Ήταν περασμένα μεσάνυχτα μιας παγερής χειμωνιάτικης νύχτας στο Κιλκίς. Με ξύπνησε τηλεφώνημα από το ξενοδοχείο ‘’Ευριδίκη’’ του Χατζηβασιλείου, πατέρα της Βίκυς.

… Ένας ηθοποιός, έλεγε, ένοικος του ξενοδοχείου, ζητούσε γιατρό…

Πήγα…

… Ένα παληκάρι, περί τα σαράντα, με άρτια σωματική κατατομή, φορώντας καθαρό άσπρο γυαλιστερό πουκάμισο, κείτονταν μπρούμυτα στο κρεβάτι του δωματίου. Είναι ο ηθοποιός Χρήστος Πολίτης, μου τον συνέστησαν. Έτρεμε από ρίγη υψηλού πυρετού, ενώ μονολογούσε με αγωνία και μια δόση φόβου, ως ξένος σε ξένα μέρη, επικαλούμενος την μάνα του.

Τον είδα, τον εξέτασα, τον καθησύχασα (παλιά μου τέχνη για ανόρθωση της ψυχολογίας), του μίλησα για εισβολή γριπώδους συνδρομής και συνέστησα απλή αγωγή…

Πήρε ‘’επάνω’’ του, με κοίταξε και αναθάρρησε…

Δεν δέχθηκα χρηματική αμοιβή! Θεώρησα ότι ήταν ελάχιστη ανταμοιβή από μέρους μου, μπροστά στην δική του προσφορά στον πολιτισμό, την τέχνη, την ψυχαγωγία που προσφέρει σε όλη την χώρα μέχρι και το δικό μας φτωχό ακριτικό Κιλκίς και μάλιστα μέσα στο καταχείμωνο…

Λυπήθηκα σήμερα με την είδηση του θανάτου του συνομήλικου, που γνώρισα ως γιατρός, κάτω από εκείνες τις παγερές χειμωνιάτικες συνθήκες, να είναι μακριά από τη μάνα και τους οικείους του, με υψηλό πυρετό, σε δωμάτιο φιλόξενου μεν ξενοδοχείου, αλλά μακρινής και άγνωστης επαρχίας.

Ο Θεός να τον αναπαύσει…

Κιλκίς 8.1.2026                  

Αναστάσιος Αμανατίδης