Η επισήμανση αυτή προκαλεί έντονη ανησυχία και αντιδράσεις στους γονείς παιδιών και εφήβων με αναπηρία, καθώς επιχειρείται η σύνδεση της αναπηρίας με τη λειτουργικότητα του ατόμου χωρίς παράλληλα να διαβιώνει σε κατάλληλο περιβάλλον.
«Πριν από λίγο καιρό δώσαμε μάχη με την Παγκόσμια Τράπεζα για να μην εφαρμοστεί το ICF στην Ελλάδα, διότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί και τώρα βλέπουμε ότι επανέρχεται… Φοβάμαι ότι θα χρησιμοποιηθεί σαν λαιμητόμος των ήδη ελαχίστων παροχών των ατόμων με αναπηρία», δηλώνει προς Το Βήμα ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων παιδιών ΑμεΑ κ. Γιάννης Λυμβαίος. «ΤοICF στην Ελλάδα δεν μπορεί να εφαρμοστεί διότι σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, στην Ελλάδα δεν υπάρχουν οι συνθήκες που να διασφαλίζουν ίσες ευκαιρίες. Εδώ δεν υπάρχουν τα αυτονόητα όπως οι ράμπες στα πεζοδρόμια , οι υπολογιστές στα σχολεία, κ.λπ. Πρέπει να δημιουργηθεί πρώτα το κατάλληλο περιβάλλον. Παράλληλα, στην Ελλάδα εφαρμόζεται σύστημα αξιολόγησης μέσω του Κέντρου Πιστοποίησης Αναπηρίας», εξηγεί.
Ωστόσο, από τη συζήτηση βγήκαν και κάποια θετικά στοιχεία όπως η καταγραφή περισσοτέρων των 1.600 παθήσεων που σχετίζονται με την αναπηρία και η πρόταση διενέργειας επιδημιολογικής μελέτης για την αποτύπωση των πραγματικών αναγκών στην παροχή υπηρεσιών υγείας και ψυχικής υγείας του πληθυσμού ηλικίας έως 18 ετών. Επίσης, διαπιστώθηκαν κενά ως προς τις προδιαγραφές των χώρων που παρέχουν θεραπείας στα άτομα με αναπηρία και εκφράστηκε η ανάγκη δημιουργίας θεσμικού πλαισίου.
Πηγή: Το Βήμα
