Πριν από 2.500 χρόνια ο πολύπειρος και πολυγνώστης Ξενοφώντας στο έργο του «Οικονομικός» στο κεφ. 8 στίχος 16, έγραφε:
«Απειλεί γαρ ο Θεός και κολάζει τους βλάκες» Αλίμονο όμως, χιλιάδες χρόνια επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη, τα παθήματα μας, δεν μας έγιναν μαθήματα.Οφείλαμε και ως Έλληνες να είχαμε καλή διδακτική εμπειρία και αλάνθαστη γνώση, ώστε όχι μόνο να αποφεύγαμε την επανάληψη των λαθών που μας οδήγησαν και μας οδηγούν στην όποια υποδούλωση και εξαθλίωση μας, αλλά κυρίως να μην ενεργούμε ως θεωρούμενοι βλάκες και ηλίθιοι, με συνέπεια την τιμωρία μας, από τον όποιο και κάθε Θεό μας, «συμμάχους και προστάτες» μας.
Εδώ και τρία χρόνια, άλλος λίγο και άλλος πολύ ζούμε στο πετσί μας την οικονομική κρίση που μαστίζει την χώρα μας και όχι μόνο, όμως δεν είναι αυτό το θέμα.
Λένε πολλοί πως πέρα από την οικονομική κρίση η Ελληνική κοινωνία βιώνει και κρίση πολιτισμική, και δεν έχουν άδικο. Στα χρόνια της μεταπολίτευσης δεν τα κάναμε μαντάρα μόνο στον οικονομικό τομέα, μαντάρα και τρεις χειρότερα τα κάναμε και με τον πολιτισμό μας, τις παραδόσεις τα έθιμα, την ιστορία μας, με μια λέξη, την πατριδολατρεία. Χρόνια τώρα οι ιθύνουσες ελίτ σνόμπαραν και σνομπάρουν τα δικά μας τα «Γραικικά», χρόνια τώρα τα μεγάλα και όχι μόνο ιδιωτικά κανάλια μας σερβίρουν κάθε λογής τηλεοπτικά σκουπίδια, εσωτερικής και εξωτερικής παραγωγής και τελευταία και τούρκικης, έτσι για να μάθουμε για την μεγάλη πολιτιστική προσφορά των Τούρκων στην οικουμένη, αυτών δηλαδή που δεν να παρουσιάσουν ούτε μια πόλη δική τους, τη μάστιγα της Ασίας κατά του Horton 1
Είναι λυπηρό να βλέπεις απογόνους της Μικρασιατικής καταστροφής να παρακολουθούν μετά μανίας τα σήριαλ της τούρκικης προπαγάνδας. Θα μου πείτε αυτά έχουν, αυτά βλέπουν, και μάλλον έτσι πρέπει να είναι, αφού ακόμη και σε χωριά, γύρω από την Θεσσαλονίκη και στη Θράκη δεν έχουν εικόνα από τα κρατικά κανάλια τα οποία οι ίδιοι χρυσοπληρώνουν. Πρόσφατο σνομπάρισμα, αλλά και «προοδευτική απαξίωση» προς κάθε τι Γραικικό από τους κυρίους και κυρίες της δήθεν προοδευτικής κουλτούρας της κρατική τηλεόρασης, η μη ζωντανή προβολή της εκπληκτικής και μεγαλειώδους εμφάνισης των ποντιακών σωματείων στο ΟΑΚΑ, με τις δύο χιλιάδες νεαρούς χορευτές, με τον Γαβρά, τον Νταλάρα και τις δεκάδες ποντίους καλλιτέχνες
Αλήθεια τι θα μπορούσε να σταθεί δίπλα σ΄αυτό το φανταστικό και ανεπανάληπτο θέαμα; Αλήθεια γιατί τόσος εμπαιγμός όλα αυτά τα χρόνια από τις κάθε λογής ηγεσίας της χώρας μας, πρωθυπουργούς, αρχηγούς κομμάτων. Υπουργοί και βουλευτές συνωστίζονταν μπροστά στα μικρόφωνα για να χαϊδέψουν τα αυτιά μας το πόσο θαυμάζουν τον ποντιακό Ελληνισμό.
Αλήθεια γιατί τόση υποκρισία και μάλιστα επαναλαμβανόμενη; Μήπως επειδή οι Πόντιοι επιμένουν να κρατούν σταθερά τις παραδόσεις και την ανάμνηση της αλησμόνητης πατρίδας, ή μήπως γιατί επιμένουν ακόμη να τραγουδούν τους συγκλονιστικούς στίχους από το ποίημα του μεγάλου ποιητή του ελληνισμού αλλά και της Οικουμένης Κωνσταντίνου Καβάφη, «Πάρθεν» και βροντοφωνάζουν «η Ρωμανία και αν πέρασεν ανθεί και φέρει κ΄άλλο»
«Αυτές τις μέρες διάβαζα δημοτικά τραγούδια
για τ' άθλα των κλεφτών και τους πολέμους
Πράγματα συμπαθητικά, δικά μας, γραικικά.
Διάβασα και τα πένθιμα για το χαμό της πόλης.
Πήραν την πόλιν, πήραν την, πήραν τη Σαλονίκη.
Και τη φωνή που εκεί που οι δυο εψέλναν
ζερβά ο βασιλιάς και δεξιά ο Πατριάρχης
ακούστηκε κι είπε να πάψουν πια.
Πάψτε παπάδες τα χαρτιά και κλείστε τα Βαγγέλια.
Πήραν την πόλιν, πήραν την, πήραν τη Σαλονίκη.
Όμως εκείνο που με άγγιξε πιο πολύ
ήταν το άσμα το Τραπεζούντιο με την παράξενή του γλώσσα
και με τη λύπη των Γραικών των μακρινών εκείνων
που ίσως όλο πίστευαν πως θα σωθούμε ακόμη.
1.Ο αειθαλής των νεοελληνικών γραμμάτων Ντίνος Χριστιανόπουλος στο ποίημα «Ανταλλάξιμοι 1924» γράφει: «μήπως εκείνο που μετράει πιο πολύ δεν είναι να βρεις τη λευτεριά σου, αλλά να μην χάσεις το χώμα σου;» Δυστυχώς ο ελληνισμός συνέχεια χάνει χώματα… σκεφτείτε ότι έγινε μια ανταλλαγή, έφυγαν μερικοί Τούρκοι από τη Μακεδονία και την Κρήτη και αντ’ αυτών ήρθε όλη η Μικρασία, η Καππαδοκία, ο Πόντος, η Άνω Μακεδονία, η Θράκη… Τεράστια πράγματα… καταλαβαίνετε τι χάσαμε; Και τα χάσαμε οριστικά.
(από το περιοδικό «Άμαστρις» τουθ Δημήτρη Πιπερίδη, Νοέμβριος 2012)
2. «Η Ιστορία δεν διδάσκει. Δείχνει. Τα αποτελέσματά της δεν δείχνουν. Διδάσκουν» Χρήστος Νεράντζης.
