Εχουμε το καλύτερο οικόπεδο στον πλανήτη, το καλύτερο χωράφι της γης. Ευάερο και ευήλιο, το καταλληλότερο για να επενδύσει κανείς στον τουρισμό, την αλιεία, τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και σε άριστης ποιότητας προϊόντα αγροτικά και κτηνοτροφικά. Δεν το λέμε μόνον εμείς αλλά η πλειονότητα των επισκεπτών μας και σίγουρα οι γνωρίζοντες δανειστές μας.
Η Ευρώπη δεν μπορεί παρά να βασιστεί στη διεύρυνση της παραγωγικής βάσης και ο ηλιόλουστος Νότος κυρίως μπορεί να υπηρετήσει αυτόν το στόχο. Ο,τι χρηματιστηριακά πρωτοπόρο και να κάνει ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, και διευθέτηση ο υπουργός Οικονομικών, Γιάννης Στουρνάρας, θα είναι βραχύβιο, αν δεν παραχθεί άξια εμπορίας παραγωγή.

Ενας νέος 14 ετών, ο Μάριος Α. Χατζηδήμου, μαθητής της Β’ Γυμνασίου, γείτονάς μας, από τα Γιαννιτσά, αναπτέρωσε το κάπως πεσμένο ηθικό, σχεδόν όλων των Ελλήνων. Μια παγκόσμια πρωτιά για το Μάριο, που πρώτευσε σε διεθνή διαγωνισμό της Παγκόσμιας Ταχυδρομικής Ενωσης (UPU).
Το θέμα ήταν: «Γράψτε μια επιστολή σε έναν αθλητή ή μορφή αθλητισμού που θαυμάζετε, για να εξηγήσετε τι σημαίνουν για εσάς οι Ολυμπιακού Αγώνες».
Διαγωνίστηκαν πάνω από 1 εκατομ. νέοι, από 55 χώρες, και νικητής ήταν ο Μάριος Χατζηδήμου! Θερμά συγχαρητήρια στον μικρό Μάριο, που σήκωσε το ανάστημά του και να τους πει αυτά που ήθελε, ενδεχομένως κάθε Ελληνας:
«Γιαννιτσά, 25/01/12, Κύριο Ρότζερ Φεντερερ, Tennis sport club of Bussel, Switzerland.

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια γαλανόλευκη σημαία. Για χρόνια το έπαιζε άνετη κουλαριστή ισχυρή ότι και καλά δεν μασάει . Είχε μπει στην ΟΝΕ βλέπεις, μιλάμε για έχτρα large χώρα. Έφτιαξε δρόμους , διόδια, αεροδρόμια,  εμπορικά κέντρα έργα να δουν τα μάτια σου ολυμπιακούς αγώνες.

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πικρολίμνης πραγματοποίησε με επιτυχία σημαντικότατη εκδήλωση στις 21 Σεπτεμβρίου με τον Πρόεδρό του, Βασίλη Γρηγοριάδη, να τιμά τον καθηγητή Ιστορίας Φωτιάδη Κωνσταντίνο, διά του Αντιδημάρχου Τσαντάκη Δημητρίου, ανταποδίδοντας ελάχιστη από την μεγάλη τιμή που μας έκανε να έλθει για να μας παραδώσει ακόμη ένα γενεαλογικό μάθημα Ιστορίας των πατρίδων μας, βάζοντας σε ακριβή χρονολογική σειρά την έλευση των προσφύγων προγόνων μας.

Το καλοκαίρι σχεδόν  τελείωσε και επιστροφή στην δουλειά. Με τι όρεξη να δουλέψεις όμως,  όταν βλέπεις πρωί –πρωί τον ταχυδρόμο να σου φέρνει λογαριασμούς; Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Σε κάθε δόση της ΤΡΟΪΚΑΣ και μια νέα απειλεί για χρεωκοπία.

Τα τελευταία 2-3 χρόνια ο όρος περικοπές έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας. Και, είναι αλήθεια πως κυριάρχησε και αναδείχτηκε περισσότερο από την εκάστοτε Αντιπολίτευση που δεν φαντάζονταν πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξουν οι ρόλοι Κυβέρνησης-Αντιπολίτευσης κι αυτά που επικαλούνταν σαν αντιπολίτευση να τα βρουν μπροστά τους σαν Κυβέρνηση.

Για την συγγραφή αυτού του άρθρου, αφορμή μου έδωσε το βιβλίο ‘’Ευάγγελος Παπαστράτος, Η δουλειά και ο κόπος της, Από την ζωή μου’’ που πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Gema.

Μια μέρα της τελευταίας εβδομάδας του Αυγούστου μπροστά στην οικονομική μας εφορία μου ήρθε αυτός ο τίτλος για να αναφερθώ στην αλλαγή κατεύθυνσης των νεοελλήνων ανεξάρτητα από εισοδήματα.

Τέλος καλοκαιριού και είπαμε με τα εγγόνια μου να ανηφορίσουμε προς το Πάικο, με τελικό προορισμό τους καταρράκτες και τη γαλάζια λίμνη του Σκρα. Έτσι πρωί πρωί., φορτωμένοι με τα απαραίτητα συμπράγκαλα και τα αναγκαία εφόδια κατά της ορέξεως και πείνας, ξεκινήσαμε την από καιρό προγραμματισμένη ημερήσια εκδρομή μας, έχοντας μαζί μας καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής και το ερώτημα, άραγε θα έχει κόσμο.

Στον απόηχο μιας εξαιρετικά υποβαθμισμένης ΔΕΘ που από φόρουμ οικονομικού προγραμματισμού για την εκάστοτε κυβέρνηση μετετράπη σταδιακά σε αρένα των πάσης φύσεως διαμαρτυρομένων Ελλήνων εισπράξαμε για μια ακόμη φορά υποσχέσεις για ολοκλήρωση κάποιων υποδομών στα τέλη του 2015. Με την ανεργία να σπάει κάθε μήνα και ένα ρεκόρ, με τελματωμένες τις Τράπεζες λόγω ανεπαρκούς κεφαλαιοποίησης,