Εγώ παρευρισκόμουν ως απλός παρατηρητής.
   Μεταξύ των άλλων ο ευδιάθετος Ξανθόπουλος, ρωτά με πειρακτική σοβαρότητα τον ξαπλωμένο και ανήσυχο ασθενή:
   Θρακιώτης είσαι, μωρέ;…
   Ναι, γιατρέ μου, Θρακιώτης είμαι…είπε με καμάρι ο άρρωστος, με έκδηλη χαρά, ότι θα τύχει καλής μεταχείρισης… Πως το κατάλαβες, γιατρέ μου;
   Και ο ασκούμενος γιατρός Νίκος με αδιόρατο χαμόγελο:
   Πως το κατάλαβα; …Να, βλέπω ότι έχεις στον ‘‘κώλο’’ σου ζωχάδες!...
   Τράβηξε τα βρακιά του ο Θρακιώτης και άλλαξε ύφος…
   …Δεν το περίμενα από σένα γιατρέ… Ακούς εκεί, …έχεις ζωχάδες…
   Καλά, καλά, …μη φωνάζεις, …κι εγώ Θρακιώτης είμαι!...,  …έχω κι εγώ ζωχάδες…, πρόλαβε ο Νίκος. …Να, αν θες, να δεις…  κι έκανε την κίνηση, πως λύνει το ζωνάρι, να δείξει…
   Να δω, γιατρέ, να δω…     
   Ο Νίκος Ξανθόπουλος, που σε όλη τη ζωή του απόφευγε τις οξύτητες και τους καυγάδες, για να εκτονωθεί η ξαφνική τροπή που πήραν τα πράγματα, έλυσε το ζωνάρι και γύρισε έτοιμος για τις αποκαλύψεις, προς επιβεβαίωση της θρακιώτικης καταγωγής του…
   Τότε μπήκα στη μέση, είπα κάτι συμφιλιωτικό, ότι ο νεαρός γιατρός, ότι είπε, τα είπε χάριν αστεϊσμού, ο αψίκορος έκτακτος ασθενής έδειξε να ηρεμεί, αλλά μόνον έδειξε. Μάλλον το πήρε κατάκαρδα, γιατί έφυγε χωρίς να πάρει την συνταγή του Νίκου.
   Για την ιστορία, λέγω, ότι δεν χάλασε και ο κόσμος, γιατί όπως μου διαβεβαίωσε ο νεαρός τότε συνάδελφος γιατρός Νίκος Ξανθόπουλος, ο Θρακιώτης, δεν είχε και σοβαρά πράγματα.
   Ακούς εκεί οι Θρακιώτες… να είναι ζωχαριάδηδες…