Επί της πλατείας και πέριξ της πλατείας Ειρήνης μετά τα μεσάνυχτα επικρατεί ο νόμος της μετεφηβικής ηλικίας. Παρέες νεαρών, από ανήλικους έως και μαντράχαλους, διακρίνονται στην οχλαγωγία, την παραβίαση κάθε έννοιας κοινής ησυχίας.

Οι δυστυχείς περίοικοι δεν μπορούν να κοιμηθούν ενώ οι εκκλήσεις τους προς την αστυνομία αποδείχτηκαν ατελέσφορες.

Τα νεύρα των δυστυχών συμπολιτών μας δοκιμάζονται επίσης από τη δράση εποχούμενων οδηγών που ασκούνται σε αυτοσχέδιους αγώνες ράλι.

Οι δυστυχείς συμπολίτες μας αναρωτιούνται τι άλλο πρέπει να κάνουν για να εξασφαλίσουν τέσσερις πέντε ώρες νυχτερινού ύπνου.

Προφανώς στην αστυνομία πέφτει το βάρος να ελέγξει αυτό το οιονεί καθεστώς αναρχίας στο κέντρο της πόλης, αλλά υπάρχει και μια πτυχή του προβλήματος που αφορά πολύ περισσότερους:

Όλα αυτά τα παιδιά - μεταξύ των οποίων και ανήλικοι - δεν έχουν γονείς;

Ύστερα κάνω λάθος όταν ισχυρίζομαι πως αν σ’ αυτήν την χώρα εφαρμόζονταν ο νόμος για την πλημμελή επιμέλεια ανηλίκων, οι μισοί - που λέει ο λόγος - γονείς θα ήταν στην φυλακή;