Γράφει ο Ανέστης Σπυρίδης, Ρευματολόγος.

Πόνος: Ορίζεται ως µία δυσάρεστη αισθητική και συγκινησιακή εµπειρία που σχέση έχει µε πραγµατική ή δυνητική καταστροφή ιστών (International Association for the Study of Pain, 1994) .  Αφορά την ταυτόχρονη επεξεργασία των βλαπτικών ερεθισµάτων από το Νωτιαίο Μυελό .  Τα βλαπτικά ερεθίσµατα ενεργοποιούν ένα κεντρικό δίκτυο που καταγράφει την εµπειρία του πόνου σε πολλαπλές περιοχές του εγκεφάλου.

Του Ανδρέα Μακρίδη.

Όσοι ζήσαμε την τουρκική εισβολή του 1974 και την μεταπολίτευση που ακολούθησε, θυμόμαστε και το σύνθημα “Δεν ξεχνώ” σε αυτοκόλλητα, λεζάντες, δημοσιεύματα. Στην πορεία το σύνθημα ατόνησε, τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους, και οι νεώτερες γενιές δεν γνώρισαν τίποτα για να ξεχάσουν.
Η Κύπρος ακολουθεί την Ελλάδα σε κάθε βήμα της νεώτερης Ιστορίας της. Βοηθά την επανάσταση του '21, τους εθνικούς αγώνες - και στα 1931, έξι χρόνια μετά απ' την ανακήρυξη του νησιού σε βρετανική αποικία, οι Κύπριοι θα ξεχυθούν στους δρόμους, ζητώντας την απαλλαγή τους από τον βρετανικό ζυγό και την Ένωσή τους με την Ελλάδα.

Ειρήνη-Ελένη Αγαθοπούλου, τ. βουλευτής Κιλκίς.

Ο νομός Κιλκίς έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: συνορεύει με το νομό Θεσσαλονίκης και η πρωτεύουσά του βρίσκεται τόσο κοντά στην πόλη της Θεσσαλονίκης, που θα μπορούσε να θεωρηθεί και προάστιο αυτής. Το γεγονός αυτό, κατά καιρούς έχει εκτιμηθεί ως μεγάλο πλεονέκτημα.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης.

Αυτό το διάστημα είναι στην επικαιρότητα το λεγόμενο Μακεδονικό με τις διαπραγματεύσεις για την ονομασία της Π.Γ.Δ.Μ. για τον λόγο αυτό θεωρώ ότι το παρακάτω αφιέρωμα είναι επίκαιρο.

Γράφει ο,  Ιωσηφίδης ΜάκηςΔάσκαλος.

Φλεβάρης μήνας απόγευμα και το τσουχτερό κρύο τρυπάει κόκαλα. Η εικόνα γνωστή σε όλους. Η μεσόκοπη γυναίκα κάθεται σ’ ένα σκαμνάκι έξω από την είσοδο του σούπερ μάρκετ. Στην αγκαλιά της ένα κακοντυμένο παιδάκι με βρώμικα ρούχα. Το ύφος του, κουρασμένο και μελαγχολικό. Η γυναίκα έχει ύφος αδιάφορο αλλά με το που αντιλαμβάνεται κάποιον να πλησιάζει, μεταμορφώνεται. Στο πρόσωπό της σχηματίζεται ένα ψεύτικο κλαψιάρικο ύφος και το χέρι της απλώνεται ικετευτικά: ‘’Βοηθήστε καλέ να πάρω λίγο ψωμάκι για το παιδάκι μου που είναι άρρωστο’’.

Διαβάσατε φαντάζομαι τα δημογραφικά στοιχεία του πληθυσμού της χώρας που δημοσίευσε η παρούσα εφημερίδα.(14-3-2028)
Σκέτη απελπισία!!! Αντί να αυξηθεί ο πληθυσμός της χώρας, μειώνεται σταθερά. Δηλαδή αντί να μεγαλώσει η Ελλάδα, μικραίνει συνεχώς .Αυτό λένε τα στοιχεία. Και να φαντασθείτε ότι στους αριθμούς συμπεριλαμβάνονται και οι αλλοδαποί. Δηλαδή όταν λέμε ότι στην Ελλάδα έχουμε τόσες γεννήσεις τον χρόνο, μέσα σ'αυτές είναι και οι γεννήσεις των αλλοδαπών (αφγανών,πακιστανών,σύρων,ιρανών,αλβανών κλπ.)

Γράφει ο Τάσος Ναούμης, παιδίατρος, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Την παραμονή της εθνικής εορτής, το τοπικό παράρτημα του Λυκείου των Ελληνίδων γιόρτασε τα 25 χρόνια της παρουσίας του  στο Κιλκίς. Δεκάδες χορευτές των Λυκείων του Κιλκίς, του  Βόλου, της Δράμας και της Θεσσαλονίκης έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους συμμετέχοντας σε μια  σπουδαία εκδήλωση που έγινε στο συνεδριακό κέντρο του Κιλκίς. Το Λύκειο μάς έχει συνηθίσει σε εκδηλώσεις υψηλού επιπέδου, όμως αυτή η εκδήλωση ξεπέρασε κάθε προηγούμενη.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη. 

Σύμφωνα με πληροφορίες, (δε βρίσκονται στη ζωή και πολλοί!),  κάποια χρονιά στα μέσα της δεκαετίας του ’80, ο Φοίνικας Κάτω Αποστόλων, πήγαινε από το κακό στο χειρότερο… Έφθασε να μη συμπληρώνει ενδεκάδα για παιχνίδι ακόμη και εντός έδρας!...

Του Νίκου Σιάνα.

Ο εορτασμός της 197ης επετείου της επανάστασης του 1821 βρήκε την πατρίδα μας να αντιμετωπίζει πέραν της οικονομικής κρίσης και σοβαρά προβλήματα με τους γείτονες ειδικότερα με τον εξ ανατολών προαιώνιο εχθρό, τον Τούρκο.
Ο αυτοθαυμαζόμενος ολοένα και περισσότερος ως νέος …. Πορθητής Ερτογάν δεν περνάει ημέρα χωρίς να ξεράσει όλον τον κοπρώδη εσωτερικό του κόσμο εναντίον μας, και μας απειλεί καθημερινά, τελευταία δε και με «χαιρετισμό» γκρίζου λύκου. Αποκορύφωμα αυτής της προκλητικότητας η σύλληψη και κράτηση των δύο στρατιωτικών μας στις φυλακές της Ανδριανούπολης.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Τα Χριστούγεννα του 1982 είχαν αρθεί, με κυβερνητική απόφαση, οι απαγορεύσεις που ίσχυαν για την επιστροφή των πολιτικών προσφύγων στην Ελλάδα πατρίδα, από τις Ανατολικές χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, όπου είχαν καταφύγει κατά την διάρκεια και μετά την λήξη του εμφυλίου πολέμου το 1949.