Έιχε επίσης συνομιλητή τον Μπιλ Κλίντον και διασφαλισμένη την μετάδοση της συζήτησης από το CNN. Ήταν σαν να κέρδισε το τζάκι ποτ, μόνο που η ζωή ειναι πιο περίπλοκη από τις επιθυμίες.

Η συζήτηση ξεκίνησε με τις καλύτερες προυποθέσεις. «Ποία έιναι η στρατηγική σας; Τι θα κάνετε στο μέλλον τώρα που έχετε το τιμόνι; Που πάτε;» τον ρώτησε ο κ. Κλίντον, ο οποίος προηγουμένως ειχε πει οτι η αποψη του από την εποχή της εισαγωγής του ευρώ ήταν ότι αν υπάρξει κρίση θα φανούν τα προβλήματα του.

Η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος γιατί ήταν κακό παράδειγμα εφαρμογής του μνημονίου.«Όταν εκλεγήκαμε προσπαθήσαμε να πείσουμε ότι πρέπει να αλλάξει η κατεύθυνση της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης», απάντησε ο κ. Τσίπρας. Και συνέχισε μιλώντας για τον μεγάλο αγώνα που έδωσε απέναντι στις συντηρητικές δυνάμεις της Ευρώπης, για τη δύσκολη απόφαση που πήρε προκειμένου να παραμείνει η χώρα στην ευρωζώνη. Τα καλά νέα, όπως ειπε, είναι ότι για πρώτη φορά υπάρχει ενα ρεαλιστικό προγραμμα, που δεν στηρίζεται στη λιτότητα, που περιέχει την αναπτυξιακή ατζέντα που επιθυμούσε η κυβέρνηση μαζί τη δέσμευση των εταίρων για την αναδιάρθρωση του χρέους.

Ο Πρωθυπουργός παραδέχτηκε ότι υπάρχουν δυσκολίες αλλά πρόσθεσε ότι η Ελλάδα ´έχει και συμμάχους όχι μόνο στην Ευρωζώνη αλλά και στις ΗΠΑ. «Υπολογίζουμε στη βοήθεια της αμερικανικής κυβέρνησης και στους Ελληνοαμερικανούς που θέλουν να βοηθήσουν» , πρόσθεσε. Κάπου σε εκείνο το σημείο η συζήτηση απορρυθμίστηκε. Ίσως να ευθύνεται η δυσκολία στην αγγλική γλώσσα που εχει ο κ. Τσιπρας ίσως να ήταν η διαφορετική νοοτροπία των δύο ηγετών μπορεί και η απειρία ενός νέου πολιτικού από την Ελλάδα μπροστα στον χαρισματικό πρώην πλανητάρχη. Ο κ. Κλίντον με συμπάθεια και χιούμορ έκανε δύσκολες ερωτήσεις : Είσαστε έτοιμοι τώρα; Σε ποιούς συγκεκριμένους τομείς της οικονομίας θα κάνετε μεταρρυθμίσεις; Πως θα ξέρουν οι επενδυτές ότι τα χρήματα τους θα έχουν απ´οδοση;

Ο Πρωθυπουργός πήγε στη Νέα Ύορκη αποφασισμένος να κάνει μεγάλα βήματα. Έβαλε για πρώτη φορά στην ατζέντα του τις λέξεις "ιδιωτικές επενδύσεις" , υποσχέθηκε σταθερό φορολογικό σύστημα, εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης, φιλικό επενδυτικό περιβάλλον, κατάργηση του πελατειακό κράτους. Είναι όμως πραγματικά μεγάλο βήμα η δ´εσμευση για τη διευκόλυνση των ιδιωτικών επενδύσεων στην πρωτέυουσα του σκληρού καπιταλισμού, στην πόλη που δεν κοιμάται ποτέ και που ενσαρκώνει τον αμερικανικό όνειρο;