Από την Κωνσταντίνα Γεράκη.

Αν μη τι άλλο, η μοναξιά έχει απασχολήσει έστω και για μια μικρή περίοδο της ζωής του, κάθε άνθρωπο. Το αίσθημα αυτό που σε κάνει να νιώθεις πως πρέπει να μιλήσεις σε κάποιον, πρέπει να διοχετεύσεις τα συναισθήματα, τους προβληματισμούς σου, να καταθέσεις τις ανασφάλειές σου όποιες κι αν είναι αυτές. Γιατί όταν η μοναξιά δεν είναι αποτέλεσμα επιλογής, γίνεται αβάσταχτη.

Γράφει ο Σώτος Χρυσάφης.

Είμαι από τους λίγους εναπομείναντες Κιλκισιώτες της πρώτης γενιάς Κιλκισιωτών, που ενώ λείπω από την πόλη μας, εδώ και πολλά χρόνια, δεν έχω παύσει να ενδιαφέρομαι γι’ αυτήν, και να προσπαθώ, στο μέτρο των δυνατοτήτων μου, να ενεργώ για το καλό της.
Πολλές φορές έχω αγανακτήσει με την εικόνα που παρουσιάζει η πόλη μας και αυτό το κατέθεσα με κείμενά μου σε εφημερίδες της πόλης μας και ενήργησα, θετικά νομίζω, ως πρόεδρος των Κιλκισιωτών Θεσσαλονίκης. Τολμώ μια τελευταία, κατά πάσα πιθανότητα, παρέμβαση, 85χρονος ων.
Όταν βρέθηκα πριν από λίγες μέρες στην αγαπημένη μου γενέτειρα απογοητεύτηκα και αγανάκτησα.

Γράφει ο Παναγιώτης Αδάμου.

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα με την Τουρκία και τα περί "επιστροφής στο δίκαιο του ισχυρού", που όλο και περισσότεροι δημοσιογράφοι και αναλυτές αναφέρουν καθημερινά, θέλω να αναπτύξω κάποιους χρήσιμους νομίζω προβληματισμούς.
 
Πίσω από την άποψη ότι επιστρέψαμε στο "δίκαιο του ισχυρού", κρύβεται η αντίληψη ότι - υποτίθεται - το δίκαιο του ισχυρού καθόριζε τις διεθνείς σχέσεις σε παλιότερες εποχές και όχι πια τόσο στη δική μας. Ότι, τέλος πάντων, τις τελευταίες δεκαετίες είχαν επικρατήσει νοοτροπίες πιο "συνεργατικές" μεταξύ των κρατών, αντιλήψεις που λάμβαναν πιο πολύ υπόψη τους το διεθνές δίκαιο. Ότι δηλαδή το "δίκαιο του ισχυρού" ανήκει στο μακρινό παρελθόν.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης.

Ο Μιχάλης, καθηγητής μαθηματικός, καμαρώνει τον μονάκριβο γιο του τον Κωστάκη. Είναι πια πέντε χρονών και ο Μιχάλης με τη σύζυγό του Ειρήνη, καθηγήτρια κι αυτή φιλόλογος, κάνουν όνειρα για το μέλλον του.

Ο Μιχάλης τις Κυριακές παίρνει τον Κωστάκη στο γήπεδο. Παίζει η ομαδάρα του ο ΠΑΟΚ και ο Κωστάκης με το ασπρόμαυρο κασκόλ φανατίζεται. Στα σπορ ο Κωστάκης αγαπούσε το μπάσκετ αλλά ο μπαμπάς αμείλικτος. ‘’Θα σε γράψω στο ποδόσφαιρο, στα τσικό του ΠΑΟΚ. Εσύ θα γίνεις ο αυριανός Κούδας’’. Φυσικά αποτυχία πλήρης. Στα δώδεκά του χρόνια τα παράτησε ο Κωστάκης.

Γράφει η Σοφία Ψαρρά, Μέλος ΣΥΡΙΖΑ ΟΜ Παιονίας.

Λένε επιγραμματικά πως κάνουμε επιλεκτική και αμήχανη αντιπολίτευση, δεν μας ταιριάζει πλέον ο όρος  αριστερά, θέλουμε τον αφανισμό του χώρου τους ενώ ψευδώς ζητούμε συνεργασία μαζί τους κτλ.

Γνωρίζουμε όλοι, βέβαια, πως η ιστορία δεν είναι στάσιμη. Οι συσχετισμοί των δυνάμεων, οι κινήσεις και οι τακτικές όλων των κομμάτων κρίνονται και γι’ αυτό αλλάζουν κατά καιρούς. Είναι απόλυτα λογικό να εξελίσσονται οι καταστάσεις είτε ανεβαίνει ένα κόμμα, είτε το αντίθετο. Γιατί όπως και να σε κρίνουν οι πολίτες οφείλεις να αναγνώσεις τη δυναμική που σου έδωσαν, το γιατί συστρατεύτηκαν μαζί σου, ποια λάθη ή σωστά έκανες με λίγα λόγια.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.

Δεν υπάρχει λαός που στην ιστορική διαδρομή του να μη γνώρισε εναλλάξ το φωτεινό και το σκοτεινό πρόσωπο της Σελήνης… Δεν υπάρχει λαός που να μην πέρασε την παλίρροια των διαδοχικών εξάρσεων και καταστροφών ή αυτοκαταστροφών. Αλλά, σ’ εμάς, αυτό το «φαινόμενο» είναι τόσο συχνό, τόσο «μοιραίο», συχνά ακαριαίο, που έχει φτάσει ν’ αποτελεί την άλλη, διόλου κρυφή, όψη του εθνοσήμου μας…

Γράφει η Βίκυ Καλφοπούλου, Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος, Δημητράκου 21 Α Κιλκίς, τηλ. 2341028087, facebook: Βικυ Καλφοπούλου.

Με αφορμή μια παρουσίαση που θα υλοποιηθεί τον επόμενο μήνα με θέμα τη ¨διαφορετικότητα¨, μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ, οτι και εγώ ως μαμά έχω έρθει αντιμέτωπη με δύσκολες ερωτήσεις από την κόρη μου. Ερωτήσεις που αφορούν είτε το χρώμα του δέρματος, είτε κάτι διαφορετικό στην εμφάνιση (στυλ), είτε κάποιο άτομο με εμφανή σωματική διαφορετικότητα.

Γράφει ο Παναγιώτης Αδαμος.

Είναι ο ελληνικός λαός έτοιμος και ώριμος για πραγματική δημοκρατία; Το ερώτημα μπορεί να φαίνεται απλοϊκό ή και προβοκατόρικο. Και οι απαντήσεις μπορεί να ποικίλλουν. Άλλωστε μια μερίδα του πολιτικού κόσμου – αλλά, δυστυχώς, και μια μερίδα της κοινωνίας των πολιτών – απαντούν στο παραπάνω ερώτημα αρνητικά. Πολλοί συμπολίτες μας λοιπόν έχουν πειστεί ότι ο ελληνικός λαός δεν έχει ωριμάσει πολιτικά σε βαθμό τέτοιο ώστε να του ανατεθεί πραγματική λήψη αποφάσεων σε σοβαρά ζητήματα – μέσω, π.χ., δημοψηφισμάτων. «Απόδειξη» λένε «της πολιτικής μας ανωριμότητας, οι διαχρονικώς κακές μας επιλογές την ώρα της κάλπης» και άλλα παρόμοια.

Γράφει η Βίκυ Καλφοπούλου, Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος, Δημητράκου 21 Α Κιλκίς, τηλ. 2341028087, facebook: Βικυ Καλφοπούλου.

Με αφορμή το βιωματικό εργαστήρι που ετοιμάζω, “ Σε ακούω παιδί μου”, χθες με την κόρη μου επισκεφτήκαμε ένα πολυκατάστημα και στο διάστημα που κάναμε τη βόλτα μας, αντιλήφθηκα τρεις συζητήσεις παιδιών που είχαν με τους γονείς τους, που ένιωσαν ότι η ανάγκη τους δεν εισακούστηκε.
Μου έκανε εντύπωση, ότι ενώ οι ηλικίες ήταν διαφορετικές, η αντίδραση και των τριών παιδιών ήταν παρόμοια. Η κοινή τους αντίδραση ήταν η απομάκρυνση τους κοντά από τον γονιό, διότι είχαν αποκοπεί συναισθηματικά.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.

Κάποιοι λένε ότι πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Δεν λένε όμως ότι το  εφικτό  και το ανέφικτο είναι έννοιες ελαστικές, όπως  και οι έννοιες «καλός» και «κακός. Οι λέξεις καλο-μαθημένος και κακο-μαθημένος αν και  είναι αντίθετες ως προς το πρώτο τους συνθετικό μέρος στην ουσία είναι συνώνυμες αλλά και ταυτόσημες συγχρόνως. Δικαίως ισχυρίζεται ο Καζαντζάκης ότι «το καλό και το κακό είναι ένα και το αυτό». Ιδίως όταν συγκρούονται αντίθετα  συμφέροντα, καθώς το καλό του ενός συνδέεται συχνά με το κακό του άλλου…