Αλίμονο, όπου υπάρχουν προβλήματα υγείας, το Ε.Σ.Υ. «μπάζει» από παντού.
Τα νοσηλευτικά ιδρύματα δεν είναι στελεχωμένα, δεν διαθέτουν επαρκείς υποδομές και τα ραντεβού για χειρουργεία κλείνονται από έξι μήνες έως και έναν χρόνο μετά.
Κίνδυνοι υπάρχουν από πλειστηριασμούς, όπου υπάρχει δανεισμός.
Όσοι έχουν δάνεια, κατά κανόνα, δεν συνομιλούν με τις ίδιες τις τράπεζες, αλλά με δικηγορικά γραφεία ή εισπρακτικές εταιρείες — άλλη μεγάλη διαπλοκή κι αυτή.
Εδώ χάνεται η αξιοπρέπεια και ο σεβασμός.
Η «συζήτηση» για συμβιβασμούς γίνεται για προσχηματικούς λόγους — ουσιαστικά δεν δέχονται τίποτα.
Η γλώσσα που χρησιμοποιούν… θα ήμασταν ευτυχείς αν ήταν απλώς πεζοδρομίου.
Πιέσεις, απειλές, εκβιασμοί — όλα προκαλούν τρόμο.
Δυστυχώς, υπάρχουν συμπεριφορές που δεν διαφέρουν από εκείνες των νονών της νύχτας· συμπεριφορές υποκόσμου, ελαφρώς καμουφλαρισμένες.
Προφανώς, η πολιτεία δεν ενθάρρυνε τους τραπεζίτες για τέτοιες πρακτικές· ευθύνεται, όμως, γιατί όχι μόνο τις ανέχτηκε, αλλά και γιατί δεν τις αποθάρρυνε ούτε προσπάθησε να θέσει κάποιους κανόνες.
Από τη μια όλα αυτά — κι ένα σωρό άλλα.
Από την άλλη, η αλαζονεία των εχόντων θεσμική εξουσία.
Γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες επιεικώς απαράδεκτων και άκρως προκλητικών συμπεριφορών.
Σωρεία σκανδάλων, απώλειες εκατομμυρίων για τους πολλούς, και πελατειακές πρακτικές που ωφελούν ελάχιστους «εκλεκτούς» του συστήματος.
ΟΠΕΚΕΠΕ
Θύματα: αγρότες, κτηνοτρόφοι και άλλοι επαγγελματικοί κλάδοι.
Ήρθε και η ευλογιά και «καθάρισε» τα αμνοερίφια — αλλά καθάρισε και τους κτηνοτρόφους.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση αναφέρει ότι υπάρχουν και άλλα πρωτόκολλα, με αντίστοιχες ευρωπαϊκές πιστώσεις, τις οποίες η πολιτεία δεν αξιοποιεί.
Σήψη και διαφθορά παντού.
Ας προσθέσουμε και το εξής: ο «Καποδίστριας», ο «Καλλικράτης» και ο «Κλεισθένης» αποτέλεσαν την ταφόπλακα για την ύπαιθρο και την επαρχία.
Τα χωριά ερήμωσαν.
Καμία μέριμνα από τις κυβερνήσεις, διαχρονικά, για τον εναπομείναντα, γηρασμένο πληθυσμό.
Εγκαταλείφθηκε το δόγμα της αποκέντρωσης· όλες οι υπηρεσίες, οι δομές και ό,τι άλλο εξυπηρετούσε τους κατοίκους της επαρχίας μεταφέρθηκαν στα μεγάλα αστικά κέντρα.
Όλα αυτά, μαζί με πολλά άλλα που ο καθένας μπορεί να προσθέσει από προσωπική εμπειρία και γενική αντίληψη, συνθέτουν τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας.
Αναρωτιέμαι: τι παραδίδουμε στις επερχόμενες γενιές;
Σωρεία αυτοκτονιών πολιτών — πολλές από αυτές δεν βλέπουν ποτέ το φως της δημοσιότητας — εξαιτίας της διαμορφωμένης, δύσκολης πραγματικότητας.
Άλλοι έχασαν επιχειρήσεις, περιουσίες και, μαζί με άλλες κατηγορίες πολιτών, δεν μπορούν να ζήσουν με στοιχειώδη αξιοπρέπεια· δεν είναι σε θέση να καλύψουν ούτε τις βασικές ανάγκες της καθημερινότητας.
Τα γεύματα πολλών ενοριών δεν επαρκούν για την ανακούφιση των αστέγων και των αναξιοπαθούντων.
Η Εκκλησία δεν προβλέπει ενταφιασμό με ακολουθία εντός του ναού για τους αυτόχειρες — η ζωή, λέει, δεν μας ανήκει· είναι θείο δώρο και δεν έχουμε δικαίωμα να την αφαιρέσουμε.
Παρακάμπτει, ωστόσο, αυτόν τον κανόνα δεχόμενη γνωμάτευση ότι οι αυτόχειρες είναι ψυχικά ασθενείς, και έτσι τους ενταφιάζει με τους κανόνες της, ψάλλοντας την εξόδιο ακολουθία εντός του ναού.
Από τη μια φαίνεται πως ενεργεί «κατ’ οικονομία».
Αν όμως δούμε την πραγματικότητα, θα αντιληφθούμε πως οι αυτόχειρες έχουν πέσει σε βαθιά κατάθλιψη και οδηγούνται στον θάνατο.
Πέραν αυτού, όμως, χρειάζεται και γενναιότητα για να φτάσει κανείς ως εκεί — και δεν την έχουν όλοι.
