Η Ελλάδα είχε παραδοσιακά μια φιλοαραβική πολιτική, κυρίως εξ αιτίας της παρουσίας ελληνικών κοινοτήτων και επιχειρήσεων σε χώρες της Μέσης Ανατολής και ιδίως στην Αίγυπτο. Ο Ανδρέας Παπανδρέου βάδισε στα ίδια χνάρια και τα επεξέτεινε, προσφέροντας πολλαπλή υποστήριξη στον παλαιστινιακό λαό και σε καθεστώτα αραβικού σοσιαλισμού, προκειμένου να απομονώσει την Τουρκία και να σπείρει την εντύπωση, πως η Ελλάδα δεν είναι δεδομένη χώρα για τους δυτικούς της συμμάχους. Η πολιτική αυτή απέδιδε μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, καθιστώντας τους Έλληνες, τους πλέον αγαπητούς επισκέπτες του αραβικού κόσμου. Όταν το Ισραήλ καθιέρωσε τους παράνομους εποικισμούς των παλαιστινιακών εδαφών, η Ελλάδα είχε ακόμα ένα λόγο να κρατά τις αποστάσεις της: Ο εποικισμός που διενεργεί το Ισραήλ δεν διαφέρει ουσιωδώς από την πλημμυρίδα των Τούρκων της Ανατολίας, που κατευθύνει η Τουρκία στα Κατεχόμενα.
Όλα αυτά ήσαν καλά - ώσπου η κρίση χτύπησε την πόρτα μας και θυμηθήκαμε πως τα κοιτάσματα αερίου που διαθέτουμε εμείς κι η Κύπρος, είναι τα ίδια μ' αυτά του Ισραήλ και της Αιγύπτου.
Η Σαλονίκη σήμερα, θυμάται την παλιά την “Σελανίκ”, την πόλη με το κυρίαρχο εβραϊκό στοιχείο. Δεν ήταν όλοι πλούσιοι οι Εβραίοι της Σαλονίκης, όπως φαντάζονται ορισμένοι. Στις 60.000 του πληθυσμού τους, υπήρχαν κεφαλαιοκράτες, υπάλληλοι, προλετάριοι, λούμπεν, πόρνες. Τα κρεματόρια των χιτλερικών δεν έκαναν διακρίσεις, όπως δεν έκαναν και οι εβραιοφάγοι της Μακεδονίας, που στήριζαν τα πογκρόμ του '30 και τους διωγμούς του '43.
Ο Έλληνας και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, δρομολογήσανε τη λειτουργία του Μουσείου Ολοκαυτώματος στη Σαλονίκη, “για τη διάσωση της ιστορικής μνήμης”. Αν ήμασταν ειλικρινείς, θα μιλούσαμε για “αποκατάσταση”, αν όχι και για “ανάσταση” της ιστορικής μνήμης, πολύ απλά διότι η μνήμη αυτή είναι τόσο ρηχή, που δεν χρειάζεται καν να διασωθεί - πορεύεται και μόνη της. Εκείνο που θα χρειαζόταν διάσωση, θα ήταν η πραγματική ιστορία, εκείνων που γνωρίζανε τα αίσχη των ναζί και αδρανούσαν “για να μην δώσει η Γερμανία τη Μακεδονία μας στους Βουλγάρους”: Αξιότιμοι ιεράρχες που περιδιάβαιναν την Ουκρανία μαζί με τους χιτλερικούς, για να παρουσιάσουνε μετά, την έκθεση “Ο Σοβιετικός Παράδεισος” στη Μακεδονία. Κατοχικοί νομάρχες, ανησυχούντες παράγοντες, καθηγητές πανεπιστημίων, μετέπειτα στελέχη της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών – ένα ολόκληρο “βαθύ κράτος” που χάρισε το όνομα του αρχιδωσίλογου Αθανάσιου Χρυσοχόου σε οδό της Θεσσαλονίκης, και με επιγόνους που ακόμα το υπερασπίζονται.
Όλοι εκείνοι που έβλεπαν τις μυρμηγκιές των Εβραίων να στοιβάζονται στα τρένα, και σιωπούσαν ή χειροκροτούσαν, δεν ήσαν ναζιστές. Κάποιοι απ' αυτούς, θέλουν να μείνουν και στην ιστορία ως αντιστασιακοί. Το θέμα έμεινε επί δεκαετίες στα αζήτητα, το συζητάμε ακόμα με χαμηλή φωνή, αλλά ο αέρας πλέον ανοίγει τις ντουλάπες με τους σκελετούς.
Οι νέοι ιστορικοί, ή απλώς φιλίστορες, ας ανοίξουν τα παλιά τεφτέρια χωρίς φόβο και πάθος, κι ας γράψουν ό,τι βρουν για την 4η Νοεμβρίου του 1944, για τα πριν και τα μετά της. Ας μην ξεχάσουνε ωστόσο ν' αναφέρουν, ποιες οργανώσεις προσφερθήκαν να βοηθήσουν τους Εβραίους να γλιτώσουν το Ολοκαύτωμα, και ποιες οργανώσεις καταγγέλλαν τις αντίπαλες, ότι στρατολογούσανε “Εβραίους και Αρμενίους”. Γιατί όλοι έχουν ευθύνες για πολλά – αλλά για το Άγος του Ολοκαυτώματος, οι ευθύνες είναι συγκεκριμένες και επώνυμες.
