Το καλό κρασί για να προκύψει θέλει µια ισορροπηµένη χρονιά, ευαίσθητο καθώς είναι, ένας πραγµατικά ζωντανός οργανισµός, απαιτεί καλές καιρικές συνθήκες για το αµπέλι, από την αρχή µέχρι το τέλος, από την άνοιξη µέχρι και την ώρα του τρύγου.
Και η φετινή χρονιά δεν ήταν ό,τι καλύτερο θα µπορούσε να προκύψει για το αµπέλι. Την άνοιξη είχαν ανοίξει οι ουρανοί και οι βροχές περίσσεψαν. Μετά ακολούθησε η παρατεταµένη ζέστη και ανοµβρία του καλοκαιριού, ζορίζοντας υπέρµετρα το αµπέλι.
Ετσι, οι βαθµοί ξέφυγαν και η οξύτητα µειώθηκε. Λεπτοµέρειες ίσως για τον καταναλωτή, γιατί το πιθανότερο είναι να µην αντιληφτεί τίποτα από όλα αυτά που απασχολούν αµπελουργούς και οινοποιούς.
Οι δύσκολες καιρικές συνθήκες είχαν όµως ως αποτέλεσµα και τη µείωση των ποσοτήτων στο αµπέλι, ειδικά για τις ξενικές ποικιλίες της περιοχής.
Το ξυνόµαυρο, την τοπική παραδοσιακή ποικιλία, που δίνει το µοναδικό κρασί ΟΠΑΠ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΑ, κάπως άντεξε στα παιχνίδια του καιρού, αν και ο τρύγος ολοκληρώθηκε φέτος ασυνήθιστα πρώιµα. Εξ άλλου, το εκπληκτικό τοπικό µικροκλίµα στους αµπελώνες της Γουµένισσας, δηµιουργεί έναν χαρισµατικό αµπελώνα, έναν τόπο ευλογηµένο για το αµπέλι και συνεπώς και για το κρασί.

Ο κίνδυνος
Αιώνες τώρα απεδείχθη πως το αµπέλι της Γουµένισσας και του Πάικου µπορεί να αντέξει τις δυσκολίες του καιρού. Αυτό που δεν µπορεί να αντέξει είναι τα δύσκολα των ανθρώπων. Κι αυτή τη στιγµή η αµπελοοινική ζώνη της Γουµένισσας βρίσκεται σε ένα κοµβικό σηµείο. Αυτά που µε κόπο κατακτήθηκαν τα τελευταία χρόνια κινδυνεύουν να καταστραφούν. Η ζώνη αναγεννήθηκε µε την παρουσία του ΜΠΟΥΤΑΡΗ, το επισκέψιµο οινοποιείο του και µπόρεσε µέσα σε λίγα χρόνια να γίνει µια από τις γνωστότερες της βόρειας Ελλάδας, µε τα επισκέψιµα οινοποιεία να αυξάνονται και να προσθέτουν την αξία τους στη ζώνη της Γουµένισσας (ΑΪΔΑΡΙΝΗ, ΤΑΤΣΗ, ΧΑΤΖΗΒΑΡΥΤΗ, ΕΥΤΥΧΙ?Η), µε τις ποικιλίες να αυξάνονται και µε τις επιλογές των κρασιών να διευρύνονται.
Όµως, λόγω και της οικονοµικής κρίσης, των δυσκολιών που περνά και ο «µεγάλος παίχτης» της περιοχής, η εταιρεία Μπουτάρη, τα πράγµατα βρίσκονται στην κόψη του ξυραφιού. Αµπελουργοί έχουν χρόνια να πληρωθούν και αδυνατούν να συνεχίσουν την καλλιέργεια, ενώ τα σταφύλια της ζώνης πωλούνται σε εξευτελιστικές τιµές και εκτός ζώνης, γεγονός που σηµαίνει πως δεν παράγουµε κρασί µε την ονοµασία ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΑ, χάνουµε δηλαδή όλη την προστιθέµενη αξία ως περιοχή και ίσως αυτό νάναι το πιο καταστροφικό για το µέλλον της περιοχής.
Ενδεικτικά αναφέρουµε πως η «κόκκινη γραµµή» για τον αµπελουργό στην τιµή πώλησης του σταφυλιού είναι 0,40-0,45 ευρώ το κιλό, για νάχει νόηµα και προοπτική η καλλιέργειά του. Εταιρεία οινοποίησης εκτός νοµού µας αγόραζε εξαιρετικής ποιότητας σταφύλι από τη Γουµένισσα µε µόλις 0,25-0,30 ευρώ το κιλό!
Ετσι, και µέσα από τις δυσκολίες αυτές, άρχισαν να εµφανίζονται και φαινόµενα εκρίζωσης αµπελώνων και φύτευσης στη θέση τους οπωροφόρων δένδρων!
Η αµπελοοινική ζώνη της Γουµένισσας και του Πάικου θα πρέπει να προστατευθεί και να αναζητηθούν οι όροι και οι προϋποθέσεις για την ανάπτυξή της, γιατί είναι το διαµάντι της περιοχής, που µαζί µε τις οµορφιές του Πάικου, την αρχιτεκτονική των οικισµών του, την παρουσία των µοναστηριών κ.λπ., µπορεί να προσδώσει ένα λαµπρό µέλλον για τους ανθρώπους της περιοχής. Γι’ αυτό οφείλουν, αµπελουργοί, οινοποιοί και φορείς της περιοχής και του νοµού, οφείλουν να καθίσουν σ’ ένα τραπέζι και να συζητήσουν για τις δυσκολίες και τις λύσεις που υπάρχουν, ώστε το κρασί της Γουµένισσας και του Πάικου να βρει το δρόµο που του αξίζει.

Κείµενο φωτογραφίες: Κώστας Τερζενίδης