Του Ευστάθιου Παπαδόπουλου 

΄Φοβάμαι τη μέρα που η τεχνολογία θα νικήσει την ανθρωπιά. Τότε ο κόσμος θα έχει μόνο μια γενιά από ηλίθιους΄΄. Με αυτά τα λόγια ο Αϊνστάιν οραματιζόταν το μέλλον της ανθρωπότητας πριν από περίπου εκατό χρόνια. Με μεγάλη λύπη και απεριόριστη βεβαιότητα συνειδητοποιώ πως ζούμε σε αυτή τη κοινωνία.

Σε συνέχεια της συζήτησης για τις «επαναστατικές αλλαγές» στο χώρο της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, που αφορούν στην υποβάθμιση των Πειραματικών Σχολείων, στην κατάργηση των σχολείων με Ενιαίο Αναμορφωμένο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα και των ολοήμερων Νηπιαγωγείων με ενιαίο εκπαιδευτικό πρόγραμμα

Γράφει ο Τάσος Ναούμης, παιδίατρος, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. 

Τα έμαθες τα νέα; Κάνεις μία γρήγορη βόλτα στην αγορά και έχεις μάθει όλα τα νέα του χωριού. Πέθανε ο Α ( και ήταν τόσο νέος ), χώρισε η τάδε (αυτή φταίει είναι βέβαιο), τσιλημπούρδησε ο Γ (το ξέραμε ότι ξενοκοιτάζει). Σε χώρους πιο εξειδικευμένους, όπως τα κομμωτήρια και τις καφετέριες  υπάρχουν και οι φωτεινοί παντογνώστες που επειδή γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα επιδίδονται σε εμβριθείς αναλύσεις  επί παντός επιστητού και σε επιπόλαια  κοινωνικά  σχόλια. Στο χωριό τα νέα μπορεί να μαθαίνονται γρήγορα αλλά διαστρεβλώνονται εύκολα με υπερβολές, λάθη, ψέματα και κακοήθειες. Γι αυτό τον λόγο καταφεύγουμε  στον τοπικό τύπο για να μάθουμε με έγκυρο τρόπο τουλάχιστον τις ειδήσεις που έχουν δημόσιο και όχι κουτσομπολίστικο ενδιαφέρον.

Με αφορμή το άρθρο του  Κώστα Τερζενίδη    “Περί Αλβανών και προσφύγων” , θα απαντήσω ως Τατίδης Νίκος, αναφερόμενος σε έγγραφό μου στις  24-3-2016 προς Αθήνα και δημοσίευση.  Προτού προκύψει η ερώτηση:  ποια η θέση μου;  ελπίζω να αναφερθεί χωρίς περικοπές και αλλοίωση  της ουσίας.

Του Νίκου Σιάνα

Το σύνθημα αυτό έβλεπε κανείς στην Ελλάδα, ακόμη και μέσα στα στρατόπεδα, μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 και όπως όλα τα συνθήματα της Μεταπολίτευσς ξεθώριασε κι αυτό και περάσαμε στη λήθη και τη σιωπή.

Η ιδέα της αποστολής γραμμάτων από τη Γερμανία μου ήρθε διαβάζοντας τα «Γράμματα από την Αμερική» του φίλου Μάνου Ματσαγγάνη[i]. Σκέφτηκα πως ίσως είχε κάποιο ενδιαφέρον για τους αναγνώστες των Ειδήσεων, τους Κιλκισιώτες και τις Κιλκισιώτισσες εντός και εκτός νομού, να σχολιάζω σε τακτά διαστήματα την καθημερινότητα, τα γεγονότα και την πολιτική στη χώρα όπου ζω εδώ και έναν χρόνο. Πολλοί από τους συμπατριώτες μου υπήρξαν οι ίδιοι μετανάστες ή έχουν παιδιά, αδέλφια, φίλους στη Γερμανία, και πιθανόν να ενδιαφέρονται να μάθουν κάποια πράγματα πέρα από τις επίσημες ανταποκρίσεις των μέσων ενημέρωσης και τις προσωπικές αφηγήσεις φίλων και συγγενών. Η οπτική μου θα είναι μιας «νεο-μετανάστριας», ενός ανθρώπου που έχει σπουδάσει, ζήσει και δουλέψει και στις δυο χώρες, και από αυτήν (την μάλλον προνομιακή) θέση μπορεί να αναστοχαστεί και να συγκρίνει τρόπους ζωής, πολιτικές και συμπεριφορές. Έκανα την πρόταση στον Κώστα Τερζενίδη, ο οποίος δέχτηκε με ενθουσιασμό, και ιδού το πρώτο μου γράμμα.

[i]Μάνος Ματσαγγάνης, Γράμματα από την Αμερική, εκδ. Κριτική, 2016.

Πριν από έναν περίπου χρόνο, στις 22 Ιουνίου του 2015 έφυγα από την Αθήνα και προσγειώθηκα στο αεροδρόμιο του Ντύσσελντορφ. Ήταν ταυτόχρονα αναχώρηση και επιστροφή το ταξίδι αυτό. Αναχώρηση από την πατρίδα και επιστροφή σε μια θετή πατρίδα.

Με αφορμή την επανίδρυση των συγχωνευθέντων δημοτικών σχολείων  Τούμπας και Γοργόπης, με όσα είδαν το φως της δημοσιότητας και στο πλαίσιο ενός καλοπροαίρετου διαλόγου (sic)  έχουμε –αρχικά- να παρατηρήσουμε τα εξής:

Γράφει η Σοφία Τσαουσίδου, Εργοθεραπεύτρια, Θεραπεύτρια Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης – S.I. Therapist Καταρτισμένη στην Παιδοψυχολογία από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου e-mail επικοινωνίας: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Ήταν νομίζω Νοέμβριος του 1997. Προγραμματίσθηκε η τελετή θεμελίωσης του συγκροτήματος των Γ΄  εργατικών κατοικιών στο Κιλκίς. Αυτών, δεξιά του δρόμου Κιλκίς – Μεταλλικού, απέναντι από το δημόσιο ΚΤΕΟ. Είχε έρθει προς τούτο και για άλλες παραστάσεις, ο υπουργός Εργασίας Μιλτιάδης Παπαϊωάννου.

Η εκπαίδευση ήταν και είναι από αρχαιοτάτων χρόνων προτεραιότητα της ελληνικής κοινωνίας. Όχι, όμως, και της ελληνικής Κυβέρνησης και δεν εννοώ μόνο της τελευταίας, αλλά, και των προηγούμενων. Αυτό όμως που συμβαίνει με τη σημερινή Κυβέρνηση και τον υπουργό της τον κ. Φίλη (έχω γράψει και σε προηγούμενο κείμενο) δεν έχει προηγούμενο.