Στο κτίσμα που βλέπετε, ένα εγκαταλειμμένο φυλάκιο στις παρυφές του Πολυκάστρου, όπου κάποτε ο υπάλληλος του ΟΣΕ κατέβαζε τις μπάρες για την ασφαλή διέλευση των τρένων, στη διασταύρωσή του με  το δρόμο από το Πολύκαστρο  προς Άσπρο - Αξιοχώρι, σε τούτο το ρημάδι χωρίς πόρτες και παράθυρα, σε τέσσερα πέντε  τετραγωνικά  μέτρα ζει άνθρωπος.
Μια γυναίκα μέσης ηλικίας με καταγωγή από τη Γουμένισσα ύστερα από διαμονή πολλών ετών στη Γερμανία δυστύχησε, επέστρεψε στην Ελλάδα και από το περασμένο Φθινόπωρο έστησε τη ζωή της στο οίκημα που βλέπετε.
Ευνόητη είναι η ταραγμένη ψυχολογική της κατάσταση και μόνο από την επιλογή της. Αποποιήθηκε ακόμα και τη βοήθεια που επανειλημμένα  τής προσέφερε στενότατη συγγενής της.  Βγήκε στους δρόμους και επαιτώντας εξασφαλίζει την τροφή της. Κυρίως από διερχόμενους οδηγούς, κάποτε τρομάζοντάς τους, ιδιαίτερα όταν πέφτει το σκοτάδι και εμφανίζεται ξαφνικά μπροστά στα αυτοκίνητα, με κίνδυνο να προκαλέσει ατύχημα.
Μέσα στο καταχείμωνο διανυκτερεύει στο οίκημα του ΟΣΕ καλύπτοντας με πλαστικές σακούλες την πόρτα και τα παράθυρα. Μήπως και πραϋνει  το κρύο του χειμώνα
Όταν ενημερώθηκαν και ευαισθητοποιήθηκαν κάποιες υπηρεσίες, την πήραν και την εγκατέστησαν σε παρακείμενο οίκημα όπου κάποτε διέμεναν οι υπάλληλοι του ΟΣΕ.
Αλλά η ταραγμένη γυναίκα σύντομα επανήλθε στην παράγκα της.
Η όψη της τρομάζει. Κάπως σαν κάτοικος ενός Κρανίου τόπου, μελανιασμένη από το ψύχος, περιφέρεται για να θυμίζει στον διερχόμενο πόσο ελλειμματική είναι ακόμα στην χώρα μας η προστασία των ευπαθών ομάδων. Στις οποίες δεν περιλαμβάνονται μόνο οι οικονομικά ευπαθείς, αλλά κι εκείνοι που έχασαν τα λογικά τους.
Σαν τη δυστυχισμένη ένοικο της παράγκας του Πολυκάστρου.
Δεν είναι μια μέρα, ένα μήνας έστω. Κοντεύει μισός χρόνος από τότε που την βλέπουν εκατοντάδες διερχόμενοι. Άραγε στην Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν προβλέπεται από πουθενά και από κάποιον φορέα η περίθαλψη ατόμων που εκθέτουν τη ζωή τους σε κίνδυνο επειδή δεν είναι σε θέση να αυτοπροστατευθούν;
Κι αν δεν υπάρχει  κάποια δομή προστασίας και φιλοξενίας των δυστυχισμένων στο Κιλκίς, πόση ακόμα δυστυχία πρέπει να βιώσει η άτυχη ένοικος της παράγκας για να διακομιστεί σε κάποια δομή της Θεσσαλονίκης;
Το κείμενο δεν γράφεται για να ταράξει και πολύ περισσότερο να καταγγείλει υπηρεσίες και δομές. Και μόνο αν καταφέρουμε να συν-κινήσουμε, ίσως βρεθεί κάποιος τρόπος να μεταφερθεί η γυναίκα αυτή σε ένα ίδρυμα της συμπρωτεύουσας. Όσο είναι ακόμα ζωντανή.
Αλλιώς ίσως δεν μάθουμε ποτέ την μαύρη τύχη της.
Και μακάρι να  μην διαβάσουμε και εμείς μαζί  σας σε ένα μονόστηλο πως "σε εγκαταλειμμένο παράπηγμα βρέθηκε νεκρή από άγνωστη αιτία μια γυναίκα".   
Ως άγνωστοι μεταξύ αγνώστων.