Τις τελευταίες ημέρες είχα την τύχη να βρεθώ σε εκδηλώσεις πολιτιστικών φορέων της πόλης του Κιλκίς, με κοπές πίτας στα γραφεία τους και όχι μόνο, όπου κυριαρχούσε ο λόγος, το τραγούδι, ο χορός. Από τον Πολιτιστικό του μικρού Παλατιανού, τους Κρήτες του Κιλκίς, των ποδοσφαιρικών σωματείων του νομού, της Πολιτιστικής Εταιρίας των Εκπαιδευτικών μας…
Ανθρωποι ζεστοί, που δημιουργούν, σε χώρους που οργάνωσαν με μεράκι και όνειρα, στηριζόμενοι στην εθελοντική προσφορά των ιδίων και των μελών τους. Αφιερώνοντας χρόνο και χρήμα, μόχθο και αγωνίες, για το αν θα πάει καλά η εκδήλωση, αν θ’ αποδειχθούν καλοί οικοδεσπότες, για το πώς θα καλυφθούν τα έξοδα, αν θα βγουν τα ενοίκια και οι ανάγκες της χρονιάς, αν, αν, αν…
Αυτοί οι άνθρωποι, του πολιτισμού και του αθλητισμού, οι εθελοντές δημιουργεί της καθημερινότητάς μας, οι ερασιτέχνες εραστές της τέχνης, αξίζουν το σεβασμό μας για όσα κάνουν, τη στήριξη όλων για όσα προσφέρουν στην κοινωνία μας.
Κι είναι καλό, να μη βλέπουμε το δένδρο και χάνουμε το δάσος. Θα υπάρχουν, δηλαδή και λάθη και αδυναμίες στη δράση ενός φορέα. Πάντα και παντού. Δεν τα κάνουν όμως επαγγελματίες που πληρώνονται αδρά για τις πράξεις τους. Εθελοντές είναι οι παράγοντές μας, χωρίς μέσα και χρήμα στη διάθεσή τους.
Ας μη στεκόμαστε, λοιπόν, στο μικρά κι ασήμαντα, κι ας βλέπουμε την προσφορά τους, ας τη χειροκροτούμε κι ας τη στηρίζουμε. Ένα «μπράβο» κι ένα χαμόγελο τούς είναι αρκετό για να συνεχίσουν.
Μπορείτε να φανταστείτε την καθημερινότητά μας, στις μικρές κοινωνίες που ζούμε, χωρίς τον πολιτισμό και τον αθλητισμό, που απλόχερα μας προσφέρουν αφιλοκερδώς τα σωματεία μας;
Τους ευχαριστούμε!