Ένα μεγάλο ζήτημα, που όμως δεν βαραίνει το μυαλό του ανθρώπου που ξυπνά για να προλάβει τη δουλειά, να πληρώσει το ρεύμα, να οργανώσει τη ζωή του. Αυτά είναι που απασχολούν την καθημερινότητα, όχι οι στατιστικές.

Ακούγεται συχνά πως φταίνε όσοι επιλέγουν να μη κάνουν παιδιά, γιατί θέλουν να ζήσουν αλλιώς. Μα από πότε η ελευθερία ζωής έγινε κατηγορία; Η ζωή αλλάζει. Και δεν είναι πρόβλημα προς επίλυση, είναι πραγματικότητα προς σεβασμό.

Αν ένα νέο ζευγάρι λέει πως δυσκολεύεται να χωρέσει παιδιά και δουλειά στην ίδια ανάσα, δεν χρειάζεται νουθεσίες για «στερεότυπα». Χρειάζεται λύσεις. Όχι κριτές, αλλά συμμάχους.

Όταν το δημογραφικό γίνεται μόδα, κινδυνεύει να γίνει και όχημα νοσταλγίας, κρίσης, ακόμη και ελέγχου. Κι αυτό είναι πιο επικίνδυνο από τους αριθμούς.

Ας ζει λοιπόν ο καθένας όπως μπορεί και όπως επιλέγει. Χωρίς κηρύγματα, χωρίς επιστροφή σε ένα παρελθόν που δεν ήταν ποτέ τόσο ιδανικό όσο μας αρέσει να θυμόμαστε. Ο δημόσιος λόγος οφείλει να κοιτά μπροστά και όσοι τον εκφέρουν, να ζουν στο σήμερα κι όχι στο χθες. Πάνω απ’ όλα όμως οφείλουν να υπηρετούν την ελευθερία των επιλογών, γιατί η ζωή ανθίζει μόνο εκεί όπου η ελευθερία συναντά τον σεβασμό για τους άλλους, και δεν αντέχει ούτε κηρύγματα ούτε βαρίδια του παρελθόντος.