Λαϊκοί και κληρικοί. Άνθρωποι των Γραμμάτων και των Τεχνών. Άνθρωποι των κοινωνικών επιστημών και της πρακτικής ή καθημερινής ζωής.
Άνθρωποι όλων των κατηγοριών και των κοινωνικών διαβαθμίσεων ή διαστρωματώσεων της ελληνικής κοινωνίας, έχουν γράψει πολλά και σημαντικά ποιήματα και πονήματα για την πολυπόθητη ελευθερία του ανθρώπου.
Φωτεινό παράδειγμα, ο Ύμνος προς την ελευθερία του Διονύση Σολωμού, αυτό το αριστούργημα, το οποίο μελοποιήθηκε από τον Νικόλαο Μάντζαρο το 1828 έγινε ο Εθνικός μας Ύμνος.
Ο Ύμνος εξέφρασε ότι η Ελευθερία είναι κορυφαία και αδιαπραγμάτευτη αξία για τον Έλληνα και πως ο αγώνας για την κατάκτησή της, αποτελεί θεμελιώδη ανάγκη για τη ζωή και την εξέλιξή του.
Ας δούμε όμως τι είναι ελευθερία και ποια είναι τα όριά της;
Ελευθερία λοιπόν, σύμφωνα με το λεξικό Τριανταφυλλίδη, είναι η απουσία περιορισμού, η ιδιότητα ή η κατάσταση εκείνου που δεν εμποδίζεται ή δε δεσμεύεται από κανέναν εξωτερικό ή εσωτερικό παράγοντα, ενώ ελευθεριότητα είναι η έλλειψη προσήλωσης σε κανόνες ηθικής και η ροπή προς την ηδονή ή την ακολασία.
Ο άνθρωπος ζει σ’ ένα κοινωνικό σύνολο, δεν είναι μόνος του. Ακριβώς αυτή η κοινωνικότητα του ανθρώπου περιορίζει και την ελευθερία του. Δε ζούμε μόνο σαν άτομα. Ζούμε και σαν κοινωνικό σύνολο. Βρισκόμαστε συνεχώς σε κάποια κοινωνική ομάδα: οικογένεια, σχολείο, χωριό, πόλη, αθλητική ομάδα, οργάνωση, σωματείο, στρατός, περιοχή, κράτος κ.λ.π.
Η ομαδική συμβίωση, λοιπόν, επιβάλλει τις οριακές πυραμίδες της ελευθερίας του ατόμου. Δεν μπορεί κανείς να τις υπερβεί, αλλά και αν τις υπερβεί, κινδυνεύει αυτός ο ίδιος να χάσει την ελευθερία του, και να γίνει δούλος.
Δεν είναι πραγματική ελευθερία, όταν ταπεινώνεις, εκθέτεις, υποβιβάζεις το συνάνθρωπό σου, για να προβληθείς εσύ. Αυτό μοιραίως, αργά ή γρήγορα, θα έχει και την αντίστροφη φορά. Άλλοι θα σού αποδώσουν κάτι ανάλογο.
Δεν μπορείς να παραβλέπεις το κοινωνικό σύνολο. Αν εκτραπείς, θα τιμωρηθείς. Αν παρανομήσεις, θα πληρώσεις. Αν υποδουλώσεις, θα υποδουλωθείς.
Ευκαιριακά μπορεί να έχεις κάποτε μέσα στη ζωή σου προϋποθέσεις μιας ελευθερίας, που υπερβαίνει το όριο ασφαλείας. Είναι τρομερά επικίνδυνο όμως να το ξεπεράσεις, γιατί τότε η ελευθερία σου θα μετατραπεί σε δουλεία και σε βάρος των άλλων συνανθρώπων σου και κατά συνέπεια σε ασυδοσία.
Βεβαίως ο άνθρωπος από πολύ νωρίς κατάλαβε πως το πολυτιμότερο αγαθό στην επίγεια ζωή του είναι η Ελευθερία. Για να την αποκτήσει και να τη μονιμοποιήσει, πολεμά στον βωμό αυτής, από αρχαιοτάτων χρόνων.
Όλοι οι πόλεμοι μεταξύ των εθνών, όλες οι εσωτερικές επαναστάσεις του κάθε λαού, έχουν αιτία και κίνητρο την ελευθερία, προκειμένου να απαλλαγούν από κάποιο κατακτητή - ξένο ή ντόπιο - που με τη βία στερεί την προσωπική ελευθερία του κάθε ανθρώπου.
Όμως η προσωπική ελευθερία του κάθε ανθρώπου πρέπει να γίνετε σεβαστή απ' όλους και να μην καταπατάται, αφού είναι ανθρώπινο δικαίωμα, και μάλιστα ανεκτίμητο. Παρ' όλα αυτά όμως, ο άνθρωπος δεν μπορεί να έχει την ελευθερία σαν δικαίωμα, όπως αυτός πολλές φορές τη θεωρεί, αλλά πρέπει να την περιορίζει σε ορισμένες νομικές και μη αρχές.
Δηλαδή η ελευθερία ενός ανθρώπου πρέπει να σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου.
Στερώντας την ελευθερία ενός ανθρώπου ή ενός λαού δείχνει κανείς όχι μόνο ότι δεν σέβεται και αγαπά την ελευθερία αλλά και πως δεν σέβεται και αγαπά τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικά του δικαιώματα.
Δυστυχώς όμως στην σημερινή μας εποχή ό άνθρωπος έχει υπερβεί τα όρια ασφαλείας της καλώς νοούμενης ελευθερίας (του λόγου, των πράξεων και των έργων) και την έχει μετατρέψει σε ασυδοσία, την έχει συνδυάσει με καταλήψεις κτιρίων (εκπαιδευτικών ή μη) τα οποία καταστρέφει και με το να καταστρέφει την ξένη περιουσία, θεωρώντας έτσι, ότι αντιδρά σε αδικίες του συστήματος, των Κυβερνώντων ή των εργοδοτών του και ότι υπηρετεί την ελευθερία.
Δεν αντιλαμβάνεται όμως, ότι εκείνο που καταστρέφει είναι η ίδια του η ελευθερία και κατά συνέπεια η καλώς νοούμενη Ελληνική Δημοκρατία.
Επίσης δεν πρέπει να παραβλέψουμε και τα ΜΜΕ, τα οποία έχουν μετατρέψει την ελευθερία του λόγου και της ενημέρωσης, σε ελευθεριότητα και φαυλότητα.
Τελικώς τα όρια της ελευθερίας βρίσκονται ακριβώς εκεί, όπου η ελευθερία του ενός δεν περιορίζει την ελευθερία του άλλου.
Αγαπητοί αναγνώστες, αν ζούσε σήμερα ο Πλάτων, θα βροντοφώναζε και πάλι : «Η υπερβολική ελευθερία μεταβάλλεται σε υπερβολική δουλεία και για τον πολίτη και για την πολιτεία».
