Και τονίζει ότι έχει αρχίσει πλέον να γίνεται εμφανές ότι το σφίξιμο του δημοσιονομικού ζωναριού δεν είναι πλέον ο κατάλληλος τρόπος για να βγει η Ευρώπη από την κρίση.

Αλλά αυτή η τάση σήμανε την άνοδο ριζοσπαστικών πολιτικών δυνάμεων «τα οποία κατακερματίζουν μία ήδη κατακερματισμένη ήπειρο». Στη βόρεια Ευρώπη, γράφει ο Guardian, αυτά τα κόμματα επιτίθενται στο κατεστημένο από τα δεξιά. Στη νότια Ευρώπη από τα αριστερά, όπως φάνηκε και τον Μάιο του 2014 στις εκλογές για το ευρωκοινοβούλιο.

«Σε αντίθεση με τα δεξιά κόμματα που ανθούν στη βόρεια Ευρώπη, ο ΣΥΡΙΖΑ και το Podemos δεν έχουν αντιμεταναστευτικά αισθήματα και έχουν μετριάσει πολύ την αντιευρωπαϊκή ρητορική τους - ακόμη και αν επικρίνουν τις πολιτικές της ΕΕ. Είναι επομένως πολύ πιο υγιές για την Ευρώπη να έχει τέτοια κινήματα που να αντανακλούν την γενική δυσαρέσκεια παρά το Ukip ή η Μαρίν Λεπέν ή οι Σουηδοί Δημοκράτες. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το Podemos προτιμούν να διοχετεύουν τη λαϊκή οργή κατά της άρχουσας τάξης, της «κάστα» στα ισπανικά, που συμπεριλαμβάνει κεντρώδεξιά και κεντροαριστερά κόμματα, όλα αποδέκτες της λαϊκής δυσαρέσκειας» σημειώνεται στο άρθρο του Guardian.

Και συνεχίζει: «Ωστόσο, θα ήταν επικίνδυνο και κοντόφθαλμο να μην υπογραμμίσουμε την υπάρχουσα αλληλοεπικάλυψη μεταξύ πολλών κινημάτων κατά του κατεστημένου. Τα κινήματα της αριστεράς και της δεξιάς αντλούν τα αντικρουόμενα πάθη τους από τη δεξαμενή του εθνικισμού και αυτό είναι εμφανές από τον καταμερισμό της ευθύνης για την οικονομική καταστροφή. Τόσο η Ισπανία όσο και η Ελλάδα έχουν χτυπηθεί πολύ από την κρίση και τις συνέπειές της. Αλλά θα ήταν ανόητο να αποδοθεί εξ' ολοκλήρου η ευθύνη για τις δυσκολίες στην Άνγκελα Μέρκελ , όπως συχνά κάνουν ο ΣΥΡΙΖΑ και το Podemos, ή στα πλαστά «greek statistics», όπως κάνουν οι Ευρωπαίοι δεξιοί. Πολλές από τις δυσκολίες της Ισπανίας, για παράδειγμα, πηγάζουν από την κατασκευαστική φούσκα των αρχών της δεκαετίας του 2000».

Επίσης τα «ιδεολογικά άκρα», σχολιάζει το άρθρο, συναντώνται με παράδοξους τρόπους όταν τα συμφέροντα τους συμπίπτουν. Ως μία τέτοια περίπτωση, ο Guardian αναφέρει τη σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ και Ανεξάρτητων Ελλήνων (που είναι ένα ακροδεξιό, εθνικιστικό, αντιμεταναστευτικό και αντισημιτικό κόμμα, όπως το χαρακτηρίζει), αλλά και την υποστήριξή τους προς την Ρωσία και εμμέσως προς τις ενέργειές της στην Ουκρανία.

«Η Ευρώπη χαρακτηρίζεται από μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ βορρά και νότου που αντανακλά τις διαφορετικές επιθυμητές λύσεις για τα οικονομικά προβλήματα. Οι πολιτικές αποχρώσεις των «αντικαθεστωτικών» κομμάτων εξαρτώνται από το πόσο κοντά αυτά βρίσκονται στη Βόρεια Θάλασσα ή στη Μεσόγειο. Αλλά ένα γεγονός που προκαλεί έκπληξη είναι ότι ο ρομαντισμός τους πηγάζει από τα εθνικιστικά μηνύματά τους. Η ΕΕ πρέπει να γίνει μία ένωση νηφάλιων πατριωτών αν επιθυμεί να νικήσει τον τοξικό εθνικισμό» καταλήγει ο Guardian.