Toυ Δημήτρη Ιωαννίδη.
Από την εμφάνιση του ανθρώπινου είδους πάνω στη γη, οι άνθρωποι δεν έπαψαν να μεταναστεύουν για κάτι καινούργιο, κάτι καλύτερο. Και, δεν θα επεκταθώ σε άλλους λαούς και φυλές, γιατί του λόγου το αληθές επιβεβαιώνεται από εμάς, τους δικούς μας προγόνους, που από αρχαιοτάτων χρόνων αναζητούσαν ευκαιρίες για να μεταναστεύσουν, να μετοικίσουν όπως έλεγαν. Είναι γνωστή η δημιουργία αποικιών από τους προγόνους μας, με ειδική τελετή κατά την αποχώρηση από τη μητέρα πατρίδα και τους άρρηκτους δεσμούς που διατηρούσαν μετέπειτα, και στη νέα τους πατρίδα, όπου εγκαθίσταντο με ειδική τελετή, επίσης, και μετέφεραν όλα τα ήθη και τα έθιμα και τις ιερές τελετές που κληρονόμησαν από τις πατρογονικές τους εστίες.
Είναι γνωστή η ιστορία/μύθος των Μεγαρέων που με επικεφαλής τον Βύζαντα μετανάστευσαν και ίδρυσαν το 667π.Χ. το Βυζάντιο (έτσι το ονόμασαν τότε ) που αργότερα και για χίλια και πλέον χρόνια έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στην ιστορία της Ευρώπης και διαμόρφωσε το βυζαντινό ελληνικό πολιτισμό με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη.
Η μετονομασία της πόλης του Βύζαντα και η μεταφορά της πρωτεύουσας της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη έγινε το 330μ.Χ., προς τιμήν του Μ.Κωνσταντίνου (272-337μΧ) Ρωμαίου αυτοκράτορα και αυτοκράτορα του Βυζαντίου για 31 χρόνια, ο οποίος με το διάταγμα ανεξιθρησκείας των Μεδιολάνων το 313μ.Χ. βοήθησε μαζί με τη σύζυγό του Ελένη τη διάδοση του Χριστιανισμού, γιαυτό και η εκκλησία τους τίμησε ως ισαπόστολους και τους κατέταξε στους αγίους.
Και για να επανέλθουμε στο θέμα, κατά την εποχή 2100/1900 διάφοροι λαοί μετανάστευσαν από βορά προς την Ελλάδα όπου και εγκαταστάθηκαν, υιοθετώντας τέχνες, ήθη και έθιμα των ντόπιων ελλήνων. Κατά το 1200 πΧ και μετά οι μεγάλες μετακινήσεις των πληθυσμών προς την πλευρά του Αιγαίου και κυρίως γύρω στον 8ο αιώνα στο δεύτερο ελληνικό εποικισμό στο χώρου της Μεσογείου και του Ευξείνου πόντου. Ο αποικισμός των Ιώνων, των Δωριέων και των Αιολών έδωσαν μεγάλη ώθηση στις νέες τους πατρίδες και οι πόλεις που δημιούργησαν έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην οικονομική και πολιτιστική εξέλιξη των λαών με τους οποίους ήρθαν σε επαφή. Πόλεις όπως Μίλητος, Έφεσος, Φώκεα, Πέργαμος κ.ά στα παράλια της Μ. Ασίας, άφησαν το ιστορικό τους στίγμα και μέχρι σήμερα αποτελούν παγκόσμια μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς ( που δυστυχώς τα εκμεταλλεύονται άλλοι).
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι οι άνθρωποι μετακινούνταν συνέχεια. Είναι χαρακτηριστικό του ανθρώπινου είδους. Το τελευταίο διάστημα εκατομμύρια απελπισμένων καταφεύγουν με οποιοδήποτε τρόπο κυρίως προς την Ευρώπη, της οποίας, οι πολίτες θεωρούν πολλές φορές ότι χάνουν θέσεις εργασίας εξ αιτίας τους. Αν αναλογιστούν όμως την προσφορά τους στο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (Brutto Inland Produkt) ΑΕΠ της χώρας που εργάζονται τότε σίγουρα θα τους δουν με άλλο μάτι. Σε μια έρευνα σε 15 ευρωπαϊκές χώρες ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας του ΟΗΕ διαπίστωσε ότι για κάθε 1% αύξηση του πληθυσμού μιας χώρας λόγω της μετανάστευσης το ΑΕΠ αυξανόταν κατά 1,25-1,5%.
Η παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά ότι, αν οι μετανάστες αύξαναν το δυναμικό εργασίας των πλούσιων κρατών κατά 3%, το παγκόσμιο ΑΕΠ θα αυξανόταν κατά 356 δις.δολλάρια (318,129 δις. ευρώ) ως το 2025, από έρευνα των Γκότιν και Κλέμενς και της δεξαμενής σκέψης (think tank) της Ουάσιγκτον που έκαναν τη μελέτη( Βήμα Science 5-5-16). Ύστερα από όλα αυτά, εξακολουθούν να πιστεύουν ότι απειλούνται από τους σημερινούς μετανάστες οι λαοί και οι χώρες που τους υποδέχονται, η Ευρώπη ,δηλαδή. Αν αφήσουμε κατά μέρος τους συναισθηματισμούς-που ο καθένας μας έχει- και τις φοβίες που πολλές φορές αδικαιολόγητα προκαλούνται, θα πούμε, όχι! Κανείς δεν απειλείται!
Η Ευρώπη και οι ανεπτυγμένες χώρες έχουν ανάγκη τους μετανάστες. Πολλές μελέτες που δημοσιεύθηκαν από ευρωπαϊκές χώρες δείχνουν ότι οι μετανάστες όχι μόνο συμβάλλουν στην εθνική οικονομία των χωρών που εγκαθίστανται, αλλά, και λειτουργούν ως κινητήρια δύναμη της οικονομίας τους. ΄Ετσι, αξιοποιώντας ως εργατικό και καμιά φορά επιστημονικό προσωπικό τους μετανάστες καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως όχι μόνο δεν αποτελούν απειλή, αλλά, πολλές φορές ευκαιρία, πρώτα για τους ίδιους και ύστερα για τις χώρες που τους υποδέχονται.
