Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2021, 2:05:26 πμ
etpa
Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2021 17:57

Για την αδελφή μου, ΖΩΗ

Συντάκτης:

Η Μοναδική και Μονάκριβη αδελφή μου, Ζωή γεννήθηκε τον Μάιο του 1964 και μας άφησε τα ξημερώματα της 26ης Δεκεμβρίου 2020 από επιπλοκές covid 19 και την αδικία των ανθρώπων.

 

Τελείωσε το Λύκειο Κάτω Ποροΐων, τελείωσε τη Μ.Τ.Ε.Ν.Σ  Κιλκίς και υπηρέτησε όλα της τα χρόνια στο Γ.Ν. Κιλκίς.  Στις 10 Μαΐου 2020 έκλεισε τα 56 της χρόνια και την 1η του Οκτώβρη  τα 36  χρόνια υπηρεσίας. Αρρώστησε και έφυγε μέσα σε 35 μέρες.

Ποια ήταν σαν άνθρωπος και σαν νοσηλεύτρια τα είπαν και θα τα πουν  συνάδελφοι και προϊστάμενοι. Εγώ θα πω τα εξής: Όταν ξεκίνησε την εργασία της, 20 ετών, και για περίπου 15 έτη εργάσθηκε συνεχόμενα στην παθολογική κλινική του Νοσοκομείου. Όταν ήταν νύχτα , σχεδόν πάντα, αρρώσταινε. Την κούραζαν πολύ οι νυχτερινές βάρδιες. Στα 56,5 της χρόνια εξαναγκάσθηκε να δουλέψει στην κλινική covid  από τα εξωτερικά ιατρεία, όπου δούλευε τα τελευταία χρόνια.

Αν έγινε σωστός σχεδιασμός, σωστή στελέχωση, αν υπήρχε ο κατάλληλος υλικοτεχνικός εξοπλισμός, η σωστή ροή οξυγόνου, αφορούν άλλους να το ψάξουν. Εγώ θέλω να ρωτήσω να μου πούνε οι αρμόδιοι αφού πρώτα ρωτήσουν τον εαυτό τους.

-  Γιατί ένας στρατιώτης μπαίνει πρώτη γραμμή στον πόλεμο που είναι 56,5 χρόνων;

- ΄Εχει τις ίδιες αντοχές και το ίδιο καλό ανοσοποιητικό που είχε στα 20  και στα 30;

-  Πόσους αρρώστους νοσήλευε , με πόσους συναδέλφους;

-  Γιατί μπήκε από τους πρώτους και δεν τηρήθηκε ηλικιακή σειρά;

-  Αν δεν υπήρχε νεότερο προσωπικό γιατί δεν ζητήθηκε έγκαιρα;

Είπαμε από τον Μάρτιο να προφυλάξουμε τους παππούδες. Η αδελφή μου προφύλαξε τον πατέρα της που είναι κατάκοιτος στα 90 του.

-  Αυτήν ποιος ήταν υπεύθυνος να την προφυλάξει στην εργασία της;

Πρόσεχε πάρα πολύ και δεν θα κολλούσε ποτέ εκτός Νοσοκομείου με δική της ευθύνη. Δεν ήταν ούτε αρνητής του covid 19 ούτε της μάσκας.

- Όταν έκανε εμετό κάποιος παππούς πάνω της, τη μέρα που κόλλησε, όπως μου είπε, και πάλευε μόνη της, υπήρχε συνάδελφος να την αντικαταστήσει αμέσως ώστε να αλλάξει στολή;

Τους είπα να πάρουν τη λίστα από κάτω προς τα πάνω, δεν με άκουσαν,  δεν είχα κανένα να με προσέξει, μου είπε, πρόσεξαν τους δικούς τους.  

Αν είχε αδελφό ή αδελφή βουλευτή, υπουργό, πρωθυπουργό ή ακόμη- ακόμη την  υπεύθυνη που βγάζει τα προγράμματα, τη διευθύντρια Νοσηλευτικής Υπηρεσίας ή το Διοικητή του Νοσοκομείου, και όχι συνταξιούχο νοσηλεύτρια, θα την πρόσεχαν;

Η αδελφή μου, Ζωή, μας άφησε δυστυχώς για πάντα. Τόσο πρόωρα, τόσο ξαφνικά, τόσο άδικα. Μέρες γιορτινές που περίμενε με λαχτάρα να κάνει και αυτή γιορτές με το παλληκάρι της, το σύζυγό της, τους αγαπημένους της.

Ας αναρωτηθούν αυτοί που κάθονται σε καρέκλες και έχουν υπεύθυνες θέσεις. Είμαι άξιος, ικανός και δίκαιος να κάνω αυτό που πρέπει; Δεν είναι όλες οι καρέκλες για όλους. Ας μην τα ρίχνουμε όλα στον ΙΟ. Υπάρχουν και ευθύνες σε ανθρώπους. Από τους απλούς που δεν πίστευαν, δεν πρόσεχαν, κολλούσαν άλλους που κατέληγαν στα Νοσοκομεία και κολλούσαν τους εργαζόμενους,  μέχρι αυτούς που είχαν και έχουν  υπεύθυνες θέσεις.

Η Ζωή έφυγε και δεν γυρίζει πίσω. Ίσως κάποιοι ακούσουν, δουν, αντιληφθούν τα λάθη τους και η απώλεια της ζωής της, γίνει αφορμή να μην φύγουν πρόωρα και άδικα άνθρωποι γεροί που είχαν ζωή μπροστά τους , όνειρα σχέδια και χαρές να περιμένουν που δεν ήρθαν.

Ι-Ρ.Α.