Αρκετά με τη θητεία μου στο Νοσοκομείο, θέλετε με τις αθλητικές ομάδες, (Κιλκισιακός, ΓΑΣ Κιλκίς), που ασχολήθηκα με πάθος, αφιερώνοντας χρόνο και διαθέτοντας χρήμα, πάντως δεν έχω παράπονο από την υποδοχή του κόσμου, ως ιατρού. Θέλω να πιστεύω, ότι κι εγώ ανταποκρίθηκα αρκετά καλά στις προσδοκίες του!
Με τον Αλέξη Αλμασίδη, τον συμπαθέστατο γνωστό οικοδόμο με την κύφωση, μακαρίτη τώρα, γνωριστήκαμε καλά σε μια εκδρομή στην Πόλη, (Κωνσταντινούπολη) γύρω στο ’80, νομίζω. Καλό χέρι στη δουλειά του ο Αλέξης, αλλά καλύτερος σε χαρακτήρα, με τον λόγο και τα ‘καλαμπούρια’ του, γινόταν εύκολα συμπαθής, προσιτός και αγαπητός.
Αμοιβαία λοιπόν τα αισθήματα, που οδήγησαν τον Αλέξη ένα απόγευμα, ακόμη με τα ρούχα της δουλειάς να ανεβαίνει τις σκάλες του ιατρείου. Ήρθε να μου ζητήσει την γνώμη και να του δώσω πειστικές εξηγήσεις, θεραπεία και συμβουλές, ως φίλος γιατρός πλέον και όχι ως επαγγελματίας ιατρός της σειράς , για κάποια προκάρδια ενοχλήματα υπό μορφή ενοχλητικών τσιμπημάτων (νυγμών στα ιατρικά) . Σπεύδω να σας πω, ότι το φαινόμενο είναι πιο πολύ συνηθισμένο σε νεαρής ηλικίας κυρίως άτομα.
Έμπαινα στην εξέταση πάντοτε με μια γενική συζήτηση εν είδει ιστορικού. Απέβλεπα πολύ στην εξοικείωση του ασθενή. Βέβαια ο Αλέξης ήταν ήδη οικείος από την Πόλη. Διασκεδάσαμε γερά σε νυχτερινό κέντρο του Βοσπόρου και πετάξαμε μονοδόλλαρα στην λεπτή και χαριτωμένη μελαχρινή τουρκάλα χορεύτρια!
Το πρόβλημά του την άλλη μέρα το πρωί, που συνήλθε από το αλκοόλ, ήταν να μη μάθει η γυναίκα του, που παρέμεινε στο Κιλκίς με τα παιδιά, μη μάθει λέγω, τις βραδινές επιδόσεις του στο κέντρο διασκέδασης με την τουρκάλα χορεύτρια του οριεντάλ και τα δολλάρια. …Κι εσύ γιατρέ τα λες όλα!... Φοβάμαι πριν φθάσουμε στο Κιλκίς, η γυναίκα μου θα μάθει τα χθεσινά κατορθώματά μας… Τον καθησύχασα και τηρήθηκε η υπόσχεση. Οι σχέσεις μας έγιναν πιο στενές…
Έτσι το Τζώνι Ουώκερ που κέρασα στο ιατρείο σε χοντρό ποτήρι, θεωρήθηκε συνέχεια παλιών αναμνήσεων. Ο Αλέξης προχώρησε και σε δεύτερο ποτήρι, από μόνος του! Σε αυτό το διάστημα με την κουβέντα με αποκάλυψε τις στενοχώριες, που έχει με την αποκατάσταση των παιδιών του, τον μονάκριβο γιό του, ο οποίος περνά την εφηβεία του, με τα προβλήματα της ηλικίας, αλλά και τα δικά του συμπτώματα στο αριστερό στήθος, εν είδει νυγμών (τσιμπίματα), που τον οδήγησαν για εξέταση στο Ττάσο τον γιατρό.
Όση ώρα τον εξέταζα κλινικά με τον συνηθισμένο τρόπο και ΗΚΓφικά, (τον έκανα και καρδιογράφημα, άλλωστε την καρδιά ‘φοβότανε’, γι’ αυτό και με επισκέφθηκε), ο Αλέξης ευδιάθετος ομολογούσε, ότι τώρα νοιώθει σαν ‘περδίκι’! Του έφυγαν όλα τα συμπτώματα, που τον έφεραν για εξέταση! Και φυσικά δεν αποδείχθηκε τίποτε το παθολογικό! Και το καρδιογράφημα, σαν να ήτανε παιδιού δεκαοχτώ χρονών! Αυτό το τόνισα ιδιαίτερα…
Τελειώσαμε Αλέξη, να πας στο καλό…
Μου φάνηκε, πως ο Αλέξης κάτι να περίμενε…
Δεν θα με δώσεις συνταγή γιατρέ; Ρώτησε με απορία…
Τη συνταγή την πήρες, όση ώρα συζητούσαμε, φίλε Αλέξη… Να εύχεσαι να πάνε καλά τα πράγματα με τα παιδιά, να μη σε φέρνουν στενοχώριες, αλλά εάν προκύψει, άνθρωποι είμαστε, να πίνεις κάπου - κάπου και κανένα ποτηράκι…
Έκανε σημαία το ποτηράκι ο Αλέξης, με την άδεια του Ττάσου του γιατρού έκτοτε… Έπινα κι εγώ κάπου – κάπου ένα ποτήρι μαζί του, όταν τον έβαλα αργότερα για ένα διάστημα υπεύθυνο διαχείρισης στο ΚΑΠΗ του Δήμου, εκτιμώντας την εντιμότητα, την ηθική και την γενική αποδοχή του. Η αλήθεια είναι ότι του άρεσε από παλιά το κρασί του Αλέξη. Απλώς τώρα, απέναντι στην γκρίνια της καλής νοικοκυράς γυναίκας του, είχε για άλλοθι τον γιατρό Αμανατίδη.
Κιλκίς Απρίλιος 2018
