Η ιστορία με το πέρασμα του χρόνου διαστρεβλώνεται, ενώ ο μύθος εξελίσσεται στο σημείο που γίνεται πραγματικότητα.
Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα, δηλώσεων “συμφιλίωσης και ειρήνης στην περιοχή” από την πλευρά της Τουρκίας, που δυστυχώς είναι σχήμα οξύμωρο, αφού η προκλητικότητά της δεν έχει τέλος, είτε από τα χείλη Υπουργών της, είτε με τις συνεχιζόμενες προκλήσεις στον εναέριο και θαλάσσιο χώρο μας, θα κάνω μια σύντομη ιστορική αναδρομή εμφάνισης των Ελλήνων και των Τούρκων στο Αιγαίο, καθώς και για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Εμφάνιση των Ελλήνων στο Αιγαίο και τι δημιούργησαν;
Το Αιγαίο ή Ελληνικό Αρχιπέλαγος, όπως ήταν περισσότερο γνωστό παλαιότερα, υπήρξε το λίκνο του Ελληνικού και Δυτικού πολιτισμού, γεμάτο θρύλους, παραδόσεις και ιστορία της Ελλάδας.
Ο μύθος λέει πως πήρε τ όνομά του από το δεύτερο Βασιλιά της Αττικής, τον Αιγέα, που, όταν είδε από μακριά τα μαύρα πανιά του πλοίου του γιου του Θησέα που γύριζε νικητής του τρομερού Μινώταυρου, νόμισε πως ο γιος του νικήθηκε και από τον καημό του ρίχτηκε στη θάλασσα και πνίγηκε.
Τα πολυάριθμα νησιά και η ασφάλεια που παρείχε η κλειστή θάλασσα του Αιγαίου διευκόλυναν την δια θαλάσσης επικοινωνία με τα πρωτόγονα μέσα της εποχής και βοήθησαν τον Αιγαιοπελαγίτη Έλληνα να μεταφέρει γρήγορα τον πολιτισμό του στις γύρω περιοχές.
Τα αρχαιότερα ευρήματα που δείχνουν ανθρώπινη δραστηριότητα στο Αιγαίο ανάγονται στην παλαιολιθική περίοδο. Νεώτερα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν πως πολιτισμός αναπτύχθηκε στο Αιγαίο στη νεολιθική περίοδο από τους Αιγαίους.
Αιγαίοι ονομάστηκαν από ορισμένους ιστορικούς, λαοί ή φύλλα που κατοίκησαν αρχικά τα νησιά του Αιγαίου, τις ανατολικές ακτές της ηπειρωτικής Ελλάδας και τις δυτικές ακτές της Μικράς Ασίας, καλύτερα γνωστές σαν Ιωνία.
Ο Αιγαίος πολιτισμός θα φτάσει στο αποκορύφωμα του τη 2η χιλιετηρίδα π.Χ. με σπουδαιότερα κέντρα την Κνωσό και τη Φαιστό στην Κρήτη και συναντώμενος με τον πολιτισμό της ηπειρωτικής Ελλάδας στις Κυκλάδες, θα συμβάλλει στη δημιουργία του πρώτου μεγάλου πολιτισμού του Ελληνικού Έθνους, του Μυκηναϊκού (1600 π.Χ. και μετά).
Η Έφεσος, η Πέργαμος, η Αλικαρνασσός και άλλα κέντρα πολιτισμού είναι δημιουργήματα του Ελληνισμού στις Μικρασιατικές ακτές.
Οι μεγάλες ηρωικές Ελληνικές παραδόσεις - Αργοναυτική εκστρατεία και Τρωικός πόλεμος - συνδέονται άμεσα με το Αιγαίο και δείχνουν την ελληνική επικράτηση σ΄ αυτό.
Αργότερα και μέχρι την αρχή της κλασικής περιόδου (479 π.χ.) οι Έλληνες θα φτάσουν σε κάθε γωνιά του Αιγαίου και γύρω απ΄ αυτό μέχρι τη Νότια Ιταλία και τον Εύξεινο Πόντο. Στη Μικρά Ασία οι Έλληνες έζησαν μέχρι και το 1922, οπότε αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Μητροπολιτική Ελλάδα ως πρόσφυγες.
Εμφάνιση των Τούρκων στο Αιγαίο και οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις μπροστά στη μακραίωνη ελληνική ιστορία χαρακτηρίζονται πρόσφατες.
Οι Έλληνες ριζωμένοι στα βράχια και τα νησιά της Ελλάδας, τους προϊστορικούς, τους κλασσικούς, τους αλεξανδρινούς και τους βυζαντινούς χρόνους έζησαν και αναπτύχθηκαν με κέντρο το Αιγαίο σ΄ όλη την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Λεκάνης τη Μεσόγειο και τον Εύξεινο Πόντο.
Οι σχέσεις των Ελλήνων με τους Τούρκους αρχίζουν μόλις τον 11ο μ.Χ. αιώνα όταν οι Τούρκοι, προερχόμενοι από τα βάθη της Ασίας, εγκαταστάθηκαν ως νομάδες στην περιφέρεια του Βυζαντίου (στην περιοχή άλλοτε γνωστή σαν Αρμενία).
Από την περιοχή αυτή επεκτείνονται σταδιακά και καταλαμβάνουν τον Ελληνικό χώρο.
Το 1453 κατακτούν την πρωτεύουσα του Ελληνοχριστιανικού Βυζαντίου και τελευταίο το Αιγαιϊκό νησί της Τήνου το 1715, δημιουργώντας στη συνέχεια την Οθωμανική αυτοκρατορία.
Αντίθετα με τον Χριστιανισμό, που κήρυττε μια ειρήνη που δυστυχώς ποτέ δεν υλοποιήθηκε, το Ισλάμ ήρθε με ένα σπαθί.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η Τουρκική κατοχή δεν κατόρθωσε να πνίξει τη Χριστιανική πίστη και την εθνική συνείδηση των υποδούλων Αιγαιοπελαγιτών Ελλήνων.
Η κυριαρχία της στο Αιγαίο υπήρξε περιορισμένη και άγονη. Κανένα έργο τέχνης και καμιά Τουρκική δημιουργία δεν υπήρξε τα νησιά σ΄ όλη τη διάρκεια της Τουρκικής κατοχής.
Σ΄ όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας οι Έλληνες αντέδρασαν δυναμικά στον Τούρκο κατακτητή και επαναστάτησαν πολλές φορές, χωρίς όμως επιτυχία. Αλλά οι επαναστάσεις αυτές δεν πήγαν χαμένες. Διατηρούσαν και δυνάμωναν όλο και περισσότερο το αγωνιστικό πνεύμα και τον πόθο των Ελλήνων για ελευθερία.
Τελικώς με την επανάσταση του 1821 πέτυχαν να απελευθερώσουν ένα τμήμα της Ελλάδας και να δημιουργήσουν το νέο Ελληνικό Κράτος.
Μετά από πολλούς αγώνες και θυσίες κατάφεραν να απελευθερώσουν και άλλα τμήματα του πανάρχαιου Ελληνικού χώρου, γράφοντας το έπος τον Βαλκανικών πολέμων 1912 - 1913, δημιουργώντας τη σημερινή Ελλάδα.
Στον πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο η Ελλάδα πολέμησε στο πλευρό των Συμμάχων με εντολή των οποίων αποβίβασε το 1919 στρατεύματα στη Σμύρνη για την προστασία ελληνικού και λοιπού χριστιανικού πληθυσμού της Μικράς Ασίας.
Το 1928 υπογράφηκε η Συνθήκη των Σεβρών με την οποία παραχωρούνταν στην Ελλάδα περιοχές στις οποίες ανθούσε το ελληνικό στοιχείο από τους αρχαίους χρόνους.
Η συνθήκη αυτή δεν αναγνωρίστηκε από τον Κεμάλ Ατατούρκ, ο οποίος κήρυξε επανάσταση κατά του Σουλτάνου και κατέβαλε την εξουσία. Ο Ελληνικός Στρατός πολεμώντας συνεχώς από το 1912 μέχρι το 1922 και έχοντας προελάσει μακριά από τις βάσεις ανεφοδιασμού, παρά τις μεγάλες επιτυχίες του στα πρώτα χρόνια, αναγκάστηκε τελικά να υποχωρήσει.
Με την αποχώρηση του Ελληνικού Στρατού ακολούθησε η συνθήκη ειρήνης της Λωζάνης του 1923. Με αυτήν ανατράπηκε η συνθήκη των Σεβρών και ένα μέρος από τα εδάφη που είχαν παραχωρηθεί στην Ελλάδα επιστράφηκε στην Τουρκία.
Η συνθήκη της Λωζάνης καθόρισε τα σύνορα μεταξύ των δύο χωρών και ρύθμισε τις διακρατικές τους σχέσεις. Με σύμβαση που υπογράφηκε και ενσωματώθηκε στη συνθήκη της Λωζάνης καθορίστηκε και ανταλλαγή των πληθυσμών, από την οποία εξαιρέθηκαν οι Έλληνες κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης και οι Μουσουλμάνοι της Ελληνικής Θράκης αντίστοιχα.
Για τα ελληνικά νησιά Ίμβρο και Τένεδο, που παραχωρήθηκαν στην Τουρκία αν και κατοικούνταν από αμιγή ελληνικό πληθυσμό, αναγνωρίστηκε ειδικό καθεστώς αυτονομίας. Ως αποτέλεσμα του πολέμου και της ανταλλαγής των πληθυσμών 1.700.000 Έλληνες εγκατέλειψαν τις από χιλιετηρίδες πατρογονικές εστίες τους και κατέφυγαν στη Μητροπολιτική Ελλάδα ή σε άλλες χώρες ως πρόσφυγες.
Μετά την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης άρχισε νέα περίοδος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Οι δύο πολιτικοί άνδρες, Ελευθέριος Βενιζέλος, Πρωθυπουργός της Ελλάδας και Κεμάλ Ατατούρκ, ηγέτης της Τουρκίας, δημιούργησαν ένα θετικό κλίμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και οι δύο λαοί έζησαν για ένα διάστημα ειρηνικά παρά τις κατά καιρούς κακοπιστίες των Τούρκων.
Μετά τον θάνατο του Κεμάλ Ατατούρκ (1938) οι κακοπιστίες αυτές άρχισαν να γίνονται συχνότερες και εμφανέστερες.
Στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, όταν η Ελλάδα πολεμούσε και πάλι στο πλευρό των Συμμάχων η Τουρκία (ο επιτήδειος ουδέτερος) επιδίωξε να καταλάβει τα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου με το πρόσχημα της προστασίας τους. Η προσπάθεια αυτή απέτυχε χάρη στη σθεναρή αντίδραση του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού Τσουδερού.
Το 1947, στα περιθώρια της διασκέψεως Ειρήνης στο Παρίσι, η Τουρκία επιχείρησε να προσαρτήσει μέρος των Δωδεκανήσων.
Με την είσοδο της Ελλάδας και της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ το 1952 οι δύο χώρες συνεργάστηκαν και πάλι φιλικά και φάνηκαν πάλι στον ορίζοντα μερικές ελπίδες αναβίωσης του πνεύματος Βενιζέλου - Ατατούρκ. Δυστυχώς όμως οι ελπίδες αυτές σύντομα διαλύθηκαν και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δηλητηριάστηκαν.
Το 1955 οι Τούρκοι μεθοδεύουν την εκδίωξη του ελληνικού στοιχείου από την Κωνσταντινούπολη και τα νησιά Ίμβρο και Τένεδο και από τις της 10ετίας του ΄60 αρχίζουν να δημιουργούν μέσα στο ΝΑΤΟ προβλήματα.
Το Νοέμβριο του 1973 η Τουρκική εφημερίδα της Κυβερνήσεως δημοσιεύει χάρτη στον οποίο, χωρίς να λαμβάνονται καθόλου υπόψη τα ελληνικά νησιά, σημειώνονται τα όρια της Τουρκικής υφαλοκρηπίδας στη μέση του Αιγαίου.
Τον Ιούλιο του 1974 τα Τουρκικά στρατεύματα εισβάλλουν στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας και τελικά καταλαμβάνουν το 40% του εδάφους της, το οποίο κατέχουν μέχρι σήμερα, παρά τις αλλεπάλληλες καταδικαστικές αποφάσεις του ΟΗΕ. Έκτοτε όλοι οι φιλειρηνικοί λαοί ζούμε στην αβεβαιότητα για το μέλλον της ειρήνης στην περιοχή.
Τα προβλήματα που δημιουργούν και συντηρούν οι Τούρκοι στη Ελλάδα εκτός από το Κυπριακό είναι προς το παρόν:
- Η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου.
-Τα χωρικά ύδατα.
- Η υφαλοκρηπίδα των ελληνικών νησιών
- Ο εθνικός εναέριος χώρος της Ελλάδας.
- Το FIR Αθηνών.
- Η εξόντωση της Ελληνικής Μειονότητας στην Τουρκία.
- Η μόνιμη στρατιωτική απειλή από την Τουρκία.
Η Τουρκία για να δικαιολογήσει τις επεκτατικές σε βάρος της Ελλάδας επιδιώξεις της προβάλλει καθημερινά τον ισχυρισμό ότι το νεοελληνικό Κράτος ιδρύθηκε και επεκτάθηκε σε βάρος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και την κατηγορεί, ότι η πολιτική της κατευθυνόμενη από την Μεγάλη Ιδέα αποσκοπεί στην επανασύσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική, αφού η Οθωμανική αυτοκρατορία ιδρύθηκε σε βάρος του Ελληνισμού με την κατάλυση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας το δε νεοελληνικό Κράτος περιλαμβάνει αποκλειστικά εδάφη που επί χιλιάδες χρόνια κατοικούνται από Έλληνες και που απελευθερώθηκαν με θυσίες και ποταμούς αιμάτων.
Από το 1920 και μετέπειτα ο Ελληνισμός υφίσταται συνεχείς διώξεις από την Τουρκία, η οποία επιδιώκει τη συρρίκνωση του.
Βέβαια κατά καιρούς για να κρύψει τις επεκτατικές της επιδιώξεις σε βάρος της Ελλάδας, προσφέρει ανάλογα με την επικρατούσα κατάσταση, κλάδο ελαίας.
Η Ελλάδα δε διεκδικεί από κανένα τίποτε αλλά και δεν παραχωρεί τίποτε σε κανένα. Επιθυμεί ειρήνη γι αυτό και έχει αναπτύξει φιλικές σχέσεις με όλες τις χώρες της περιοχής, με μεγάλη χαρά θα έβλεπε την Τουρκία να συμμετέχει σε αυτή την προσπάθεια για τη διατήρηση της ειρήνης στην περιοχή.
Τελικώς οι Τούρκοι είναι απλοί στις απαιτήσεις τους όπως και σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής τους, ισχυρίζονται ότι δε ζητούν τίποτα, αλλά τα θέλουν όλα. Τη θάλασσα, την υφαλοκρηπίδα, τον αέρα και τα μισά νησιά. Αυτά σε πρώτη φάση, σε δεύτερη θα πάνε ασφαλώς παραπέρα.
Το σαράκι που κατατρώει τόσα χρόνια την Τουρκία για να επικρατήσει στο Αιγαίο, δεν θα έχει τέλος. Στο χέρι μας είναι να το αποτρέψουμε, ούτως ώστε αυτός ο διακαείς πόθος της, να μη γίνει πραγματικότητα, και αυτό θα το πετύχουμε με ισχυρές Ε.Δ. άρτια εκπαιδευμένες, με υλικά και μέσα συντηρημένα και με στελέχη τα οποία να μην πένονται, προκειμένου να είναι απερίσπαστα στο ιερό τους καθήκον.
Η κατά καιρούς δήθεν χείρα συμφιλίωσης από τον Επιτήδειο Ουδέτερο δ.λ.δ. την Τουρκία, δεν πρέπει να μας δημιουργεί κλίμα εφησυχασμού, καθόσον στο διάβα των αιώνων, έχει αποδειχθεί ανακόλουθη και ως γνωστό, δεν έχει Ιστορία αλλά μόνο ποινικό μητρώο.
ΑΦΥΠΝΙΣΗ , ΟΜΟΝΟΙΑ, ΟΜΟΨΥΧΙΑ και ΕΓΡΥΓΟΡΣΗ, από όλους μας, σαν αυτή της περιόδου των Βαλκανικών πολέμων και όχι αυτή του διχασμού με αποτέλεσμα την Μικρασιατική καταστροφή.
