Στην νεώτερη Ελληνική ιστορία, η κυρίαρχη παρουσία του Ελευθερίου Βενιζέλου αποτελεί σταθμό που δεν έχει όμοιό του. Εξέφρασε τους βαθύτερους πόθους του Ελληνισμού και με εκπληκτική δημιουργικότητα πραγματοποίησε τα οράματα.
Είχαν προϋπάρξει ο Ιωάννης Καποδίστριας και ο Χαρίλαος Τρικούπης, οι οποίοι με την πολιτική τους κατάφεραν να αλλάξουν την εικόνα μιας Ελλάδας – φτωχού συγγενούς, που αρκείται στις εκκλήσεις του φιλελληνισμού των ξένων, και να την καταστήσουν αξιοπρόσεκτη και σεβαστή. Ο Βενιζέλος, όμως, δεν σταματά εδώ. Αυτός θα κάνει τη μεγάλη εξόρμηση. Η Ελλάδα γίνεται διπλάσια. Ένα άλλο προτέρημα του Βενιζέλου είναι ότι, συγχρόνως με τις πολεμικές προετοιμασίες, αλλά και κατά την διάρκεια των πολέμων, δεν παραμελεί κανέναν απολύτως τομέα, της δημόσιας διοίκησης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της Παιδείας. Το έργο είναι τιτάνιο και απαιτούσε μεγάλα χαρίσματα, νοητικά, ψυχικά, σωματικά. Ο Βενιζέλος τα είχε όλα.
Ο Βενιζέλος δεν θέλησε ποτέ να αντιμετωπίσει το λαό δημαγωγικά. Δεν «χάιδευε» το λαό, ήθελε να τον εξυψώσει. Και ίσως ζήτησε περισσότερα... Επέλεξε τους πλέον ικανούς συνεργάτες, ένδειξη κι αυτή των αληθινά μεγάλων. Απόδειξη τούτου ότι στα μεγάλα διαστήματα που ήταν υποχρεωμένος να βρίσκεται στο εξωτερικό, δίνοντας τις πολύπλοκες διπλωματικές μάχες, οι συνεργάτες του εδώ επιτελούσαν με επιτυχία σημαντικό δημιουργικό έργο.
Κατηγορήθηκε ο Βενιζέλος (έως και σήμερα) ότι έκανε παραλείψεις, σφάλματα και δημιούργησε – ιδίως την περίοδο του Διχασμού – βαθύτατα μίση. Ουδείς αλάνθαστος. Ένα, όμως, δεν πρέπει να λησμονείται, ότι χωρίς αυτόν θα είχαμε την Ελλάδα της Μελούνας. Σε αυτήν θα ζούσαμε σήμερα.
Παρέλαβε, το 1910, μια χώρα παράλυτη, με το όνειδος του 1897, με κράτος και στράτευμα σε διάλυση. Σε δύο χρόνια, η ίδια χώρα είχε ανασυγκροτηθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να εξέλθει νικήτρια από τους Βαλκανικούς Πολέμους, να συμμετάσχει στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην νικήτρια πλευρά και μετά να φτάσει στην Ιωνία.
Η Ελλάδα των δύο ηπείρων και πέντε θαλασσών…
Αν ένας λαός κατόρθωσε τέτοια επιτεύγματα, είναι γιατί ένας ηγέτης του έδειξε το δρόμο.
Τα χρόνια πέρασαν – 75 (εβδομήντα πέντε) – τα τότε πάθη, οι έριδες, τα μίση, λησμονήθηκαν. Και όμως,  κάθε φορά που η πατρίδα θα βρεθεί σε καιρούς χαλεπούς – ιδίως εθνικά – το φιλότιμο θίγεται, ακόμα ακούγεται : «Αν είχαμε έναν Βενιζέλο».
Οι αντίπαλοι του Ελευθερίου Βενιζέλου εκπροσωπούν τη «μικρή αλλά έντιμη Ελλάδα», εκείνος έβλεπε το Όνειρο. Δύο διαφορετικά είδη ανθρώπων που πάντα θα υπάρχουν στην ιστορία του κόσμου. Οι πρώτοι, οι πολλοί, οι συνηθισμένοι. Οι δε, σαν αυτόν, οι ελάχιστοι – τα φωτεινά μετέωρα – που δεν λησμονούνται…