Θαρρούσα πως η έκφραση έλκει την καταγωγή της από την αλεξανδρινή περίοδο και πήγε ο νους στον γλωσσικό πλούτο της Καινής Διαθήκης.

Και σας προσκαλώ κοινωνούς κάποιων σκέψεών μου μακριά από την πολιτική τύρβη των ημερών.

Η γλώσσα του Ευαγγελίου δεν είναι μόνο η γλώσσα της αληθείας.

Είναι και η γλώσσα που μας μεταφέρει από την Αρχαία Ελλάδα στο Βυζάντιο κι εκείθεν στη νέα ελληνική.

Κάποτε με διάθεση εκμοντερνισμού ήταν πολλές οι φωνές για μετάφραση-απόδοση της Καινής Διαθήκης στη νεοελληνική.

Για να αντιλαμβάνεται ο πιστός το γράμμα και το πνεύμα του Ευαγγελίου.

Ίσως στις απαρχές του περασμένου αιώνα και μέχρι τα μισά του να είχε νόημα μια παρόμοια δικαιολογία.

Τώρα όχι.

Και θα συνιστούσε νέο ακρωτηριασμό μετά την «κατάργηση» της αρχαίας ελληνικής από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Βάζω σε εισαγωγικά την κατάργηση, καθώς ναι μεν δεν καταργήθηκε, αλλά περιορίστηκε δραστικά η διδασκαλία της και τα αποτελέσματα μάλλον δεν είναι να τα διαλαλείς.

Θαρρώ πως είναι ο καθηγητής Μπαμπινιώτης ο οποίος σε μια μελέτη του αποφάνθηκε πως σε ένα δείγμα 5.000 λέξεων της Καινής Διαθήκης, περισσότερες τις μισές λέξεις χρησιμοποιούνται ατόφιες στον καθημερινό μας λόγο, κι από τις υπόλοιπες οι 1500 αναγνωρίζονται και κατανοούνται με άνεση από ένα Έλληνα με γνωστικό επίπεδο μέσης εκπαίδευσης κι απέμεναν περί τις 500 λέξεις για τις οποίες χρειάζεται βοήθεια από ένα λεξικό.

Συμπέρασμα ο λόγος του Ευαγγελίου είναι απόλυτα κατανοητός στο σύγχρονο Έλληνα, σηματοδοτεί τη συνέχεια της γλώσσας μας από τους αρχαίους παππούδες μας ως τα σήμερα χωρίς διακοπή- η μόνη γλώσσα μαζί με τα Κινέζικα που μιλιούνται τόσες χιλιάδες χρόνια- και πλουτίζει τη σκέψη μας και μόνο με την εκφορά -χρήση της.