Θάρρος που τόχει ο πρόεδρος των πολυτέκνων και γνωστός... φιλελεύθερος πολίτης, Ιωσήφ Τομπατζίδης, να τα πίνει και ν’ αγκαλιάζει τον γνωστό κομμουνιστή, Νίκο Φερεσίδη; Φαίνεται πως ο Ιωσήφ δεν φοβάται τη… διαγραφή του από τη φιλελεύθερη παράταξη. Αυτός έχει για ταυτότητά του την αγάπη του κόσμου!

Κι όμως, ακόμη και σήμερα, με τη χώρα να καταρρέει οικονομικά, υπάρχουν και ευημερούν οι… συνδικαλιστικές άδειες στο δημόσιο, με συνδικαλιστές να μην εργάζονται, γιατί οι άνθρωποι εργάζονται όλη μέρα για να κινητοποιούν τους συναδέλφους τους!
Ακόμη και οι αιρετοί εκπαιδευτικοί δικαιούνται συνδικαλιστική άδεια και σχεδόν δεν μπαίνουν στην τάξη να διδάξουν.
Αυτή η κατάντια δεν έχει να κάνει μόνο με τους νόμους που προστατεύουν τον κρατικοδίαιτο συνδικαλισμό, αλλά και με τη συνείδηση του κάθε εργαζόμενου, αν και όταν υπάρχει…
* * *
Θέτουμε όμως και ένα άλλο ερώτημα: Υπάρχουν συνδικαλιστές, που στις απεργιακές κινητοποιήσεις της ΑΔΕΔΥ εμφανίζονταν στην υπηρεσία να εργάζονταν, για να μην χάσουν το μεροκάματό τους;

Το πρωί της Τρίτης 23 Οκτωβρίου ήταν από τους πρώτους στις επίσημες εκδηλώσεις  στη Γουμένισσα για την επέτειο της απελευθέρωσης της Παιονίας. Το απόγευμα ο Γιώργος Γεωργαντάς …πρόκαμε και βρέθηκε στην Αθήνα και στη συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής.
Είναι να θέλεις κι όλα τα προλαβαίνεις…
***
Στη Γουμένισσα όμως ο βουλευτής Γιώργος Γεωργαντάς δεν πήγε απλώς. Η παρουσία του αποδείχθηκε καθοριστική ως προς την επισημότητα και λαμπρότητα της γιορτής.
Τι συνέβη;  Στις επίσημες εκδηλώσεις δεν προβλέπεται από το στρατιωτικό πρωτόκολλο παρουσία στρατιωτικού αγήματος και μπάντας, διότι δεν είναι πρωτεύουσα δήμου η Γουμένισσα. Το έμαθαν τελευταία στιγμή στο Δήμο Παιονίας και …τρελάθηκαν οι άνθρωποι.
Αλλά ο …από μηχανής βουλευτής επενέβη και τηλεφωνικά έπεισε τον Σωματάρχη Στρατού να μην επιμείνει στη θέση του και να στείλει άγημα και μπάντα.
Κι έτσι όλοι έμειναν ευχαριστημένοι στη Γουμένισσα.

Χαράς ευαγγέλια για τα καζίνο της Γευγελή και της Δοϊράνης των Σκοπίων.  Διότι η κρίση, όσο νάναι, χτύπησε και τον τζόγο, λιγότερο βέβαια από  άλλους τομείς, αλλά χτύπησε.
Και ως μάνα εξ ουρανού θα βρέξει το Σαββατοκύριακο, - αν δεν τρέξουν και νωρίτερα- το χρήμα της ενιαίας ενίσχυσης!
Το χάλι μας το μαύρο δεν περιγράφεται…

Εσύ θα ψηφίσεις επώδυνα μέτρα, πειράξαμε τον Γιώργο Γεωργαντά, με αφορμή τη δήλωση του συναδέλφου του Θόδωρου Παραστατίδη.
«Εγώ θα τα ψηφίσω διότι γνώριζα τις δυσκολίες όταν ζητούσα την ψήφο των πολιτών. Και γνωρίζω πως μοναδική και ύψιστη προτεραιότητα είναι να σωθεί η Ελλάδα. Επομένως, εμπιστεύομαι τον Αντώνη Σαμαρά και τον αγώνα της κυβέρνησης.
Όσο για τα επώδυνα μέτρα, έχω μια απορία: Αυτά τα μέτρα που σήμερα ονομάζονται – και είναι- επώδυνα, δεν είναι εκείνα που ψηφίστηκαν στο μεσοπρόθεσμο; Πως τα ψήφισαν τότε κάποιοι και σήμερα τα αρνούνται;» ήταν η απάντηση του βουλευτή Κιλκίς της Νέας Δημοκρατίας.

«Εγώ έθεσα υπό την κρίση των συμπολιτών μου το ερώτημα αν με προτιμούν να τους αντιπροσωπεύσω στη Βουλή. Παρά το γεγονός ότι με ανέδειξαν  πρώτο στους 9 από τους 11 πρώην καποδιστριακούς δήμους, την μια έδρα της Ν.Δ. κατέλαβε ο συνολικά πλειοψηφίσας  Γ. Γεωργαντάς. Σεβαστή η απόφαση των συμπολιτών μου»
Αυτή είναι η θέση που εκφράζει συχνά πυκνά ο Σάββας Τσιτουρίδης, που ετοιμάζονταν για τις Βρυξέλλες, όπου εργάζεται πλέον στη θέση που έχει από το 1980 στην Κομισιόν.
Διέκοψε την πολιτική άδεια που είχε λάβει και συνεχίζει μέχρι …νεωτέρας.
***
Και ποια θα είναι η ενασχόλησή του με τα κοινά; Πλούσια και πάλι, αφού και μόνο το αντικείμενό του στην Κομισιόν θα είναι η παρακολούθηση της γεωργικής πολιτικής των κρατών μελών. Αναφορικά με την  κομματική του δράση, προφανώς και ο Σάββας θα τηρήσει στάση αναμονής. Με το «όπλο παρά πόδα» που λέει ο λόγος και ο ίδιος. Πάντως κάθε σαββατοκύριακο θάναι Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κιλκίς...
Περισσότερα προσεχώς.

Ε, ρε πανηγύρια που θα έχουμε προσεχώς με την ιστορία των μεταλλείων. Ήδη στη μάχη μπήκε και ο Τσίπρας. Και τα …θηρία από την Αθήνα δεν κάνουν πίσω.
Θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι, που λένε και στας Ευρώπας.

Ένα από τα βασικά θέματα που συζητήθηκαν στην πρώτη συνεδρίαση του Επαγγελματικού Συλλόγου Διασκέδασης, Αναψυχής και Εστίασης ν. Κιλκίς, ήταν αυτό της ΑΕΠΙ, για το οποίο και έγινε συνάντηση του προέδρου του Συλλόγου, Νίκου Τερζενίδη, ήδη με τους δυο βουλευτές, ενώ ο κ. Γεωργαντάς κατέθεσε και ερώτηση στη Βουλή.
Τα μέλη της διοίκησης στο πρακτικό της συνεδρίασής τους αναρωτιούνται «με ποιο δικαίωμα η ΑΕΠΙ χρησιμοποιεί αστυνομικά όργανα για όλο το 24ωρο για να κάνει ελέγχους; Οι αστυνομικοί είναι υπάλληλοι των στιχουργών;»
Αδικό έχουν και το ρωτούν. Εδώ γίνονται παραβατικές πράξεις στη χώρα, οι πολίτες τηλεφωνούν στην Αστυνομία να παρέμβει και πολλές φορές ακούνε το εκπληκτικό, «δεν έχουμε αυτοκίνητο και αστυνομικούς να στείλουμε».
Πως γίνεται η ΑΕΠΙ για να μαζέψει τα ποσοστά από τα πνευματικά δικαιώματα των καλλιτεχνών να χρησιμοποιεί όποια ώρα θέλει τους αστυνομικούς, λες και είναι υπάλληλοί της, και να μηνύει με εξοντωτικά πρόστιμα ακόμη και τα καφενεδάκια στα χωριά των 100 ατόμων;

Αγανακτισμένος ήταν ο αναγνώστης που μας τηλεφώνησε για να διαμαρτυρηθεί για την κατάντια του κράτους μας.
Ο άνθρωπος πήγε στο σιδηροδρομικό σταθμό της Δοϊράνης για να ταξιδεύσει μέχρι τη Θεσσαλονίκη. Ο σταθμός απέχει από το δρόμο Δροσάτο – Δοϊράνης κοντά 300 μέτρα. Ούτε στο κομμάτι του άθλιου αυτού χωματόδρομου, ούτε στο σταθμό υπάρχει έστω και μια λάμπα φωτισμού και περίμενε μέσα στα μαύρα σκοτάδια, μέσα στον έρημο κάμπο, επί μια ώρα για να έρθει το τρένο.
Φαντάζεστε κάτω από αυτές τις συνθήκες να αποφασίσει μια γυναίκα της περιοχής να πάρει το τρένο και να περιμένει στο σταθμό μέσα στα μαύρα σκοτάδια;
Και να σκεφτείτε, πως ο δρόμος Δροσάτο – Δοϊράνης φωτίζεται μέχρι το πρωί για… τους περιπατητές!

Μας γέμισε θλίψη η τριτοκοσμική εικόνα που αντικρίσαμε στα σύνορα των Ευζώνων. Πίσω από το χώρο του Καταστήματος Αφορολογήτων και σε ένα υπόγειο χώρο, λειτουργούν οι τουαλέτες του καταστήματος, με έναν άνθρωπο να εισπράττει μισό ευρώ και να μοιράζει κομμάτι από χαρτί τουαλέτας σε όσους φεύγουν από τη χώρα και αναζητούν μετά τα ψώνια τους και έναν χώρο για την… ανάγκη τους.
Αυτή δεν είναι… ανάγκη, αλλά ψυχική οδύνη, που μας προσβάλλει ως χώρα και ως ανθρώπους. Αυτό δεν το σκέφτηκαν καθόλου στα Αφορολόγητα;
Και δεν μιλάμε ούτε για τα χιλιάδες ευρώ που εισπράττονται το χρόνο, ούτε για τους Σκοπιανούς που απασχολούνται για την καθαριότητα του χώρου, για την άθλια τριτοκοσμική εικόνα μας μιλάμε, που την προκαλεί μια… χρηματιστηριακή μεγάλη εταιρεία. Να ελπίσουμε, πως από την Αθήνα η εταιρεία θα λάβει αποφάσεις για Ευζώνους;