Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

Στα πολύ παλιά χρόνια, στα χρόνια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, σ’ ένα μικρό χωριό ο Μουσταφά κάνει μήνυση στον Μεχμέτ. Οδηγούνται στον Χότζα που εκτελεί χρέη δικαστή.

Για τον 19χρονο Ιρανό Κουρός Νουρμοχαμαντί Μπαϊγκί γράφτηκαν ήδη πολλά και θεωρώ ότι δεν χρειάζεται να γράψουμε κι άλλα. Απλά την υπόμνηση ότι είναι το προσφυγόπουλο από το Ιράν που έμαθε ελληνικά σε τρία χρόνια και αρίστευσε στις πανελλαδικές εξετάσεις με μέσο όρο 18,25.

Του Νίκου Κωνσταντινίδη.

Τούτες τις ώρες, φίλε μου Γιάννη, σε αποχαιρετούμε με τις καρδιές μεσίστιες, καθώς η ψυχή σου πετάει ψηλά στα ουράνια με τα φτερά της Μνημοσύνης, ακολουθώντας στη στράτα του ήλιου και τα τρίστρατα των άστρων.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης.

Η αυταπάτη του μικροαστού ότι μπορεί κάποτε να γίνει μεγαλοαστός, ότι μπορεί να πλουτίσει μέσα σε ένα σύστημα εξ’ ορισμού άδικο, τον οδηγεί στη θεοποίηση του ατομικού του πλούτου, της όποιας μικρότερης ή μεγαλύτερης ατομικής ιδιοκτησίας.

Του Κώστα Τερζενίδη.

Το μυθιστόρημα «Ο καλός στρατιώτης Σβέικ» θεωρείται ένα από τα κλασικά αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και από τα σημαντικότερα αντιπολεμικά έργα όλων των εποχών.

Του Κώστα Πινέλη.

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ και η οικογένειά του διοργάνωσαν συναυλία στις 30 Μάη στο γήπεδο του Πανιωνίου για το 10 χρόνια από το θάνατό του.

Του Νίκου Κωνσταντινίδη, Εκπαιδευτικού-συγγραφέα.

Υπάρχουν άπειρα γνωμικά, προσδιοριστικά της Δημοκρατίας. Μένω σ' αυτό που λέει ότι, «όταν  ο Τύπος προς το κοινόν πορεύεται συμφέρον, δημοκρατία κέκληται».

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, δάσκαλος.

Είναι μια Κυριακή του φετινού Μάη και η όμορφη παρέα του Κιλκίς ξεκινά πρωινιάτικα με το λεωφορείο μονοήμερη εκδρομή για τις Μηλιές του Πηλίου. Το λεωφορείο ξεκινά, φτάνει και διασχίζει τον Βόλο και καταλήγει στα Άνω Λεχώνια, αφετηρία του μαγευτικού ταξιδιού με τον ‘’μουντζούρη’’.

Το άρθρο μου με τίτλο «Όταν στο Κ.Υ. Δροσάτου ο κανονισμός υπερτερεί της λογικής κι ο ανθρωπισμός σώζει ζωές στο Νοσοκομείο Κιλκίς» προκάλεσε έντονες διαδικτυακές συζητήσεις και γενικεύσεις που δεν ισχύουν ή βοηθούν, γι’ αυτό και αξιολογώντας τες είναι ανάγκη να ξεκαθαριστούν κάποια πράγματα.

Του Κώστα Τερζενίδη.

Είναι από τα περιστατικά που δεν ξέρεις αν πρέπει να φωνάξεις από αγανάκτηση ή να κλάψεις από θλίψη. Είναι από τις στιγμές που τα συναισθήματα μπερδεύονται και στο τέλος το μόνο που απομένει είναι το, «ευτυχώς ο άνθρωπος είχε Άγιο και επέζησε»!