Ο νεαρός συνάδελφος ξεκίνησε την ιατρική του ειδικότητα και μπήκε στο πρόγραμμα εφημεριών. Συμπαθής, δυναμικός, με ενδιαφέρον για τα κοινά. Ο ίδιος αυτοχαρακτηρίζεται ως αντιμνημονιακός, συριζαίος κατά βάση με λίγο ανακατεμένο εθνικισμό από αυτόν που οικιοποιούνται οι ΑΝΕΛ, δίνει το δικό του αγώνα για τη λεφτεριά στις συζητήσεις που κάνουμε στις κοινές μας εφημερίες.

Αίσθηση προκάλεσε η πρόταση του κιλκισιώτη καθηγητή στο Α.Π.Θ. και προπέδρου και ιθύνοντος νου του συλλόγου “Αέρωπος”  Σωτήρη Χρυσάφη για τη μετονομασία της πόλης του Κιλκίς.

Αλήθεια, πόσοι από εμάς δεν έχουμε ταξιδέψει χιλιόμετρα μακριά, προκειμένου να δούμε κάποια αξιοθέατα, κάποιον τόπο ιστορικό, κάποιο μουσείο, ή μνημείο της φύσης;

Προκειμένου να βοηθήσουμε στην αποκάλυψη των προθέσεων κοροϊδίας των καταναλωτών μέσω της απόκρυψης χρήσιμων πληροφοριών, νομίζω πρέπει να κωδικοποιήσουμε τις θέσεις μας ως καταναλωτές:

Εσύ τι δουλειά κάνεις
ρε Γκρούεζα;
(ΠΑΟΚτσήδικα και…άλλα)

To πιο ενδιαφέρον σημείο των αλλεπάλληλων δημοσκοπήσεων  είναι η υψηλή αδιευκρίνιστη ψήφος που ξεπερνά ακόμη και το 40%. Αν αυτή συνδυαστεί με την πολιτική αστάθεια που διέπει τη σημερινή κοινωνία λόγω της μεγάλης κρίσης, τότε γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι προβλέψεις δε χωρούν.

Ακούγοντας την λέξη αχαριστία, χωρίς να το θέλω, το μυαλό μου οδηγείται σε γνωστά μου άτομα, τα οποία ευνοήθηκαν  από κάποιους και δεν ανταποκρίθηκαν όπως θα έπρεπε στους ευεργέτες τους και, επί πλέον, τους πρόδωσαν όταν οι άλλοι είχαν την ανάγκη τους.

Με το νόμο 3852/2010 («Καλλικράτης») για την Αυτοδιοίκηση δεν ολοκληρώθηκε μόνο η χωροταξία της. Δεν συνενώθηκαν απλά Δήμοι σε μεγαλύτερους ή οι Νομαρχίες σε Περιφέρειες.

Η 15η Μαρτίου είναι η Παγκόσμια μέρα Καταναλωτή και οι συνθήκες είναι ότι πρέπει για να τη "γιορτάσουμε".
Ας ξεκινήσουμε την "γιορτή" με λίγη αυτοκριτική (ως καταναλωτές) θέλοντας να αναφερθώ σε κάποιες "παρεξηγημένες" έννοιες ή ορισμούς που χρησιμοποιούμε δυστυχώς ευρέως γιατί δεν έχουμε κατανοήσει τους κανόνες και τις συνθήκες στις οποίες ζούμε (είτε μας αρέσουν είτε όχι):

Μετά τη Σύμβαση υποχρεωτικής Ανταλλαγής των Ελληνικών πληθυσμών της Λωζάνης (30-1-1923 και την Ελληνοτουρκική Συνθήκη Ειρήνης, Φιλίας και Συνεργασίας της Άγκυρας (1930) φάνηκε να κλείνουν οριστικά οι εκκρεμότητες της Ελλάδας με την Τουρκία σε ότι αφορά τις εκατέρωθεν αξιώσεις για πληθυσμούς, εδάφη και αποζημιώσεις