Όχι γιατί απόλαυσα το λόγο της ίδιας της ποιήτριας, ή του ηθοποιού Γρηγόρη Βαλτινού -τι ζεστός και αληθινός άνθρωπος- ούτε καν του αγαπημένου εκ Κορυφής φίλου.
Να ακριβολογήσω: όχι μόνο για όλα αυτά.
Με συνεπήρε το μέγα πλήθος των συμπολιτών μου, που έσπευσαν να μεταλάβουν του ποιητικού λόγου της Έλλης. Τετρακοσίων Κιλκισιωτών που αφιέρωσαν ένα ολόκληρο απόγευμα για να δηλώσουν παρόντες σε μια ποιητική μυσταγωγία.
Κανονικά θα έπρεπε να είναι το πρώτο θέμα στις πανελλαδικές ειδήσεις. Σε μια μικρή πόλη 25 χιλιάδων συνέρρευσαν 400 πολίτες βράδυ Δευτέρας σε μια παρουσίαση ποιητικής συλλογής. Το ομολόγησε εξάλλου έκθαμβος και ο Γρηγόρης Βαλτινός: Δεν ξανάδε τέτοια παρουσία.
Κι αν δεν αντιλαμβάνεστε τα μεγέθη, σας το υπογράφω: 400 άτομα δεν θα πάνε στην Αθήνα στην παρουσίαση μιας ποιητικής συλλογής ούτε καν του πλέον προβεβλημένου μας ποιητή.
Μπήκα στην αίθουσα και μου ’ρθε να δακρύσω. Αισθάνθηκα περήφανος για τους συμπατριώτες μου. Κακά τα ψέματα, δεν είναι πολλές οι φορές που σηκώνεις ψηλά το κεφάλι έμπλεος περηφάνειας. Η καθημερινότητά μας είναι συνυφασμένη και με μικρότητες και με μιζέρια και με ωχαδελφισμό, που πονάνε όλα ετούτα.
Κι όταν αντικρίζεις την άλλη μας πλευρά, την φωτεινή, τότε αγαλλιάζει η ψυχή σου.
Σαν και πριν δυο χρόνια όταν 1500 Κιλκισιώτες μετέτρεψαν μια παράσταση αρχαίου δράματος στο Ανοιχτό Θέατρο Λόφου σε μια κατανυκτική μυσταγωγία με πρωθιέρεια τη Λένα Παπαληγούρα. Να αντηχεί μέσα στη νύχτα ο τραγικός λόγος και να μην διακόπτει τη ιερή σιωπή ούτε ένα κιχ.
Περηφάνεια για τους συμπολίτες και την πόλη μας. Να είναι καλά η Έλλη Φρεγγίδου που έδωσε την ευκαιρία σε όλους μας να φανερώσουμε την καλύτερη πλευρά μας. Αυτή δεν είναι άλλωστε η μέγιστη προσφορά της μεγάλης ποίησης;

Θεοφύλακτος Παγλαρίδης