα ποντιακά πρότυπα μέσ’ την ‘’τρελλή’’ χαρά του. Έπαιζε εντός έδρας, όπως θεωρούσε τη Νέα Σάντα. Τραγουδούσε και επαναλάμβανε το ασμάτιο … ‘’την πίταν ξαν’ την πίταν… και τ’ αλυκόν την πίταν’’… και ξανά …την πίταν…και την πίταν τ’ αλυκόν, ώσπου να φτάσουμε κοντά στο ξημέρωμα.
Έκτοτε κάθε φορά που συναντιώμασταν με υπενθύμιζε την ‘’αγγάρευση’’ του περιπολικού για την πρόσκληση στη Νέα Σάντα.
Θυμούμαι επίσης ένα καλοκαίρι μαθαίνοντας ότι παραθερίζω στην Βουρβουρού και αυτός βρισκόταν στην Ακτή Σαλονικιού, φιλοξενούμενος για ένα weekend στο εξοχικό του άλλου εκλεκτού φίλου profess Γιώργου Παυλίδη, καθηγητή πανεπιστημίου, αυθεντία στη δυσλεξία, με προσκάλεσε (μπήκαν στη ζωή μας τα κινητά) για ένα ποτό.
Πήγαμε με την σύζυγο. Ήταν νωρίς το βράδυ με λίγο σκοτάδι. Οι δύο καθηγητές μας υποδέχθηκαν καταμεσής του δρόμου στο έμπα του συνοικισμού με την λύρα ‘’προπεταμένη’’ στα χέρια και το ποντιακό …’’έρθα πουλί μ’ σην μαχαλάς, έρθα σην γειτονίας’’… και άλλα παρόμοια, μέχρι να ανεβούμε στο δώμα όπου με στρωμένο πλούσια με θαλασσινά και άλλα το οβάλ τραπέζι, μας περίμεναν η Φούλα και η οικοδέσποινα…
Φίλε Γιώργο,
Στον Παράδεισο, που σε αναμένει, και όπου θα συναντήσεις παλιούς και καλούς φίλους, φρόντισε να βρούμε, όταν θα σε ακολουθήσουμε, ένα τραπέζι στρωμένο με όλους τους καρπούς και χυμούς του Παραδείσου, όπως εσύ ξέρεις να υποδέχεσαι… και μην ξεχάσεις και ‘’τ’ αλυκόν την πίταν’’…
Μαζί με τα συλλυπητήρια στα αντάξια παιδιά άξιου πατέρα, εύχομαι να είναι ελαφρύ το χώμα του Πρωτοχωρίου Κοζάνης, που θα σε σκεπάσει.
Τάσος Αμανατίδης Γιατρός – πρ. Δήμαρχος Κιλκίς
