ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και οι σύμμαχοί τους στην ΕΕ, προσπαθούν τώρα να βάλουν το λαό να κυνηγάει τη χίμαιρα της «ανάπτυξης». Δεν παράγουμε λένε τίποτε! Και το λένε οι ίδιοι, το πολιτικό προσωπικό των κομμάτων που κυβέρνησαν από το 1974 τη χώρα! Που με τις Συνθήκες, τις κατευθύνσεις και τις ντιρεκτίβες της ΕΟΚ πρώτα και της ΕΕ μετά το 1991, με την Ευρωλαγνεία και Ευρωδουλεία, διέλυσαν την παραγωγική βάση της χώρας γιατί έπρεπε να κερδίζει πιο πολλά το κεφάλαιο.Διέλυσαν την αγροτική οικονομία και τη βιομηχανία που είχε αναπτυχθεί με βάση τα αγροτικά προϊόντα, διέλυσαν την βιομηχανία άλλων κλάδων που στήθηκε με τον ιδρώτα και το αίμα του ελληνικού λαού. Επιδότησαν βιομηχανίες για να μεταφέρουν τη δραστηριότητά τους σε άλλες χώρες για να τις κατακτήσουν οικονομικά, οι «Μεγαλέξανδροι». Διέλυσαν ολόκληρους βιοτεχνικούς κλάδους που έδιναν δουλειά και ψωμί σε χιλιάδες εργαζόμενους.
Σήμερα μιλάνε για ανάπτυξη. Αλλά για ποια ανάπτυξη; Για την κατασκευή δρόμων ταχείας διέλευσης, λιμανιών, γενικά σε υποδομές για διακομιδή των εμπορευμάτων εντός και εκτός Ευρωζώνης. Αυτή δεν είναι ανάπτυξη,. Βοηθούν όταν γίνει ανάπτυξη, βοηθούν εάν θέλετε την ασφαλή και ταχεία μετακίνηση του κόσμου, δημιουργούν πρόσκαιρα θέσεις εργασίας αλλά δεν είναι ανάπτυξη, δηλαδή μονάδες που θα παράγουν και θα δημιουργούν μόνιμες θέσεις απασχόλησης, που θα μειώσουν την ανεργία, που θα μειώσουν τις εισαγωγές και την αιμορραγία των χρημάτων του λαού.
Και όλο αυτό το σκηνικό της «Ανάπτυξης» στήνεται αφού τσάκισαν ότι είχαν αφήσει όρθιο από εργασιακά δικαιώματα, πάνω στα αποκαΐδια των μισθών και των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων και όλων των λαϊκών στρωμάτων.
Ανήκω στη γενιά που γεννήθηκε το πρώτο μισό του προηγούμενου αιώνα. Ζήσαμε δύσκολα παιδικά χρόνια. Με τους αγώνες των παππούδων μας, των πατεράδων μας και τους δικούς μας, όσοι μπήκαμε στο κίνημα από τα εφηβικά μας χρόνια, βελτιώθηκε η ζωή μας και ζήσαμε και καλά χρόνια. Και τώρα ζούμε πάλι χειρότερα και από την δεκαετία του 60’. Δεν με πειράζει τόσο... .
Αυτό που με θλίβει, με πονάει, με τρελαίνει, με εξοργίζει, είναι ότι τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας, ζουν και θα ζήσουν χειρότερα από εμάς.
Όπως το έγραψε και ο ποιητής του λαού Κ. Βάρναλης στις 20/10/1973:
«Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν- τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ’ έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά χρέος εθνικόν και σοφία του Παναγάθου!... Πότε θ’ αναστηθούν οι σκοτωμένοι;»