Με το που ορκίζεται μία νέα κυβέρνηση, ξεκινάει πάντα η συζήτηση για τον αριθμό των υπουργείων. Αν οι υπουργοί είναι πολλοί, αρχίζει η κριτική για το “πολυπληθές και δυσκίνητο κυβερνητικό σχήμα”, που οπωσδήποτε θα προκαλέσει “επικάλυψη και σύγχυση αρμοδιοτήτων”. Οι πλέον καχύποπτοι θα διαβεβαιώσουν μάλιστα, πως τα υπουργεία είναι επίτηδες πολλά, “για να μοιραστούνε οφίτσια και να βολευτούνε ημέτεροι”. Αν πάλι μια κυβέρνηση επιχειρήσει να μειώσει τον αριθμό των υπουργείων, σύντομα διαπιστώνεται στην πράξη πως οι συγχωνεύσεις τους προκαλούν “υπερσυσσώρευση αρμοδιοτήτων”, με αποτέλεσμα την καθυστέρηση στην διεκπεραίωση των υποθέσεων και την δημιουργία “υδροκέφαλων υπηρεσιών” που ασχολούνται με πολλά αντικείμενα ταυτόχρονα. Το εγχείρημα εγκαταλείπεται, ο αριθμός των υπουργείων αυξάνεται ξανά, κι η γκρίνια ξεκινάει απ' την αρχή.
Θα ενδιαφερθούμε βεβαίως και για την ηλικία των υπουργών. Ο νέος σε ηλικία, μπορεί να είναι καλός ή μορφωμένος, είναι όμως σίγουρα “άψητος, χωρίς εμπειρία, και ανάθεμα αν έχει κολλήσει ένα ένσημο στη ζωή του”. Εάν ο υπουργός είναι μεγάλος και εμπειρότερος, αρχίζει η γκρίνια για τα “ίδια πρόσωπα ξανά και ξανά που κουραστήκαμε να τα βλέπουμε”. Το να 'σαι γυναίκα και να διεκδικείς δημόσιο αξίωμα, είναι ακόμα στην Ελλάδα άθλος. Με την υπουργοποίηση μιας γυναίκας ξεκινά το ξεσκόνισμα της προσωπικής της ζωής: Παντρεύτηκε; Γιατί δεν παντρεύτηκε; “Ας πάει να βρει κανέναν άντρα καλύτερα”. Αν βρεθεί πως είχε σχέση με κάποιον επώνυμο, ή ένα κομματικό στέλεχος, η γυναίκα πολιτικός χάνει αμέσως το δικό της όνομα και γίνεται “η γκόμενα του τάδε, η γυναίκα του δείνα” και η ανάδειξή της θεωρείται προϊόν “εύνοιας και νεποτισμού”. Αν πάλι είναι δυναμική γυναίκα, τότε η χλεύη αφορά τον άντρα της, με λόγια που δεν χρειάζεται να αναδιατυπώσουμε.
Η ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από δύο μικρά κόμματα, γέννησε και νέες αφορμές κριτικής. Πού θα βρεθούν τα στελέχη που θα αναλάβουν κρίσιμους τομείς, ιδιαίτερα στον τομέα της οικονομίας και της διαπραγμάτευσης με τους εγχώριους ή διεθνείς θεσμούς; Ποιος θα συνομιλήσει με τον ΣΕΒ, την Ελληνική Ένωση Τραπεζών, το ΔΝΤ ή τον ΟΟΣΑ; Ο έμπειρος; “Για να έχει την εμπειρία, δικός τους άνθρωπος θα 'ναι...”. Ο άπειρος; Μα “αυτός θα μας κάψει”! Κάποιος άλλος μήπως, με κυβερνητικό παρελθόν; “Αυτός προέρχεται απ' το ΠΑΣΟΚ ή την ΝΔ. Δεν έχουν άλλον;”. Μάλλον όχι.
Σε μια Ελλάδα με έναν οικονομικά ενεργό πληθυσμό 5 εκατομμυρίων πολιτών, με ιεραρχίες δομημένες εδώ και δεκαετίες, και με κόμματα που αντιμάχονται με πλατφόρμες δανεικές απ' την Ευρώπη, ο τόπος μας δεν έχει πλέον “πάγκο”, δεν έχει “αναπληρωματικούς”. Η γκρίνια μας αγγίζει υπαρκτές όψεις της πραγματικότητας, αλλά όχι την πραγματικότητα καθεαυτή. Δεν παράγει πολιτική, δεν γεννάει προσωπικότητες, δεν θίγει κρίσιμα ερωτήματα που θα καλείτο ο καθένας μας να απαντήσει. Γι' αυτό και τροφοδοτείται συνειδητά, απ' όσους έχουν κάθε λόγο να τα αποφεύγουν.