Πολλοί επισκέπτες ασθενείς, ή συνοδοί ασθενών, εκτός από το τρακ που νοιώθουν απέναντι στο γιατρό, με ή χωρίς την άσπρη μπλούζα, είχαν και προβλήματα επικοινωνίας, εξ αιτίας των δυσκολιών στη χρήση της ελληνικής γλώσσας.
Πολλές φορές η εξέταση γινόταν με έναν αχταρμά γλώσσας, τα ελληνικά, με τα ποντιακά, τα τούρκικα και ιδίως τα ‘τσαρκαλίτικα’ (παραφθαρμένα τούρκικα της Ανατολής και της Τσάλκας της Γεωργίας. Μια ζωή Τσάρκα ξέραμε, πως λέγονταν η περιοχή καταγωγής τους και τσαρκαλίτικο το γλωσσικό τους ιδίωμα, που είναι γεμάτο σολοικισμούς, ένας γλωσσικός αχταρμάς, χωρίς άρθρα, με το θηλυκό επίθετο να συνοδεύει συνήθως το αρσενικό ή ουδέτερο ουσιαστικό πχ …άϊντε καλή Πάσχα…, και το δεύτερο πρόσωπο στα ρήματα αντί του πρώτου, π.χ. έχεις αντί έχω κλπ. Τα ποντιακά δεν τα καταφέρνουν με τίποτε! Μέχρι που ήρθαν οι ομογενείς από τον πρώην Σοβιετική Ένωση και μπήκε το σωστό τσαλκαλίτικα και τσαλκαλίδες, από την Τσάλκα της Γεωργίας, αλλά η γλώσσα, γλώσσα!).
Το ηλικιωμένο ζευγάρι των τσαλκαλήδων (παλιών και γνωστών) μπήκε ενωρίς το πρωί στου οδοντίατρου Δημήτρη Αβραμίδη. Δρασκέλισαν τις δύσκολες σκάλες του οδοντίατρου, που μοιάζουν του παραπλεύρου ιατρείου Αμανατίδη. Μπροστά η γριά, κρατούσε στα χέρια της ρολό, σαν σκυτάλη δρομέα και πλάκες ακτινογραφίας. Μέχρις εδώ τίποτε το ιδιαίτερο, μόνον που ο γέρος έμεινε δυο βήματα πίσω. Αν και σε άλλες περιπτώσεις ο ανατολίτης άνδρας προηγείται πάντα δυο μέτρα μπροστά. Το θέλει και η γυναίκα να μένει πίσω, σε ένδειξη σεβασμού και υποταγής. Ο άνδρας είναι ο αφέντης! Όμως τώρα η γριά είχε τον πρώτο λόγο…
Η αλήθεια είναι ότι πολλά χρόνια πριν, η γραία έκανε την επάνω μασέλα της στον Δημήτρη. Υπήρχε δηλαδή μια μακρινή μνήμη. Αλλά τώρα κρατούσε στα χέρια της μια ακτινογραφία θώρακος και ήταν φανερό ότι ξεκίνησαν για τον γιατρό Τάσο Αμανατίδη, της σχεδόν ομοιόμορφης διπλανής οικοδομής, της οδού Γ. Καπέτα.
…Εσύ εμένα θυμήθηκες, ντοκτόρ εφέντη; (Με θυμήθηκες, αγαπητέ γιατρέ;), απηύθυνε η γραία με το που μπήκε στον προθάλαμο του οδοντογιατρού…
Σε αυτές τις δύσκολες και ανεπιθύμητες ερωτήσεις, όλοι οι γιατροί, όπως και όλοι οι πολιτικοί, κάνουν πως έχουν ισχυρή μνήμη…
Πως, πως… αλλοίμονο… πέρασε… Κάθισε… Άνοιξε να δω… Παρέκαμψε την ευθεία απάντηση ο Αβραμίδης…
Σαν να κατάλαβε κάτι ο γέρος και μπήκε στη μέση… με άπταιστα τσαλκαλίτικα…
…Γιατρέ η … ίδια είσαι; Εκφράζοντας κάποια αμφιβολία ο Τσάρκαλης σύζυγος.
…Εγώ είμαι, με ξέχασες, απαντά με αυτοπεποίθηση ο οδοντογιατρός.
…Ντεν τέλει δόντια της, γυναίκα …, ντοχτόρ εφέντη, εσύ ακτίνα τέλει δεις…
Πήρε την ακτινογραφία θώρακος με σοβαρότητα ο οδοντίατρος Αβραμίδης και αφού την ‘διάβασε’ στο τζάμι του παραθύρου του με προσοχή, αποφάνθηκε:
Καλή είναι, αλλά καλύτερα να πάτε να την δείξετε και στον Αμανατίδη, δίπλα…
Τσιοκ μερσί… βιάστηκε να πει η ‘τσάλκαλισσα’, μιας και απόφυγε και την ‘βίζιτα’. Εγώ εσένα ξέρω… Καλό άντρωπο είσαι…
Πριν κλείσει την πόρτα ο οδοντογιατρός, ακούει τον γέρο να μαλώνει την γραία:
Εσένα είπα, ντεν είναι αυτό γιατρό… Πολύ αδύνατο και ζαΐφη βλέπει αυτό το γιατρό…. Τοχτόρ Αμανατίδη …τσιοχ χοντρό και μεγάλο, φαίνεται. …Πάω Αμανατίδη, …εγώ μπροστά…
Δεν ακούω, γιατρέ…
Μια και ο λόγος για τον Αβραμίδη, μου έρχεται στο μυαλό το περιστατικό, που με πολύ γέλιο μάς επαναλάμβανε ο οδοντίατρος. Ο Δημήτρης Αβραμίδης διέθετε λεπτό χιούμορ και περιέγραφε με μοναδικό τρόπο περιστατικά του ιατρείου. Πάντα είχε να προσθέσει ή να μου υπενθυμίζει και να επαναλαμβάνει και κάποιο ‘κουφό’, γύρω από ξεχασμένα δικά μου εύθυμα περιστατικά… όταν αναφερόμουν, ας πούμε, στην έκπτωση της ακοής ορισμένων υποψηφίων οδηγών, αυτός με υπενθύμιζε την αθώα κουφότητα θρακιώτισσας πελάτισσας, που κατέφυγε στο ιατρείο για ‘πρόβλημα’ στην ακοή της. Επέλεξα δε να καταχωρήσω το περιστατικό αυτό στην στήλη των προσωπικών ιατρικών ενθυμημάτων σήμερα και γιατί τώρα με τις Αποκριές, ‘αποχαλινώνεται’ κάπως ο προφορικός λόγος, αλλά και γιατί κυρίως μου το ζήτησε κάπως επιτατικά, φανατικός αναγνώστης μας, ανώτατο, σε αποστρατεία, στρατιωτικό στέλεχος, θρακικής καταγωγής:
…Καλά, μόνον Καυκάσιοι υπάρχουν στο Κιλκίς; Ή, δεν είχες άλλους πελάτες από άλλα μιλιέτια; Και άλλα στο ίδιο πνεύμα…
Η γριά, λοιπόν, Θρακιώτισσα, από μεγάλο θρακιώτικο και καλό χωριό, (δεν έχω κανένα παράπονο), με πολλούς συγγενείς από πλευράς της συζύγου μου, παραπονιόταν σε μία της επίσκεψη, ότι είχε προβλήματα ακοής. Παίρνοντας το ιστορικό και εξετάζοντάς την αντικειμενικά δεν διαπιστώνονταν κάτι ιδιαίτερα το επιβαρυντικό. Επρόκειτο για μια μικρή έκπτωση, αρκετά συχνό εύρημα σε πολλούς από κάποια ηλικία και πάνω. Η συζήτηση κατά την εξέταση με ερωτήσεις και απαντήσεις γινότανε σε χαμηλούς τόνους, και χωρίς δυσκολία.
Ωστόσο η γριά Θρακιώτισσα επέμενε…
…Δεν ακούω γιατρέ, …δεν ακούω!…, μ’ ακούς;
…Μα πως δεν ακούς, αφού συζητούμε μια χαρά…. Τι παραπάνω θες ν’ ακούσεις; Είπα, περισσότερο για να την καθησυχάσω και εν πάση περιπτώσει δε χάλασε και ο κόσμος…
…Δεν ακούω γιατρέ μου, επανέλαβε με παράπονο…, δεν ακούω την πορδίτσα μ’…. Αυτήν θέλω ν’ ακούσω και να ευχαριστηθώ! Κατάλαβες;
Κατάλαβε ο γιατρός! Από τις παραξενιές της ηλικίας υπολόγισα.
Πήρα σοβαρό ύφος, άρχισα την κλασική εξέταση, μέτρησα την πίεση, έκανα και κάποιες γενικές ερωτήσεις και πριν πάρω το χαρτί να γράψω συνταγή κατέληξα με βεβαιότητα ‘καθαρευουσιάνικα’:
…Έχεις κυκλοφοριακές διαταραχές λόγω γεροντικής αρτηριοσκλήρυνσης, της εξήγησα. Να, …θα σε γράψω μια συνταγή και το πρόβλημά σου θα λυθεί.
Χάρηκε η γριά Θρακιώτισσα…
Ήταν η εποχή που γράφαμε σταγόνες 20 χ 3 σε λίγο νερό, προς διευκόλυνση της εγκεφαλικής κυκλοφορίας, και αθώα ‘’δυναμωτικά’’ χάπια πολυβιταμινούχα 1χ2 την ημέρα.
Παίρνοντας την συνταγή στα χέρια της και πριν σηκωθεί ρώτησε για επιβεβαίωση:
…Δηλαδή γιατρέ μου, με αυτά που μου γράφεις, θα δυναμώσει η ακοή μ’;
…Δε ξέρω, αν θα δυναμώσει η ακοή σου, θείτσα μ’, αλλά με τα δυναμωτικά, που σε δίνω, βιταμίνες κλπ, σίγουρα θα δυναμώσει η πορδή σου, τόσο που θα την ακούς, θείτσα μ’, κι έτσι θα γίνει αυτό που θέλεις, θα είμαστε στον ίδιο παρονομαστή, συνέχισα… (δεν ξέρω αν κατάλαβε περί παρονομαστού…)
… Να πας στο καλό και στο επανιδείν για επιβεβαίωση…(του παρονομαστού), είπα…
Η γριά θρακιώτισσα δεν θυμάμαι να ξαναήρθε στο ιατρείο. Μάλλον έπιασαν τόπο οι βιταμίνες!...
Αυτά θυμόταν και ξέσπαγε στα γέλια ο γείτονας συνάδελφος οδοντίατρος Αβραμίδης…
Κιλκίς Απόκριες 2018
