Οι λόγοι αποστασιοποίησης ποικίλλουν και εξαρτώνται από τον χρόνο, την πολιτική κόπωση του υποκειμένου να συμβιβάζεται με κομματικούς τακτικισμούς προς εξυπηρέτηση ατομικών ή ομαδικών φιλοδοξιών που κείνται μακράν καταστατικών αρχών και συνεδριακών αποφάσεων, και άλλων παραμέτρων που έχουν σχέση με την απόσταση που διαρκώς διευρύνεται ανάμεσα στην τρέχουσα κομματική πρακτική και την αφετηριακή ιδεολογία του κόμματος.

Ο ισχυρισμός ότι ένα δρων κόμμα έκλεισε τον ιστορικό του κύκλο πέρα από την όποια αιωρούμενη αυτοαναφορικότητα θα πρέπει να διαθέτει και πολιτική τεκμηρίωση. Ο ιστορικός κύκλος μιας συλλογικότητας κλείνει για κάποιους συγκεκριμένους λόγους. Εάν για παράδειγμα το περί ου ο λόγος κόμμα, όταν εκλήθη να κυβερνήσει, διέψευσε με τις πράξεις του τα προεκλογικώς υποσχεθέντα δια  στόματος του επικεφαλής και των στελεχών του. Επίσης αν η εν γένει εικόνα  του κόμματος είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση κατέδειξε παθογένεια που κατέληγε στην ανάπτυξη εκφυλιστικών φαινομένων που είχαν σχέση με τη λειτουργία των συλλογικών οργάνων και τη συμπεριφορά κομματικών στελεχών και μελών κατά την άσκηση καθηκόντων οποιασδήποτε μορφής εξουσίας. Η έλλειψη επικοινωνίας, η εσωστρέφεια, η συγκρότηση άτυπων κέντρων εσωκομματικής εξουσίας και οι πάσης φύσεως αυλικοί επιφέρουν κώφωση και τύφλωση. Οι κομματικές σημαίες ξεφτίζονται κι η αγωνία του πολίτη αναζητά αλλού καταφύγιο.                 Για όλα τα παραπάνω η δική μου λογική με οδηγεί στην αναζήτηση ευθυνών στην ηγετική ομάδα και στα κεντρικά στελέχη, χωρίς φυσικά να εξαιρούνται όσοι χρημάτισαν πρόεδροι. Μετά την απόδοση ή την παραδοχή προσωπικών και συλλογικών ευθυνών αναζητείται η λύση. Μία λύση είναι η ευθανασία, μια λύση είναι η επανεκκίνηση με άλλα πρόσωπα στο τιμόνι και μια άλλη είναι η διάσπαση με την αποχώρηση των «υγιών», με ή χωρίς εισαγωγικά, και την ίδρυση νέου κομματικού φορέα.

Η κάθε λύση διαθέτει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Τελικός κριτής είναι ο πολίτης που θα κρίνει πόσους και ποιους άγγιξε η παθογένεια. Στο σημείο αυτό έρχεται η επιστήμη της επικοινωνίας που έχει τον τρόπο να μοιράζει και να καλύπτει ευθύνες κατά το δοκούν της νέας ηγεσίας στο παλιό ή στο καινούριο εγχείρημα.

Χθεσινοί θύτες μεταμορφώνονται σε σημερινά θύματα επενδύοντας στην καλοπιστία και την ελλιπή ενημέρωση. Η ψευδεπίγραφη οβιδιακή μεταμόρφωση βαφτίζεται αυτοκριτική και η επιλεκτική μνήμη καταλήγει σε όχημα εκ του ασφαλούς πολιτικής ανέλιξης. Η έμπρακτη συγγνώμη για τα όσα ευθύνεται ο καθένας και η καθεμία από εμάς για τη διάλυση όχι μόνο δεν οδηγεί στην τιμητική αποστράτευση, αλλά ενίοτε μετατρέπεται σε προσόν συμμετοχής ή ανάληψης ηγεσίας.

Είναι γεγονός ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο ένας  πολίτης  ν’ αντιληφθεί τη διαφορά μεταξύ επικοινωνίας κι αλήθειας.

Η απόγνωση καταφεύγει εύκολα στην προσωπολατρεία, η επικοινωνιακή λεοντή φαντάζει προσδοκία, η μισή αλήθεια όραμα και η μεγαλοστομία τεκμηρίωση.

Τ’ ανοιχτά μάτια και αυτιά είναι αυτά και μόνον αυτά που θα κρίνουν ποιος  πρέπει να παραμερίσει και ποιος έχει την ικανότητα να μας οδηγήσει στη διέξοδο του σημερινού αδιέξοδου.