Από την αρχαιότητα οι Έλληνες σέβονταν και τιμούσαν τους νεκρούς τους. Εθεωρείτο μεγάλη ασέβεια και γεγονός φοβερό να παραμείνει οι νεκρός άταφος, διότι είχαν την πίστη ότι η ψυχή, όταν αποχωρίζονταν από το σώμα περιπλανιόταν και βασανιζόταν.Γι’ αυτό φρόντιζαν τους νεκρούς, και αν έβρισκαν κάπου άταφο νεκρό, έπρεπε να τον θάψουν ή να ρίξουν επάνω τους τρεις φορές χώμα, όπως έκανε η Αντιγόνη για τον άταφο αδελφό της. Άλλα και οι εχθροπραξίες σταματούσαν, ανακωχή και σπονδές γίνονταν για να φροντίσουν και να θάψουν οι ηττημένοι τους νεκρούς τους. Όποιος έδειχνε αμέλεια γι’ αυτό, του επέβαλαν σκληρή τιμωρία, όπως π.χ. στους νικητές της ναυμαχίας στις Αργίνουσες που τιμωρήθηκαν με θάνατο επειδή δεν μπόρεσαν να ανασύρουν τους νεκρούς από τη θάλασσα εξαιτίας της τρικυμίας.
Συγκρίνοντας κανείς την συμπεριφορά των αρχαίων μας προγόνων, με αυτήν των νεοελλήνων έναντι των νεκρών προγόνων τους, που έπεσαν στα πεδία των μαχών, θα νοιώσει θλίψη και αγανάκτηση, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, ασέβειας και αδιαφορίας, η επί δεκαετίες συμπεριφορά μας προς τους πεσόντες του Αλβανικού Έπους του 1940.
Και για κάποιες δεκαετίες η πολιτική κατάσταση της Αλβανίας δικαιολογούσε κάθε μας απραξία, εδώ και αρκετά χρόνια αυτό δεν ισχύει. Παρά ταύτα η αδιαφορία και η υποκρισία μας συνεχίζεται χωρίς ίχνος ντροπής και κάθε χρόνο οι ταγοί μας ανεβαίνουν στις εξέδρες των παρελάσεων.
Εγκαταλειμμένοι στη σιωπή τους, οι ήρωες που έπεσαν στις μάχες με τους Ιταλούς, σε ξένα εδάφη, έπεσαν και έδειξαν σ’ όλον τον κόσμο τι σημαίνει ηρωϊσμός και αντίσταση, τι σημαίνει αγάπη για την πατρίδα.
Θλίβεται κανείς όταν μαθαίνει για τα σκόρπια και άταφα μέχρι σήμερα, ιερά λείψανα των νεκρών μας εκεί στη Βόρεια Ήπειρο, θλίβεσαι όμως και για την κατάσταση των όποιων κοιμητηρίων μας εκεί.
Θλίβεται κανείς όταν βλέπει τα στρατιωτικά κοιμητήρια ξένων χωρών στη χώρα μας και εμείς εδώ στο Κιλκίς τα βλέπουμε χρόνια τώρα, πάντα περιποιημένα και καθαρά για να έρχονται οι απόγονοι των νεκρών και να τους τιμούν, και ας έχει περάσει, σχεδόν ένας αιώνας.
Ένα τέτοιο στρατιωτικό κοιμητήριο – Βρετανικό – βρίσκεται και στο Πολύκαστρο. Ανάμεσα στους Βρετανούς στρατιώτες που έχασαν τη ζωή τους στην περιοχή μας – κέντρο οχύρωσης των συμμαχικών δυνάμεων – έχασε τη ζωή του και ο στρατιώτης Οσμοντ Μπέντλεϊ, στις 22 Νοεμβρίου 1917, κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέχρι τον περασμένο Νοέμβριο κανείς από την οικογένεια του δεν είχε καταφέρει να τον επισκεφτεί στην τελευταία του κατοικία.
Το έπραξε, σχεδόν ένα αιώνα μετά η 77χρονη Ρούθ Τέρνις, συνταξιούχα δασκάλα από το Μάντσεστερ, μαζί με τον σύζυγο της Λόρενς.
Να τι δήλωσε μεταξύ άλλων στην εφημερίδα Δημοκρατία «Ήμασταν τυχεροί που είχαμε αυτή την ευκαιρία. Η γιαγιά μου μιλούσε συνέχεια για τον αδελφό της. Του μίλησα και ένιωσα ότι με άκουσε. Ήταν μια υπέροχη στιγμή».
Η 77χρονη Ρουθ δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει τους Έλληνες για τη «φροντίδα» και τη φιλοξενία που επιφύλαξαν στον άνθρωπο της. Έξω από το νεκροταφείο είδα μια επιγραφή, ότι η γη όπου φτιάχτηκε το νεκροταφείο ήταν δωρεά των Ελλήνων για τους νέους στρατιώτες που χάθηκαν στην περιοχή. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό, φεύγω από την Ελλάδα συγκινημένη και με απέραντη ευγνωμοσύνη για τους Έλληνες.
Υ.Γ. Στο περιοδικό «ΑΠΕΙΡΩΤΑΝ» μεταξύ άλλων γίνεται
αναφορά για ένα εγκαταλειμμένο νεκροταφείο στα Ελληνο Αλβανικά σύνορα, στα στενά του Μπογάζι, εκεί που σταματάει το όρος Μπουρέτο, και στο βάθος είναι το πρώτο χωριό της Ελληνικής επικράτειας, το Ορεινό.
Όλοι οι φονευθέντες, στρατιώτες και αξιωματικοί έπεσαν μεταξύ 2,3 και 4 Δεκεμβρίου 1940, και κηδεύτηκαν εκεί.
Στο κείμενο αυτό υπάρχει και ονομαστικός κατάλογος, αυτών που σκοτώθηκαν στο Μπουρέτο, δίκην μνημοσύνου, αλλά και ως παρότρυνση εάν υπάρχουν συγγενείς που τους ψάχνουν.
ΑΠΕΙΡΩΤΑΝ περιοδικό έντυπο για τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό borioipirotis. Blogspot. Com.
