Από μέρους του πολιτιστικού συλλόγου έγινε εκτενής αναφορά στα τραγικά γεγονότα εκείνης της ημέρας στην κεντρική ομιλία του Παναγιώτη Στεφανίδη αντιπροέδρου του Πολιτιστικού Συλλόγου  Ξηρόβρυσης και εκφωνήθηκαν τα ονόματα των θυμάτων.   Χαιρετισμό απηύθυνε ο πρόεδρος της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ Κεντρικής Μακεδονίας Κώστας Σαπρανίδης. Εγκρίθηκε ψήφισμα για την αναγνώριση της Ξηρόβρυσης σαν «μαρτυρικού χωριού», για τα 47γυναικόπαιδα που σφαγιάστηκαν από πρώην συνεργάτες των κατακτητών, στις 20-11-1946..
Επίσης χαιρέτησε ο κάτοικος του χωριού, παλαίμαχος αγωνιστής του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ Ηλίας          Μεταλλίδης και  έγινε κατάθεση στεφάνων.
Ακολούθησε δεξίωση στη αίθουσα του πολιτιστικού συλλόγου και προβολή ντοκιμαντέρ με αφηγήσεις του Ηλία Μεταλλίδη από τα βιώματά του στον ΕΛΑΣ και τον ΔΣΕ.
Στο ψήφισμά τους μεταξύ άλλων αναφέρουν:
    Εμείς οι κάτοικοι του χωριού Ξηρόβρυση του Κιλκίς, καθώς και κάτοικοι από τα γύρω χωριά και της πόλης του Κιλκίς, που συμμετέχουμε σήμερα 20 Νοέμβρη 2016 στην εκδήλωση τιμής και μνήμης των πεσόντων του χωριού, την οποία διοργάνωσαν οι κάτοικοι του χωριού μαζί με το παράρτημα Κιλκίς και την επιτροπή Κεντρικής Μακεδονίας της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ,   ζητάμε:
Από το Δημοτικό συμβούλιο Κιλκίς:
Να ξεκινήσει, με απόφαση του Δημοτικού συμβουλίου, την προβλεπόμενη διαδικασία αναγνώρισης σαν «Μαρτυρικό χωριό»  του χωριού  της Ξηρόβρυσης του δήμου Κιλκίς, όπου στις 20 -11-1946 έγινε η αποτρόπαιη σφαγή 47 γυναικόπαιδων (όσων βρέθηκαν στο χωριό) από συμμορία – απόσπασμα παρακρατικών, πρώην συνεργατών του κατακτητή, της οργάνωσης ΠΑΟ, επειδή το χωριό αποτελούσε «Κάστρο της Εθνικής Αντίστασης» κατά την κατοχή.
 Ζητάμε από τον πρωθυπουργό, τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και  τους εκπροσώπους της πολιτείας, να παύσουν  να αδιαφορούν, ακόμα και απo ιστορική άποψη, για ένα τόσο τερατώδες έγκλημα και να στηρίξουν με παρέμβασή τους,   αν χρειαστεί,  το αίτημά μας αυτό.
     Η πολιτεία και ο Δήμος Κιλκίς  συνεχίζουν να υπεκφεύγουν  σχετικά με το  αίτημά μας, που υποβάλαμε στις  4-03-2013 , για την αναγνώριση ενός τέτοιου τερατώδους εγκλήματος , ακόμη και αν έχουν περάσει  70 χρόνια από τότε.
Η Αστυνομία και η Δικαιοσύνη   του  κράτους ,που δημιουργήθηκε μετά την συμφωνία της Βάρκιζας ,δεν ασχολήθηκε με το γεγονός αυτό ,ακριβώς επειδή γνώριζε τους δράστες και παρά το ότι διενεργήθηκαν  κάποιες έρευνες και  ανακρίσεις σχετικές με τα συμβάντα εκείνης της νύχτας.     
   Δεν τιμά τη χώρα και το λαό μας, να παραμένουν αδικαίωτα αυτά τα θύματα και ούτε καν να αναγνωρίζεται το χωριό σαν μαρτυρικό.
   Δεν τιμά το λαό μας και τη χώρα μας,  η εξόντωση οικογενειών αγωνιστών του απελευθερωτικού αγώνα  της πατρίδας μας να είναι υπόθεση μόνον των συγγενών τους, των απογόνων και φίλων τους  και όχι ολόκληρης της Ελλάδας.  
Σαν, απλά,  να «έτυχε να έχουν ένα κακό θάνατο…».