Του Ανδρέα Μακρίδη. 

Η εικόνα πριν μερικά χρόνια, θα έμοιαζε με ανέκδοτο: Ένας Έλληνας πρωθυπουργός απ' την Αριστερά, μαζί με έναν Πρόεδρο της Κύπρου προερχόμενο απ' την ακροδεξιά, υποδέχονται τον σκληροπυρηνικό πρωθυπουργό του Ισραήλ στη Θεσσαλονίκη, για να συντονίσουν τα βήματά τους στην ενεργειακή συνεργασία. Η οικονομική κρίση προσγειώνει ραγδαία τη χώρα και τους πολίτες της στην ωμή πραγματικότητα – κι οι ιδεαλιστές που ονειρεύονταν την διεθνή απομόνωση του Ισραήλ, εξωθούνται οι ίδιοι στο περιθώριο.

Γράφει ο Αναστάσιος Αμανατίδης.

(Χαιρετισμός, δι’ εκπροσώπου, Χρήστου Σαμουηλίδη, τιμώμενου προσώπου στο φεστιβάλ ποντιακών χορών, ‘’Χρήστος Σαμουηλίδης’’, που έγινε στο Κιλκίς το Σάββατο 17. 5. 2017, αφιερωμένο από την ΠΟΕ στον Κιλκισιώτη Ιστορικό, που … δεν εκφωνήθηκε λόγω…, τον λόγο έχουν οι τοπικοί διοργανωτές…).

Σήμερα, σ’ ολόκληρη την Ευρώπη ο διάλογος για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης εντείνεται. Εξήντα χρόνια μετά τη Συνθήκη της Ρώμης, που αποτέλεσε το θεμέλιο της δημιουργίας της ενωμένης Ευρώπης, το ευρωπαϊκό οικοδόμημα διέρχεται περίοδο μεγάλων προκλήσεων

Του Νίκου  Σιάνα. 

Με τους βαλκανικούς πολέμους του 1912-13 τερματίστηκε η οθωμανική κυριαρχία στην Ευρώπη, πλην της Ανατολικής Θράκης, και άλλαξε εντελώς ο πολιτικός χάρτης των Βαλκανίων. Όλα ξεκίνησαν τον Φεβρουάριο του 1912 όταν η Βουλγαρία και η Σερβία με την ενθάρρυνση της Ρωσίας υπέγραψαν στη Σόφια συνθήκη συμμαχίας. Τον Μάιο του 1912 ο πρωθυπουργός Ελ. Βενιζέλος υπογράφει συνθήκη συμμαχίας με την έως τότε αντίπαλο Βουλγαρία. Είχε προηγηθεί η πολεμική προετοιμασία η οποία φάνηκε σύντομα στα πεδία των μαχών και «ξάφνιασε» τους βαλκάνιους  συμμάχους. Οι επιχειρήσεις του ελληνικού στρατού άρχισαν στις 6 Οκτωβρίου με την μάχη της Ελασσόνας.

Του Δημήτρη
Ιωαννίδη. 

Ένα ακόμη σχολικό έτος έφτασε στο τέλος του για μαθητές, γονείς και δασκάλους. Για Μαθητές με τους γνωστούς πανηγυρισμούς για το τι θα επακολουθήσει όλο το ελληνικό καλοκαίρι ξεγνοιασιάς που έρχεται και την απαλλαγή από το σφιχταγκάλιασμα των βιβλίων και όλων των υποχρεώσεων που απορρέουν από την ιδιότητα του μαθητή.

Του Ανδρέα Μακρίδη. 

Ο ένας στους τρεις ενήλικους στην Ευρώπη, αδυνατεί να αναγνωρίσει απλές οικονομικές έννοιες όπως ο πληθωρισμός ή το ΑΕΠ. Η ανεπαρκής γνώση της οικονομίας και του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού περιβάλλοντος, συνδέεται με την διόγκωση του λαϊκισμού και της δημαγωγίας και μπορεί να οδηγήσει ολόκληρα κράτη σε άστοχες πολιτικές και οικονομικές επιλογές, όπως συνέβη στη χώρα μας. Αυτά και άλλα πολλά επισημάνθηκαν σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη Τετάρτη στη Θεσσαλονίκη, με πρωτοβουλία του Ινστιτούτου “Κωνσταντίνος Καραμανλής”, του επιστημονικού ιδρύματος της ΝΔ.

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη. 

Κάποιες νύχτες του χειμώνα το 1971, τότε που συνέχιζα το αγροτικό μου στην Τέρπυλλο, ήταν φοβερά κρύες! Όταν λέμε κρύες, ‘’βρωμόκρυες’’ που λένε! Παγωνιά, σίδερο παγωμένο τα πάντα το πρωί!  Στο σπίτι, η Νίκη η σπιτονοικοκυρά μου, καλή της ώρα, πρόσθεσε και δεύτερο πάπλωμα το βράδυ. Σε τέτοια βράδια και τέτοιες κρύες νύχτες, η ζεστασιά του καθαρού κρεβατιού είναι προτιμητέα έναντι κάθε άλλης καταφυγής.

Του Ανδρέα Μακρίδη. 

Ο πρόσφατος θάνατος του Κώστα Μητσοτάκη, έδωσε αφορμή για κάποιες αντιπαραθέσεις που αφορούν την τήρηση των παραδοσιακών μας ιερών και οσίων για τον θάνατο ενός ανθρώπου. “Ο νεκρός δεδικαίωται” συνηθίζουμε να λέμε, σαν να επιθυμούμε να κλείσουμε το στόμα που πάει ν' ανοίξει για να καταγγείλει τον μακαρίτη για όσα δεν πρόλαβε η ζωή να του ανταποδώσει. Πιστεύουμε στ' αλήθεια στη δικαίωση του νεκρού;

Του Σωτήρη Χρυσάφη. 

Σε ένα “δύσκολο” αλλά και πολλαπλά ενδιαφέρον θέμα εστιάζει στο νέο του βιβλίο ο κιλκισιώτης επιστήμονας Σωτήρης Χρυσάφης, στη πολύνεκρη Μάχη του Κιλκίς κατά την εμφύλια σύρραξη, στις 4-11-1944. Στόχος του συγγραφέα είναι να γίνει ευρύτατα γνωστή η πιο αιματηρή μάχη του ελληνικού εμφυλίου, μια θλιβερή πρωτιά του Κιλκίς.
Στο εισαγωγικό του σημείωμα ο Σ. Χρυσάφης γράφει:

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη. 

Πάρ’τ’ αυτά Γιαννάκ’, κι άμα πιθάνου, κάνε μ’ κόλλυβα κι κέρνατ’ς όλ’ς, δου μέσα, ένα κονιάκ κι έναν καφέ…
   Ψυχούλα ο Βαγγέλης Τσινάρης!  Όλοι τον περνούσαν για περιθωριακό τύπο (πλην άκακο) του Κιλκίς και δούλο του πατροπαράδοτου κρασιού.