Κανείς δεν πρόκειται όμως να κατηγορήσει τον ΓΑΣ Κιλκίς ότι δεν πέρασε στον τελικό χάνοντας από τον Ολυμπιακό. Η περηφάνεια που νιώσαμε όλοι οι Κιλκισιώτες μετά από πολύ καιρό για τις επιτυχίες σε ένα ομαδικό άθλημα είναι μεγάλη. Επιπρόσθετα κατέφθασε στο Final Four από το Κιλκίς, 500 χιλιόμετρα μακριά, ενώ οι αντίπαλοί του από την δίπλα γειτονιά, γεγονός που αυτόματα του δημιουργεί μειονέκτημα σε σχέση με τους αντιπάλους του.
Οι αναμνήσεις από τις ένδοξες εποχές ήταν αυτές οι οποίες επανήλθαν στο μυαλό μας και μας έκαναν να έχουμε μια κρυφή ελπίδα για το αναφαίρετο “δικαίωμα στο όνειρο”. Οι αναμνήσεις μιας ομάδας-φόβητρο για όλη την Ελλάδα, η οποία σε όποιο γήπεδο και να έπαιζε, ο αντίπαλος ήξερε πως θα περάσει πολύ δύσκολα, πόσο μάλλον στην καυτή (τότε) έδρα του ΓΑΣ Κιλκίς.
Καυτή γιατί ο κόσμος που γέμιζε το κλειστό του Κιλκίς, σε συνδυασμό με το επίπεδο της ομάδας που είχαμε και τότε, γινόταν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ, το οποίο μπορούσε να λυγίσει οποιοδήποτε αντίπαλο στην καλύτερή του μέρα.
Έως τότε το Χάντμπολ παρέμενε ένα αγνό άθλημα, όπου οι ομάδες από διάφορες πόλεις της περιφέρειας κατάφερναν να διεκδικήσουν τίτλους. Με τοπικούς παράγοντες που έχυναν τον ιδρώτα τους και πολλές, αν όχι όλες τις φορές, στερούνταν από το προσωπικό τους εισόδημα, ώστε να δουν τις ομάδες τους να μεγαλουργούν. Το ότι οι ομάδες ήταν τοπικές και στηρίζονταν στην τοπική κοινωνία δεν σημαίνει ότι δεν ήταν και καλού επιπέδου.
Ήρθε κάποια στιγμή η ώρα όμως, που οι μεγάλοι σύλλογοι κάτι είδαν και αποφάσισαν να εισέλθουν στον χώρο του Χάντμπολ και να σαρώσουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Αυτόνομοι οικονομικά, σαν τις ήδη υπάρχουσες μεγάλες ομάδες, αλλά σε πολύ μεγαλύτερο οικονομικό επίπεδο. Και εκεί ξεκίνησε η… κατηφόρα για τα έως τότε μεγαθήρια, όπως ο ΑΣΕ Δούκα, ο Πανελλήνιος, ο Αρχέλαος Κατερίνης, ο Φίλιππος Βέροιας, ο Ιωνικός Νέας Φιιλαδέλφειας, ο Διομήδης Άργους και άλλοι.
Η απώλεια ελπίδας για τίτλο εδώ και σχεδόν μια δεκαετία “έδιωξε” τον κόσμο από το γήπεδο. Ένας αγώνας με σχεδόν προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα πλέον, δεν θα αποτελούσε μια γιορτή αλλά μια προδιαγεγραμμένη κηδεία. Γεγονός που ρήμαξε οικονομικά τις ομάδες που στηρίζονταν στη βοήθεια της τοπικής κοινωνίας.
Υπάρχει όμως τρόπος ώστε να μπορέσει μια ομάδα να ανταγωνιστεί τους μεγάλους συλλόγους ή έστω να μην έχει τεράστια απόκλιση σε δυναμικότητα; Και η απάντηση στην περίπτωσή μας είναι, ναι. Και στον ΓΑΣ Κιλκίς η διοίκηση, δείχνοντας πως ξέρει τον τρόπο, κατάφερε να δημιουργήσει ένα αξιόμαχο σύνολο, που βήμα βήμα ανέβηκε το ένα επίπεδο μετά το άλλο. Με σωστό διοικητικό σχεδιασμό και με σωστές κινήσεις στο αγωνιστικό κομμάτι, (βλέπε συνεργασία με Νίκο Γεωργιάδη, τον άνθρωπο των επιτυχιών) κατάφερε να δημιουργήσει ένα γκρουπ παικτών που μπορεί να βάλει δύσκολα στους big-3 και να νικήσει κάθε άλλη ομάδα του πρωταθλήματος.
Το διοικητικό και αγωνιστικό πλάνο υπάρχει, μας παρουσιάστηκε άλλωστε από πρώτο χέρι στο παρκέ των γηπέδων όλης της Ελλάδας για το πρωτάθλημα και το κύπελλο. Το γκρουπ είναι αξιόμαχο. Μπορεί όμως η ομάδα αυτή να κρατηθεί στις ίδιες ράγες και να στηρίξει το πλάνο της διοίκησης επί σειρά ετών ή και να ανέβει επίπεδο; Και πάλι η απάντηση είναι και πάλι, ναι... Και ένας μόνο τρόπος υπάρχει: η συνεχής στήριξη στην προσπάθεια που γίνεται από τη διοίκηση του συλλόγου. Από τον κόσμο, από τους φορείς και τους επιχειρηματίες του τόπου. Ο κόσμος πρέπει να επιστρέψει στο γήπεδο, οι φορείς πρέπει να διευκολύνουν το έργο της διοίκησης και πάνω από όλα οι επιχειρηματίες, μεγάλοι και μικροί, να στηρίξουν οικονομικά το όλο εγχείρημα.
Δεν θα κάνουν αγαθοεργία, ίσα ίσα το brand name τους θα γίνει ταυτόσημο με το υγιές πλάνο του ΓΑΣ Κιλκίς. Θα γίνουν συνώνυμο της επιτυχίας, της αφοσίωσης στο στόχο και της υγιούς προόδου.
Αποτελεί ευχή όλων, οι επιτυχίες του ΓΑΣ Κιλκίς σε πανελλήνιο επίπεδο -γιατί η συμμετοχή στο Final Four του κυπέλλου για επιτυχία πρόκειται και μάλιστα τεράστια- να ταρακουνήσουν τα νερά στην κοινωνία του Κιλκίς και με τη σειρά της, αυτή να ενεργοποιηθεί προς όφελος όλων.
