Του Αναστάσιου
Αμανατίδη. 

Όταν το Δροσάτο είχε ομάδα, εννοούμε την ‘’χρυσή εποχή’’ του Μακεδονικού, γύρω στο 1980, ήταν ο πιο υπολογίσιμος αντίπαλος στην Α1 Κατηγορία του Κιλκίς. Διέθετε ποδοσφαιριστές που θα μπορούσαν να σταδιοδρομήσουν σε ομάδες ανώτερων κατηγοριών. Μεταξύ αυτών διακρινόταν ο νεαρός (τότε) φοιτητής Κώστας Τερζενίδης* στην θέση του αριστερού μπακ. Ήταν πολύ ταχύς και χρησιμοποιούσε αποτελεσματικά, χωρίς δυσκολία και τα δύο πόδια, περισσότερο όμως το αριστερό. Σκέτο φαρμάκι αυτό!  Γι’ αυτό και καθιερώθηκε στα αριστερά της ομάδας. Εκτός αυτών είχε και την ευχέρεια να εκτελεί με επιτυχία τα πέναλτι. Αυτά, εκτός των άλλων, θέλουν επί πλέον ψυχραιμία και μυαλό. Και ο Κώστας διέθετε και από τα δύο!

Του Ανδρέα Μακρίδη. 

Πρόκειται να γίνεις πατέρας. Καταφθάνεις στο νοσοκομείο όπου γεννά η γυναίκα σου. Τα πάντα έχουν ολοκληρωθεί, και το παιδί είναι υγιέστατο όπως ευχόσουν. Το πρόσωπο του γιατρού ωστόσο, δεν είναι τόσο χαρούμενο όσο θα περίμενες. "Ξέρετε, έχουμε ένα πρόβλημα" σου λέει.
"Το φύλο του παιδιού δεν είναι ακριβώς καθορισμένο" συνεχίζει ο γιατρός, "αλλά το κράτος θέλει οπωσδήποτε να δηλώσουμε ένα φύλο για το βρέφος. Κατά πάσα πιθανότητα θα είναι αγόρι – με μια μικρή και αβλαβή εγχείρηση και μια επακόλουθη ορμονική θεραπεία, θα μπορούσαμε να το εξασφαλίσουμε κι αυτό, αλλά δεν μπορούμε να αποκλείσουμε και την πιθανότητα να εξελιχθεί διαφορετικά. Τι θα θέλατε να κάνουμε;". 

Του Γιάννη Τσογγίδη. Τέως προέδρου δημοτικού συμβουλίου Κιλκίς. 

Διάβασα με ικανοποίηση το κείμενο του Κώστα Πινέλη με τίτλο «Οι χειροτερότεροι των χειρότερων κλπ», που δημοσιεύσατε πολύ πρόσφατα και οφείλω να παραδεχθώ ότι ο άνθρωπος διαθέτει και μνήμη και ευθυκρισία, «αποπληθωρισμένες» από τις κομματικές διαφορές κλπ και τον ευχαριστώ γι’ αυτό! Πραγματικά περιγράφει τα πράγματα ακριβώς όπως έχουν και θα επιθυμούσα απλώς σε λίγες γραμμές να συμπληρώσω κάποια λίγα στοιχεία για να ολοκληρωθεί η εικόνα.