Στο ασανσέρ πέτυχα, μεσημέρι της Τετάρτης 24 Μαρτίου τον νεοέλληνα ξερόλα. Τον υποψιασμένο και γνώστη της παγκόσμιας οικονομίας, τον εισαγγελικό καταπέλτη των μηχανισμών που επιβουλεύονται τον ελληνισμό και την Ελλάδα, τον βαθύτατο γνώστη των εξελίξεων στο διεθνές παρασκήνιο, εν ενί λόγο τον καθημερινό συνέλληλα. Δεν με ήξερε καν. Αλλά που με είδε, δεν δίστασε στιγμή:
- Άσχημα τα πράγματα… Χανόμαστε…
-  Ποια πράγματα είναι άσχημα; τολμώ να ρωτήσω.
- Καλά που ζεις; με αποπαίρνει. Η οικονομία πάει για χρεοκοπία, πάμε κατά διαβόλου, επιμένει να δώσει τα …φώτα του σε μένα τον αφώτιστο.
Καθώς δεν είχα ακούσει τα δελτία ειδήσεων και είχα ώρα να μπω στο διαδίκτυο για να ενημερωθώ επί των εξελίξεων στην Ε.Ε., τον ξαναρώτησα: Και από πού τα έμαθες ετούτα τα άσχημα πατριώτη;
- Καλά που ζεις εσύ; με αποπήρε εις διπλούν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Στο καφενείο όλοι το λένε. Και πάνε στις τράπεζες και στέλνουν τα λεφτά τους στην Κύπρο…
- Βρε μην ακούς τι λένε στα καφενεία… Και προπάντων μην μπαίνεις σε περιπέτειες με τα λεφτά σου, τον συμβούλεψα. Ούτε το γονιό του να έβριζα..
- Μωρέ τι μας λες που δεν θα ακούσω τι λένε στο καφενείο… Και ποιον να ακούσω; τις τηλεοράσεις; διέκοψε τον …φωτισμό μου. Προφανώς εκτιμώντας ότι είμαι ανεπίδεκτος φωτισμού.
Τα συμπεράσματα πολλά και μελαγχολικά. Κι όχι μόνο για την ευπιστία ή την αστυνομική αντίληψη της ιστορίας που έχει εμποτίσει τη σκέψη του νεοέλληνα. Αλλά και για την ποιότητα και αξιοπιστία της ενημέρωσης.
Θ.Π.