Για τον κόσμο που ακόμη αναζητεί πληροφορίες και γνώση για την πρόσφατη ιστορία του ποντιακού Ελληνισμού και ειδικά για τον δυτικό Πόντο, πιστεύω πως η αρθρογραφία του Θεόδωρου Παυλίδη στις «ΕΙΔΗΣΕΙΣ» και «ΠΡΩΙΝΗ», είναι μια καλή ευκαιρία.
Πολλά τα ταξίδια του, πολλές οι καταγραφές, πολλές οι γνωριμίες και οι φιλίες με απλούς ανθρώπους αλλά και αξιωματούχους από την άλλη πλευρά του Αιγαίου.
Γνώστης καλός της τουρκικής γλώσσας, έχει το πλεονέκτημα να επικοινωνεί, να μελετά και να μεταφράζει τα γραφόμενα και λεγόμενα των Τούρκων, δίνοντας έτσι την δυνατότητα στους αναγνώστες να γνωρίσουν και την άλλη άποψη, δηλαδή των Τούρκων, για ζητήματα που αφορούν ιστορικά γεγονότα του Ποντιακού Ελληνισμού, με ξεχωριστή φυσικά προτίμηση για την περιοχή του δυτικού Πόντου, γενέθλιο τόπο των παπούδων του.
Ένας δυτικός Πόντος ο οποίος για χρόνια εδώ στην Ελλάδα ήταν θα έλεγα ξεχασμένος, εκτός πεδίου αναφοράς. Ελάχιστοι ασχολήθηκαν συγγραφικά γι’ αυτό το κομμάτι του Πόντου, και ακόμη πιο ελάχιστη η παρουσία των δυτικοποντίων που ήρθαν στην Ελλάδα, στα εδώ ποντιακά δρώμενα.
Στην ανατροπή αυτής της κατάστασης θέλησε να συμβάλλει ο Θεόδωρος Παυλίδης και μεταξύ των άλλων πρωτοστάτησε και στην ίδρυση του συλλόγου «Γερμανός Καραβαγγέλης» και ως πρόεδρος και εκπρόσωπος του συλλόγου εκλέχτηκε μέλος στην πρώτη διοίκηση της Π.Ο.Ε.
Στο άρθρο της 26ης Σεπτεμβρίου 2012, ο Θ. Παυλίδης κάνει μια σύντομη αναφορά για τους Ανταλλάξιμους, δηλαδή στους πληθυσμούς που ανταλλάχτηκαν σύμφωνα με την σύμβαση της Λωζάνης στις 30-1-1923.
Μεταξύ άλλων μας πληροφορεί το πώς εκδηλώνεται το ενδιαφέρον των Τούρκων σήμερα, για τους Ανταλλάξιμους, τόσο σε ιστορικό, επιστημονικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, αλλά και στην αναζήτηση πολιτικών ευθυνών.
Επίσης μας πληροφορεί για την κατασκευή και λειτουργία από το 2010 στην Τσατάλτσα (Κωνσταντινούπολη) του Μουσείου Ανταλλάξιμων, το οποίο κατασκευάσθηκε με αφορμή του χαρακτηρισμού της Πόλης ως πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης το 2010.
Στο Μουσείο αυτό, καταλήγει ο Θεόδωρος Παυλίδης οι Τούρκου εναποθέτουν όλα τα ευρήματα που συνθέτουν την ιστορία και πολιτιστική κληρονομιά των ανταλλάξιμων Τούρκων.
Κοιτώντας τώρα στην δική μας πλευράς, δίπλα στο προσφυγικό Κιλκίς, δίπλα στην προσφυγομάνα Θεσσαλονίκη, όσο και αν ψάξει κανείς δεν θα βρει κάτι ανάλογο.
Και το ερώτημα αναπόφευκτά, Γιατί; Γιατί με τόσα σωματεία, δραστήρια κατά τα άλλα, και δύο Ομοσπονδίες, είμαστε ακόμη άστεγοι;
Ευκαιρίες είχαμε πολλές, και λεφτά υπάρχουν, έλλειπε όμως η διάθεση και θέληση, αναλωθήκαμε σε ημερίδες, διημερίδες και συνέδρια, και τώρα τελευταία φεστιβάλ χορού.
Στο τέλος του άρθρου του, ο Θ. Παυλίδης μας πληροφορεί με πικρία, για την αδυναμία έκδοσης του τρίτου του βιβλίου, το οποίο αφορά τους ανταλλάξιμους πρόσφυγες, με ξεχωριστό κεφάλαιο για το Κιλκίς και τα χωριά το. Ο λόγος της μη έκδοσης οικονομικός.
Τα ποντιακά σωματεία του Νομού μας, αλλά και όλοι εμείς έχουμε τον λόγο.
Το κόστος της έκδοσης θεωρώ πως είναι διαχειρίσιμο. Άλλωστε όπως μου ανέφερε ο Θόδωρος Παυλίδης, το υλικό που έχει συλλέξει μας δίνει σημαντικές ιστορικές πληροφορίες για τους πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στο Νομό Κιλκίς. Ας το λάβουν αυτό υπ’ όψιν οι διοικήσεις των συλλόγων. Η διατήρηση και διάδοση της ιστορίας μας δεν γίνεται με λόγια μόνο.
Η έκδοση αυτού του βιβλίου πιστεύω πως αφορά πρώτα τους συλλόγους μας, και στο επόμενο δεύτερο τους συναπάντεμα, ας κάνουν το πρώτο βήμα για την συγκέντρωση των πρώτων ευρώ.
