Η σκηνή από την απεργιακή κινητοποίηση της Πέμπτης. Στην αρχή του πεζόδρομου της 25ης Μαρτίου έχει φτάσει το γκρουπ του ΣΥΡΙΖΑ,  αναμένοντας την πορεία των νοσοκομειακών και της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ,για να ξεκινήσουν την κοινή πορεία επί της 21ης Ιουνίου.
Μόνο που στην Πλατεία Ειρήνης το ΠΑΜΕ ξεκίνησε νωρίτερα από όλους και κατά τις 11 βγήκε στην 21η Ιουνίου για να κάνει τη δική του πορεία.
Προχωρούσαν λοιπόν οι σύντροφοι του ΠΑΜΕ και κάποια στιγμή έφτασαν στην πλατεία των ΤΑΞΙ, όπου απέναντι ήταν παραταγμένοι οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ.
Όποιος στοιχηματίσει πως τα δυο μπλοκ ενώθηκαν σημαίνει πως δεν ξεκόλλησε από το πείραμα των αρχών του ’90. Διότι οι του ΠΑΜΕ καθώς πλησίαζαν τους ΣΥΡΙΖΑίους με βροντώδη φωνή άρχισαν τα συνθήματα κατά του ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ, της ΔΗΜΑΡ και του ΣΥΡΙΖΑ!  
Από την πλευρά των συγκεντρωμένων ΣΥΡΙΖΑίων δεν υπήρξε καμιά απάντηση, ούτε εν χορώ ούτε κατά μόνας.

Μια τραγική ιστορία βρίσκεται σε εξέλιξη στο Κιλκίς καθώς συνελήφθησαν από την Αστυνομία στο πλαίσιο της καταπολέμησης της παιδικής πορνογραφίας, δυο άτομα (πατέρας και γιος) στον ηλεκτρονικό υπολογιστή των οποίων ανιχνεύτηκαν από την Ιντερπόλ και το σχετικό με την παρακολούθηση παρόμοιων σελίδων τμήμα της,  αρχεία με υλικό παιδικής πορνογραφίας.
Το τραγικό της όλης ιστορίας ότι κατηγορούμενος βρέθηκε και ο πατέρας, δάσκαλος μάλιστα που τέθηκε σε διαθεσιμότητα, αφού η ηλεκτρονική διεύθυνση ήταν στο όνομά του Η υπόθεση πήρε το δρόμο της και θα αποφασίσουν σχετικά τα δικαστήρια.

Δεν θα ψηφίσω μειώσεις στις αγροτικές συντάξεις(και δώρα) σαλπίζει ο βουλευτής Θόδωρος Παραστατίδης.
Κι όταν τον ρωτήσαμε γιατί βγαίνει τώρα και δεσμεύεται αφού είναι σχεδόν σίγουρο πως είτε η σύνταξη θα κοπεί είτε το δώρο, ο Θόδωρος Παραστατίδης απάντησε: Διότι θέλω να είμαι   καθαρός με τη συνείδησή μου και με τους ανθρώπους που με ψήφισαν και θα βρεθώ μαζί τους την επομένη της ψήφισης των μέτρων στη Βουλή.
Τι θα πως στον πατέρα μου που είναι αγρότης, στο γείτονα που ξέρω ότι με 300 ευρώ βγάζει μήνα;
Τα συμπεράσματα δικά σας.

Καλά οι εργάτες και οι υπάλληλοι, φοβούνται και δεν απεργούν. Οι άνεργοι που είναι; Ρωτούσαν συνδικαλιστές στην χθεσινή αναιμική από πλευράς συμμετοχής απεργιακή κινητοποίηση στο Κιλκίς.
Εύστοχη η ερώτηση. Αλλά την απάντηση οφείλουν να την βρουν οι ίδιοι οι συνδικαλιστές.

Αυτήν την  φορά, τουλάχιστον τα εμπορικά καταστήματα ήταν, στην πλειοψηφία τους, κλειστά. Και κατά κάποιο τρόπο απέδωσε η απεργιακή πρόσκληση του Εμπορικού Συλλόγου Κιλκίς.
Αντίθετα τα καταστήματα αναψυχής ήταν όλα ανοιχτά. Προφανώς για να υποδεχθούν (και) τους ανέργους που δεν διαδήλωναν.

Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για την οικονομική κρίση οργάνωσε ο Σύλλογος Αμαραντιωτών Θεσσαλονίκης στον πανέμορφο χώρο που ετοίμασε με το λαογραφικό υλικό του Χρήστου Κετσετζή στο κλειστό δημοτικό σχολείο Αμαράντων.
Στη συζήτηση συμμετείχαν ο δημοσιογράφος Κώστας Τερζενίδης και ο επιστημονικός συνεργάτης της Αναπτυξιακής Κιλκίς Παναγιώτης Κωνσταντινίδης, ενώ ακολούθησε ενδιαφέρον διάλογος με τους κατοίκους του χωριού.
Με την ευκαιρία της εκδήλωσης που οργάνωσε ο Σύλλογος, ουσιαστικά εγκαινιάστηκε και ο μουσειακός χώρος που ετοιμάστηκε με πολύ μεράκι από το Σύλλογο, με πρωτεργάτες το Γιώργο Δούκα και τον Πέτρο Συμεωνίδη,  σε δυο αίθουσες του παλιού δημοτικού σχολείου, με εκθεσιακό υλικό που είχε προσφέρει στο χωριού ο αείμνηστος Χρήστος Κετσετζής, με στόχο να οργανωθεί και να λειτουργήσει στ’ Αμάραντα ένα μικρό μουσείο.
Ο όμορφος εκθεσιακός χώρος άρχισε ήδη να εμπλουτίζεται και με παλιά αντικείμενα που προσφέρουν κάτοικοι των Αμαράντων, μια προσπάθεια που θα συνεχιστεί, ώστε το λαογραφικό μουσείο Αμαράντων νάναι ένας επισκέψιμος χώρος και πόλος έλξης για το χωριό.

Την έκπληξή του εξέφραζε σε διάλογο με πολίτες ο βουλευτής Γιώργος Γεωργαντάς. «Πρώτη φορά συμβαίνει μεταπολιτευτικά να ζητά η κυβέρνηση να αλλάξει κακώς κείμενα του δημόσιου βίου, προβλήματα που ταλαιπωρούν όλους τους πολίτες εκτός από λίγες ομάδες που εκμεταλλεύονται τα κακώς κείμενα για να θησαυρίζουν, και την ίδια στιγμή η αντιπολίτευση να λέει όχι σε κάθε απόφαση αλλαγής. Θα περίμενα από την κυβέρνηση να είναι διστακτική στο όνομα του πολιτικού κόστους και την αντιπολίτευση να πιέζει για να αλλάξουν. Κι όμως συμβαίνει το αντίθετο. Με πρωταγωνιστή  της συντηρητικής πολιτικής τον ΣΥΡΙΖΑ…» τόνιζε ο Γιώργος Γεωργαντάς.

Θα κλείσει η συμφωνία με την Τρόικα και μετά θα αρχίσουν τα δύσκολα. Για τα τρία κυβερνητικά κόμματα. Διότι στη Βουλή θα κληθούν να ψηφίσουν βουλευτές που θα δώσουν την επόμενη μέρα λόγο στους εντολείς τους. Κατά πόσο δηλαδή η ψήφος τους συνάδει με τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις, αλλά και την συμφωνία των τριών κομμάτων για το σχηματισμό της κυβέρνησης.
Ξέρουμε τι σας λέμε. Και μην αποκλείσετε να ακουστούν καμπάνες ξανά στο Κιλκίς.

Δηλαδή, λέω τώρα εγώ ο φιλύποπτος. Αύριο συγκεντρωνόμαστε 300 πολίτες και συμφωνούμε πως τα περιθώρια κέρδους στα τρόφιμα είναι τεράστια και οι καταναλωτές ληστεύονται σε όλο το φάσμα της εμπορικής ή και παραγωγικής διαδικασίας.
Συμφωνούμε επίσης ότι τα λιπάσματα ή τα φάρμακα διατίθενται σε τιμές ανεπίτρεπτες και συνομολογούμε μεταξύ μας πως οι φταίχτες είναι οι μεγαλέμποροι, οι λιπασματοβιομηχανίες, τα καταστήματα διανομής, οι φαρμακοβιομηχανίες, οι φαρμακαποθήκες, τα φαρμακεία …
Μην πείτε πως με εξοργισμένη την κοινή γνώμη και τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς είναι δύσκολο να βρεθούν 300 και 500 και 5.000 πολίτες που θα έθεταν στο στόχαστρο οποιαδήποτε πτυχή της οικονομικής δράσης στην χώρα μας…
Δικαιούνται οι 300 ή οι 500 ή οι 5.000 και οι 50.000 πολίτες να δηλώνουν ότι οι ίδιοι ως λαός νομιμοποιούν ή απονομιμοποιούν κάποια οικονομική δράση ή συναλλαγή και να επιβάλλουν το δικό τους νόμο;
Και πόσο απέχει το δικαίωμα αυτό από την αυτοδικία;
Καταλαβαίνουν άραγε τι λένε και ποια επικίνδυνη πρακτική «εφαρμογή» μπορούν να έχουν τα λόγια τους όσοι διατυμπανίζουν παρόμοιες θέσεις;

Τι όμορφα θάταν τα πράγματα σ’ αυτή τη χώρα αν το κράτος λειτουργούσε, αν οι δημόσιοι λειτουργοί και το πολιτικό προσωπικό (sic) νοιάζονταν για τη δημόσια περιουσία, αν βεβαίως και οι πολίτες (όλοι μας) νιώθαμε το δημόσιο και την περιουσία του ως δική μας υπόθεση, που οφείλουμε να την προστατεύουμε και να τη διαφυλάττουμε.
Όμως, όταν πρόκειται για το δημόσιο, ως δια μαγείας, ουδείς έχει ευθύνη για πράξεις και παραλήψεις που ζημιώνουν τον κρατικό κορβανά! Γράψαμε επανειλημμένα για τα κτήρια που νοικιάζει το δημόσιο –δηλαδή εμείς- στο κέντρο του Κιλκίς, πληρώνοντας τεράστια ποσά, ενώ θα μπορούσε αυτό να αποφευχθεί, ειδικά σήμερα που συνειδητοποιήσαμε ως χώρα και λαός, πως αυτά τα πληρώνουμε εμείς.
Καιρό τώρα, στο κέντρο του Κιλκίς, έχουν σφραγίσει ένα τριώροφο δημόσιο κτήριο, την Εργατική Εστία, σχεδόν νεόδμητο και με πολλαπλούς χώρους, για να στεγάσει μεγάλες δημόσιες υπηρεσίες, ακόμη και  τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
Ακόμη και το Δικαστικό Μέγαρο θα μπορούσε να στεγάσει, αν αξιοποιηθεί η αίθουσα συγκεντρώσεων του Εργατικού Κέντρου, με την οποία είναι συνδεδεμένο το κτήριο της Εργατικής Εστίας και θα μπορούσε να λειτουργήσει ως αίθουσα ακροατηρίου.
Ποιος όμως θα νοιαστεί; Ποιος θα πάρει πρωτοβουλία;
Με τα άδεια ή μισογεμάτα δημόσια κτήρια που έχει η πόλη και τα γύρω χωριά, δεν θα έπρεπε να πληρώνουμε ούτε ένα ευρώ ως δημόσιο και ως πολίτες.