Στις βουλευτικές εκλογές του 1993 το Κ.Κ.Ε έδωσε την πιο σκληρή μάχη (μέχρι την επόμενη που έμελλε να είναι αυτή της 17ης Ιουνίου του 2012).Τότε, το 1993, με ποσοστό 4,54 % και 313.001 ψήφους κατέγραψε το χαμηλότερο ποσοστό του στην μεταπολίτευση. Την Κυριακή που μας πέρασε έκανε ένα νέο αρνητικό ρεκόρ με 4,50 %
( -0,04%) και μόλις 277.179 ψήφους ( λόγω και της μεγάλης αποχής σε σχέση με το 1993).
Στο Κιλκίς αντίστοιχα το 1993 είχαμε ποσοστό 5,42% και ψήφους 4.493 και στις εκλογές της 17ης Ιούνη είχαμε ποσοστό 5,37% και ψήφους 3.390 (και εδώ λόγω της αποχής). Βέβαια στις εκλογές της 6ης του Μάη είχαμε το καλό ποσοστό 9,73% και 6.307 ψήφους. Είχαμε δηλαδή μείωση μεταξύ 6ης Μάη και 17ης Ιούνη 2.917 ψήφους και σε ποσοστό 4,36%.
Τότε βέβαια, τo 1993, τα αποτελέσματα διαμορφώθηκαν κάτω από το βάρος της κοσμοϊστορικής ανατροπής του σοσιαλιστικού συστήματος στην Ευρώπη και ταυτόχρονα της διάσπασης του ΚΚΕ.
Τα νούμερα αυτά, όπως και να έχει, ιδιαίτερα μέσα στις σημερινές συνθήκες, και των τεράστιων προβλημάτων που έχει ο λαός μας, μόνο θλίψη και ίσως απογοήτευση, μπορούν να σκορπίσουν στα μέλη και στους φίλους του Κ.Κ.Ε. γιατί πρόκειται, πράγματι, για μια μεγάλη μείωση δυνάμεων, για μια μεγάλη εκλογική ήττα.
Τι συμβαίνει εδώ; Το ΚΚΕ δικαιώνεται στις προβλέψεις του. Δικαιώθηκε στις θέσεις του για την ΕΟΚ πρώτα, για την ΕΕ μετά, για τη στάση του όσον αφορά την Συνθήκη του Μάαστριχτ, την «Λευκή Βίβλο», την «Στρατηγική της Λισσαβόνας», την «Συνθήκη της Μπολόνια», στις θέσεις του για τις ΚΑΠ κ.λ.π. . Δικαιώνεται για το χαρακτήρα της κρίσης, ότι, δηλαδή, είναι κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Δικαιώνεται για το ρόλο των άλλων πολιτικών δυνάμεων. Δικαιώθηκε σε μια σειρά άλλα ζητήματα, όπως, για παράδειγμα, στη στάση και τις προτάσεις για το θέμα της Π.Γ.Δ.Μ. Γιατί ένας κόσμος που εκτιμά το ΚΚΕ για τους αγώνες του, για την ηθική και τη σοβαρότητα του, την ίδια στιγμή το καταψηφίζει στις εκλογές και επιλέγει τις ψεύτικες ελπίδες από τον «καναπέ»;
Φταίει ο λαός «που είναι μαραζιάρης» που λέει και σε ένα τραγούδι του ο Διονύσης Σαββόπουλος; Ή μήπως το ΚΚΕ κάνει κάπου λάθος;
Το Κόμμα μας δεν κούνησε ποτέ το δάκτυλο στο λαό. Η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, ο λαός συνολικά, είναι η κυρίαρχη δύναμη που κινεί τη ρόδα της ιστορίας. Χωρίς να λέμε ότι δεν έχει ευθύνες για τις επιλογές του που, κάθε φορά, καθορίζουν και τους συσχετισμούς των πολιτικών δυνάμεων.
Το εκλογικό αποτέλεσμα της 17ης Ιούνη, με βάση και τη διευρυμένη αποχή, χαρακτηρίζεται από την πολιτική αναδίπλωση πλατιών λαϊκών μαζών, σε σχέση με το αποτέλεσμα της 6ης του Ιούνη. Αυτό είναι αποτέλεσμα της μεγάλης εκβιαστικής, τρομοκρατικής εκστρατείας των ιμπεριαλιστών και των ντόπιων αντιδραστικών δυνάμεων.
Όμως η επιτυχία των Ευρωλάγνων αντιδραστικών δυνάμεων, είναι προσωρινή. Είναι επιτυχία «μιας ημέρας». Σύντομα οι μάσκες θα πέσουν. Δεν θα αργήσει να ξεφτίσει το προσωπείο της “διαπραγμάτευσης”. Θα φανεί ότι οι δυνάμεις των μνημονίων, της εξάρτησης, της λιτότητας και της ανεργίας, με τις ευλογίες του Ομπάμα και του Γιούρογκρουπ, όχι μόνο θα σεβαστούν τις προηγούμενες δεσμεύσεις τους στη τρόικα αλλά θα επιχειρήσουν, άμεσα, να επιβάλουν νέα αντιλαϊκά μέτρα.
Θα αποκαλυφθεί ακόμη πιο καθαρά ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ και οι, συνειδητά, ψεύτικες ελπίδες που σκορπά στον λαό.
Όσον αφορά εμάς. Δεν έχουμε το αλάθητο του Πάπα. Δεν αποποιηθήκαμε ποτέ τις ευθύνες που μας αναλογούν. Το ΚΚΕ, σίγουρα πρέπει να κάνει και θα κάνει, μια ακόμη πιο σοβαρή εκτίμηση των αποτελεσμάτων και να δώσει ακόμη πιο πειστικές απαντήσεις στο λαό. Μπορεί να χρειαστεί, και θα χρειαστεί, να διορθώσει κάποια πράγματα που αφορούν την εκλαΐκευση των θέσεων, των προτάσεων, του προγράμματός του. Ίσως χρειαστεί να γίνουν και αλλαγές προσώπων όσον αφορά τα καθήκοντα που έχουν.
Ίσως χρειαστεί να επεκτείνει την ιστορική εκτίμησή του και πέραν του 1968. Έστω και με προσωρινή εκτίμηση. Να μιλήσει ειλικρινά για την πολιτική του, τη στάση του σε βασικά ζητήματα, τις επιλογές του, τα όποια λάθη του, στην μεγαλύτερη, στην ιστορία, περίοδο νομιμότητάς του. Αυτή, της λεγόμενης Μεταπολίτευσης. Αυτό θα έδινε ένα μεγάλο όπλο και θα απελευθέρωνε από υπαρκτές και μη ενοχές και θα εξόπλιζε τα μέλη και τους οπαδούς του κόμματος, ώστε να υπερασπιστούν πιο επιθετικά και πειστικά την πολιτική του και τις επιλογές του.
Το κόμμα μας δεν κλείνει τα’ αυτιά και αφουγκράζεται τι λέει ο κόσμος και ιδιαίτερα τα μέλη, οι οπαδοί και οι φίλοι του. Όμως το ΚΚΕ είναι κόμμα αρχών έχει διαδικασίες και έχει τα ανάλογα όργανα που θα κινήσουν τις διαδικασίες, θα διορθώσουν και θα κάνουν αλλαγές όπου πρέπει. Κατά παραγγελία, καθ’ υπαγόρευση, δεν θα πάρει αποφάσεις.
Όμως ο λαός πρέπει να αντιληφθεί ότι το ΚΚΕ διαφοροποιείται από όλα τα άλλα κόμματα γιατί αγωνίζεται για μια Ελλάδα που δε θα έχει δεσμεύσεις στα πλαίσια των ιμπεριαλιστικών ενώσεων του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Αυτό μπορεί να το εγγυηθεί στον ελληνικό λαό μόνο μια εργατική - λαϊκή εξουσία! Για τη συγκρότηση της λαϊκής συμμαχίας, που θα ανοίξει το δρόμο γι' αυτήν την εξουσία αγωνίζεται το ΚΚΕ. Προβάλλει μια άλλη πολιτική, μια άλλη λύση. Και αυτό, σήμερα, είναι δύσκολο να το επιλέξει ο λαός. Όμως δε θα κουραστούμε να αναδεικνύουμε αυτή την κατεύθυνση, αυτή την λύση.
Τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ έχουμε την υπομονή ώστε να μην απογοητευόμαστε και κυρίως να μην κουραζόμαστε για να εξηγούμε πως αν δεν κουνηθεί ο ίδιος (ο λαός), αν δεν κάνει βήματα οργάνωσης, αν δεν πάρει τη ζωή του στα χέρια του, λύσεις και απαντήσεις στα προβλήματα του δε θα δει. Και δε θα κουραστούμε επίσης ακόμα να του θυμίζουμε ό,τι ότι κερδήθηκε στον 20ο αιώνα, κερδήθηκε με σκληρούς, αιματηρούς αγώνες και ότι του αφαίρεσαν από αυτές τις κατακτήσεις και τα δικαιώματά του, τα αφαίρεσαν όταν αδυνάτισε το διεθνές κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα και ότι, αυτά που έχασε, πάλι με αγώνες θα τα πάρει πίσω.
Να βάλουμε ένα ερώτημα: Θέλει ο λαός ένα ΚΚΕ που σήμερα θα ήταν απόν από τα εργοστάσια; Εάν μπορούσε να ζούσε σε ένα παράλληλο σύμπαν, θα έβλεπε τι σημαίνει απουσία του ΚΚΕ από τα εργοστάσια και τους τόπους δουλειάς, από τους αγώνες.
Χρειάζεται ο λαός ένα ΚΚΕ που θα ήταν άφαντο από τα σημερινά του προβλήματα; Χρειάζεται ο λαός ένα ΚΚΕ που σήμερα θα συμφιλιωνόταν με το ρεαλισμό των επιχειρηματιών, με το σύστημα; Που θα «σερνόταν» σε συμμετοχή σε μια κυβέρνηση τάχα «εθνικής σωτηρίας;» Αν η απάντηση είναι όχι, τότε από σήμερα θα πρέπει να δυναμώσουν οι αγώνες σε κάθε χώρο, πλάι στο κόμμα της εργατικής τάξης που από το βράδυ των εκλογών και παρά το αποτέλεσμα, είναι πιο αποφασισμένο να σταθεί στο ύψος των ιστορικών ευθυνών του.
