Την ώρα που οι αντοχές της χώρας μας, αλλά και της κοινωνίας βρίσκονται στο κρεβάτι του Προκρούστη και οι πάντες προσπαθούν να σταθούν όρθιοι, κάποιοι μέσα σ’ αυτόν τον χαλασμό, σ’ αυτές τις δύσκολες για όλους μας στιγμές, μας δείχνουν πως υπάρχει και ο άλλος δρόμος, ο δρόμος της ευσυνειδησίας, της υπευθυνότητας και της προσφοράς και όχι του ωχαδερφισμού.
Αυτόν τον δρόμο οφείλουμε να ακολουθήσουμε όλοι μας αν πραγματικά θέλουμε να βγούμε ως χώρα και κοινωνία από τον βούρκο στον οποίο βρισκόμαστε, τον οποίο εμείς δημισουργήσαμε, κατά το “μαζί τα φάγαμε”.
Φυσικά όλα αυτά τα χρόνια δεν είμασταν όλοι ίδιοι. Υπήρξαν και υπάρχουν οι εξαιρέσεις, ανθρώπων σαν και εμάς αλλά διαφορετικών, ανθρώπων με αξιώματα αλλά και εργατών, με συνεχή δράση προς όφελος των πολλών και όχι των λίγων, μακριά από σκοπιμότητες και υστεροβουλίες.
Με την δουλειά τους και την προσφορά τους μας έδειχαν και μας δείχνουν καθημερινά ποιόν δρόμο έπρεπε και πρέπει να περπατήσουμε, αν θέλουμε πραγματικά να ξαναβρούμε τις χαμένες μας αξίες, το φιλότιμο μας να ξαναβρούμε ως Έλληνες την ελπίδα.
Έναν τέτοιο άνθρωπο ευτύχησε να έχει ως διευθυντή αλλά και “εργάτη” το Κέντρο Υγείας Πολυκάστρου.  Ευτύχησε όμως και η κοινωνία του Πολυκάστρου και ευρύτερα ο δήμος Παιονίας
Την ώρα που πολλοί προκειμένου να αιτιολογήσουν την απραξία τους επικαλούνται ως αιτία την οικονομική κρίση, αυτός σήκωσε τα μανίκια, τι και αν ο προηγούμενος διευθυντής είχε βάλει ήδη τον πήχη  ψηλά, αυτός καθημερινά τον ανεβάζει ψηλότερα, δίνοντας στον κόσμο στήριγμα, λύσεις σε θέματα υγείας αλλά και ελπίδα πως δεν έχουν χαθεί όλα, πως η ιατρική είναι λειτούργημα και όχι επάγγελμα.
Όμως αυτός δεν μπορούσε να συμβιβασθεί με την εικόνα του Κέντρου Υγείας, δεν μπορούσε να βλέπει το κτήριο σ’ αυτά τα χάλια και ξανασήκωσε τα μανίκια, κτύπησε πόρτες, μικρές και μεγάλες δεν έχει σημασία, επιστράτευσε και τον Τσουπαρίδη Δημοκράτη - κατά κόσμο σκέτο Κράτης, και το θαύμα έγινε, το Κέντρο Υγείας άλλαξε όψη, ομόρφυνε.
Ναι αυτός ο διευθυντής - εργάτης - μας δείχνει τον δρόμο, μας καλεί να σηκωθούμε από καρέκλες, καναπέδες και πολυθρόνες, να περάσουμε από τα λόγια και την απραξία την πράξη.
Δουλειά υπάρχει λεφτά όχι.
Γιώργο Περπερίδη σε ευχαριστούμε για όσα κάνεις, και, πίστεψε με, είμαστε πολλοί