Είμαι στη Γουμένισσα ως βοηθός ιατρός στην παθολογική κλινική του εκεί μικρού, αλλά συμπαθητικού και χρήσιμου για την επαρχία Παιονίας  νοσοκομείου, διορισμένος για εκπλήρωση της υποχρεωτικής υπηρεσίας υπαίθρου.

Του Σωτήρη Χρυσάφη. 

Σίγουρα ζούμε στην χώρα του παραλόγου. Μιά μεγάλη  μερίδα των ατόμων που στηρίζει την Κυβέρνηση είναι της αρχής ότι πρέπει οι παρελάσεις και οι πανηγυρισμοί εθνικών επετείων να ελαττωθούν  αν όχι να εξαλειφθούν, και από την άλλη η ίδια  η Κυβέρνηση παίρνει την απόφαση να δημιουργήσει νέες τοπικές  ιστορικές επετείους. Βλέπε γιορτή «απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης» το 1944 από τους Γερμανούς και κατά διαβολική σύμπτωση αυτή τυχαίνει  να είναι τις ίδιες ημερομηνίες με την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους, και φυσικά και από την επέτειο του ΟΧΙ.

Του Ανδρέα Μακρίδη. 

Είναι κάποιες ειδήσεις που χτυπάνε την καμπάνα της αλήθειας με τρόπο τεκμηριωμένο και αδιαμφισβήτητο. Πριν λίγες μέρες, το Αυστριακό Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών, παρουσίασε μία έρευνα για τις επιπτώσεις του ρωσικού εμπάργκο στα ευρωπαϊκά προϊόντα. Το κόστος για την Ε.Ε. την διετία 2014-2016 ανέρχεται στα 30 δισ. ευρώ, και το κόστος για την Ελλάδα (της οποίας οι εξαγωγές μειώθηκαν κατά 23,1%) υπολογίζεται στα 250 εκ. ευρώ.

Γράφει ο
Θεοφύλακτος Παγλαρίδης. 

Κάθε λαός έχει τη δημοκρατία που του αξίζει, όπως και τους ηγέτες που του αξίζουν.
Στην χώρα που γέννησε τη δημοκρατία -έκτοτε αποτελεί ζητούμενο -  διαπράττονται ασχήμιες στο όνομά της. Χωρίς καν να εκλαμβάνονται ως δημοκρατικές εκτροπές, αφού δεν εγείρονται αντιδράσεις από το πολιτικό σώμα.

Όταν άκουσα τον Τσίπρα να λέει για τον Τραμπ «μοιάζει διαβολικός, όμως, γίνεται τελικά για καλό», το τραγούδι του Π. Μιχαλόπουλου μου ήρθε στο νου: « Έβαλε ο διαβολάκος την ουρά του πάλι

Πριν λίγες μέρες βρέθηκα στις “Κούκλες”. Το live μπαρ της Μαριλού. Όταν τελείωσε το ζωντανό πρόγραμμα, μια γυναίκα από αυτές που μέχρι πριν λίγη ώρα τραγουδούσαν, ανέβηκε στη σκηνή και είπε τα εξής λόγια: «Κοίτα να δεις που έφτασα τα 60, για να έχω δικαίωμα να παντρευτώ».

Συναντηθήκαμε έξω  από την Αντιπεριφέρεια Κιλκίς και τα είπαμε δι’ ολίγων, μεταξύ καφέ εγώ και γευστικής μπουγάτσας εκείνος, στο καφέ ‘’Ανατολή’’ του Φώτη,  με τον Νικολαΐδη Αλέκο, τον γνωστό συνδικαλιστή - αγροτοσυνεταιριστή της Αξιούπολης Παιονίας, προοδευτικό κερασοπαραγωγό, πρώην δραστήριο κοινοτάρχη Φιλυριάς και Γερακώνας Γουμένισσας,  τακτικό αναγνώστη των Ειδήσεων και Πρωινής και των προσωπικών ιατρικών μου ενθυμημάτων.

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη. 

Όταν το Δροσάτο είχε ομάδα, εννοούμε την ‘’χρυσή εποχή’’ του Μακεδονικού, γύρω στο 1980, ήταν ο πιο υπολογίσιμος αντίπαλος στην Α1 Κατηγορία του Κιλκίς. Διέθετε ποδοσφαιριστές που θα μπορούσαν να σταδιοδρομήσουν σε ομάδες ανώτερων κατηγοριών. Μεταξύ αυτών διακρινόταν ο νεαρός (τότε) φοιτητής Κώστας Τερζενίδης* στην θέση του αριστερού μπακ. Ήταν πολύ ταχύς και χρησιμοποιούσε αποτελεσματικά, χωρίς δυσκολία και τα δύο πόδια, περισσότερο όμως το αριστερό. Σκέτο φαρμάκι αυτό!  Γι’ αυτό και καθιερώθηκε στα αριστερά της ομάδας. Εκτός αυτών είχε και την ευχέρεια να εκτελεί με επιτυχία τα πέναλτι. Αυτά, εκτός των άλλων, θέλουν επί πλέον ψυχραιμία και μυαλό. Και ο Κώστας διέθετε και από τα δύο!

Του Ανδρέα Μακρίδη. 

Πρόκειται να γίνεις πατέρας. Καταφθάνεις στο νοσοκομείο όπου γεννά η γυναίκα σου. Τα πάντα έχουν ολοκληρωθεί, και το παιδί είναι υγιέστατο όπως ευχόσουν. Το πρόσωπο του γιατρού ωστόσο, δεν είναι τόσο χαρούμενο όσο θα περίμενες. "Ξέρετε, έχουμε ένα πρόβλημα" σου λέει.
"Το φύλο του παιδιού δεν είναι ακριβώς καθορισμένο" συνεχίζει ο γιατρός, "αλλά το κράτος θέλει οπωσδήποτε να δηλώσουμε ένα φύλο για το βρέφος. Κατά πάσα πιθανότητα θα είναι αγόρι – με μια μικρή και αβλαβή εγχείρηση και μια επακόλουθη ορμονική θεραπεία, θα μπορούσαμε να το εξασφαλίσουμε κι αυτό, αλλά δεν μπορούμε να αποκλείσουμε και την πιθανότητα να εξελιχθεί διαφορετικά. Τι θα θέλατε να κάνουμε;". 

Του Γιάννη Τσογγίδη. Τέως προέδρου δημοτικού συμβουλίου Κιλκίς. 

Διάβασα με ικανοποίηση το κείμενο του Κώστα Πινέλη με τίτλο «Οι χειροτερότεροι των χειρότερων κλπ», που δημοσιεύσατε πολύ πρόσφατα και οφείλω να παραδεχθώ ότι ο άνθρωπος διαθέτει και μνήμη και ευθυκρισία, «αποπληθωρισμένες» από τις κομματικές διαφορές κλπ και τον ευχαριστώ γι’ αυτό! Πραγματικά περιγράφει τα πράγματα ακριβώς όπως έχουν και θα επιθυμούσα απλώς σε λίγες γραμμές να συμπληρώσω κάποια λίγα στοιχεία για να ολοκληρωθεί η εικόνα.