Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

Εκεί, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 60, στον τόπο που γεννήθηκα και μεγάλωσα, στα Διαβατά Θεσσαλονίκης, δεκάχρονο παιδάκι βρέθηκα για πρώτη φορά στο σπίτι ενός συμμαθητή και φίλου μου που με κάλεσε για να παίξουμε.
Έπαθα την πλάκα μου. Ένα διώροφο σπίτι με εσωτερική σκάλα, πολυτελή έπιπλα, μπαλκόνια και πολλές πολλές ανέσεις. Έξω, μια μεγάλη αυλή με λογιών λογιών δέντρα και λουλούδια. Οι γονείς του καλοζωισμένοι και καλοντυμένοι με υποδέχθηκαν με εγκαρδιότητα. Η μητέρα του μας έφερε υπέροχους μεζέδες και γλυκά και μας άφησε να παίξουμε.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Ο Νίκος Ξανθόπουλος*, από την εποχή που έκανε την αρχική άσκηση ειδικότητας στο νοσοκομείο, κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70, με το ενδιαφέρον, που έδειχνε για όλους τους ασθενείς, απέκτησε τα χαρακτηριστικά του καλού γιατρού, που συνδυάζει με ρεαλισμό την επιστημονική σοβαρότητα με το συναίσθημα, ενώ αξιοποιούσε τις πολλές γνώσεις του με πρακτικό μυαλό, εργατικότητα και πάντα με προθυμία. Η μακρά του πορεία ως επιτυχημένος παιδίατρος στο Κιλκίς, επιβεβαιώνει τις ευοίωνες τότε διαπιστώσεις, ότι θα έχει καλή συνέχεια.

Από την Κωνσταντίνα Γεράκη.

Μέγα θέμα ο φτερωτός θεούλης, που ενώ εσύ κάθεσαι με το καφεδάκι π.χ. και έχεις το μυαλό σου σε χίλιες δυο φροντίδες, σκοτούρες και βάσανα, έρχεται από πάνω και τσακ... πάρε ένα βελάκι να έχεις...
Τι όμως αλλάζει μετά;

Του Νίκου Σιάνα.

Το μεγάλωμα της Σερβίας και της Ελλάδας μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους είχε αποτέλεσμα να κοπούν οι ελπίδες της Αυστρίας και της Γερμανίας για εδαφική επέκταση στις χώρες της Ανατολής. Και οι δύο αυτοκρατορίες, Αυστροουγγαρίας και Γερμανίας, δεν ήθελαν να στεριώσει η νέα κατάσταση, η Σερβική κυριαρχία στα βόρεια και η ελληνική στη Θεσσαλονίκη ήταν εμπόδιο μεγάλο στα σχέδια τους. Αυτή η νέα κατάσταση ήταν η αιτία του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, δεν ήταν όμως η μόνη.

Του Ανδρέα Μακρίδη.

Όταν ένας συγγραφέας αποφασίζει να εξιστορήσει ένα τραγικό ιστορικό γεγονός – μια αδελφοκτόνο σύγκρουση για παράδειγμα – έχει μπροστά του δύο επιλογές: Η πρώτη είναι να εστιαστεί στην τραγωδία του χυμένου αίματος, στον υπέρμετρο πόνο, στην αίσθηση της ανθρώπινης αδικίας όπου την εντοπίζει. Η δεύτερη επιλογή που έχει, είναι να επιχειρήσει να εξηγήσει το γεγονός ανατρέχοντας στα αίτια, στις αφορμές και στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αιτιολογώντας χωρίς να δικαιολογεί, προκειμένου να μεταφέρει τον αναγνώστη στην εποχή των συμβάντων.

Γράφει ο Νίκος Σαχπεκίδης, Καρδιοχειρουργός.

Σε πείσμα της προεκλογικής τεχνητής αισιοδοξίας που καλλιεργεί η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για να αποπροσανατολίσει τους πολίτες από τη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν, δυστυχώς οι προβλέψεις όλων των σοβαρών, εγχώριων και διεθνών, οργανισμών είναι εξαιρετικά απαισιόδοξες για την πορεία της ελληνικής οικονομίας.

Ο φίλος και συνάδελφος Γιάννης Αποστολίδης, τέως πρόεδρος της Ευξείνου Λέσχης Θεσ/νικης, γνωστός από την διαρκή και αγωνιστική παρουσία του στα Ποντιακά πράγματα, μού έστειλε ένα άρθρο του όπου καταθέττει τις σκέψεις και προβληματισμούς του για το Ποντιακό Ζήτημα, ως έχει σήμερα, με αφορμή τα 100 χρόνια από την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου (1919-2019).

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

Σκάλιζα κάποια χαρτιά στο αρχείο μου όταν εντελώς τυχαία το μάτι μου έπεσε σε κάτι ξεχασμένο αλλά πολύ πολύ ενδιαφέρον. Σε δύο άσπρες κόλλες είχα καταγράψει μια συνομιλία μου με την ακάματη εργάτρια του κιλκισιώτικου πολιτισμού, την ψυχή της ΤΕΧΝΗΣ για πολλά χρόνια, την αείμνηστη Κυριακή (Κική) Παπαδοπούλου-Πάγκου. Δεν είχε ημερομηνία και υπολόγισα ότι πρέπει να ήταν το φθινόπωρο του 2016 όταν τηλεφώνησα στην Κική και της εξέφρασα την επιθυμία μου να της πάρω συνέντευξη με θέμα τη ζωή της. Αποδέχθηκε την πρότασή μου με μεγάλη χαρά και βρεθήκαμε στο γραφείο της στην ΤΕΧΝΗ.

Γράφει ο Θέμης Ανθρακίδης.

Στα μέσα του προηγούμενου μήνα ξεκίνησε η διάθεση του πετρελαίου θέρμανσης για τα νοικοκυριά με τιμές σαφώς αυξημένες σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά.
Πέρσι η τιμή εκκίνησης του πετρελαίου θέρμανσης ανέρχονταν σε κάτω από ένα ευρώ το λίτρο ενώ φέτος βρίσκεται ήδη αισθητά πάνω από το 1,10 ευρώ.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Πολλές φορές τίθεται το ερώτημα στα χείλη όλων. Αν πρέπει ο ιατρός να λέει ‘ψυχρά’, γυμνή όλη την αλήθεια γύρω από την διάγνωση και την σοβαρότητα της πάθησης, ιδιαίτερα της κακοήθους ασθένειας, κατά πρόσωπο στον ίδιο τον άρρωστο, που κρέμεται περιδεής κυριολεκτικά από τα χείλη του. Το ερώτημα τίθεται όλο και συχνότερα, τώρα μάλιστα που γέμισε η κοινωνία μας από μετανάστες που πηγαινοέρχονται σε Ευρώπη και Αμερική.