ΓΙΑ  ΤΟΥΣ  ΕΠΩΝΥΜΟΥΣ  
ΣΤΕΝΗΜΑΧΙΩΤΕΣ
   Ο Δημήτης Νικοπολιτίδης έτρεφε μεγάλο σεβασμό και εκτίμηση για τους νοικοκυραίους και επιφανείς Στενημαχιώτες. Τους αναδεικνύει στα πρόχειρα γραπτά του, μέσα από καθημερινούς διαλόγους, με χιουμοριστική διάθεση, από την οποία αναδύεται η απλοϊκότητα και το άδολο του χαρακτήρα τους.

Γράφει ο
Κώστας Πινέλης

Τα κύρια ονόματα των κατοίκων της Θράκης (Βόρειας, Ανατολικής και Δυτικής) μπορούν να χωριστούν σε τρεις κατηγορίες, δηλαδή:
Α) Σε αυτά που επικράτησαν στη βυζαντινή Θράκη από τους πρώτους  μ. χ. αιώνες όταν και ολοκληρώθηκε ο εξελληνισμός της προερχόμενα μερικά από την Αρχαία και από την Ρωμαϊκή περίοδο
Τέτοια ονόματα είναι τα συνηθισμένα του Ελληνισμού όπως:

Γράφει
ο Τάσος Ναούμης
παιδίατρος
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Η διπλανή φωτογραφία  απεικονίζει  το θέαμα που παρουσίαζε ανήμερα τα Χριστούγεννα η γειτονιά  μου. Για ποιόν λόγο, ενώ φροντίζουμε και καθαρίζουμε τα σπίτια μας,  αδιαφορούμε πλήρως για τον δημόσιο χώρο; Διότι θεωρούμε ότι ο δημόσιος χώρος δεν μας αφορά. Το ενδιαφέρον μας σταματάει  στην εξώπορτα του σπιτιού μας.  Η βρωμιά και η ασχήμια που επικρατεί στον δρόμο μάς αφήνει αδιάφορους.

Γράφει η Τσαουσίδου Χ. Σοφία
Εργοθεραπεύτρια–SI Therapist

Τη διαμαρτυρία τους για τη νέα σύμβαση στην ειδική αγωγή με τον ΕΟΠΥΥ εκφράζουν οι σύλλογοι και τα σωματεία επαγγελματιών που παρέχουν υπηρεσίες ειδικής αγωγής σε παιδιά, εφήβους και οικογένειες. Μετά από συνάντηση όλων τον φορέων, εκδόθηκε το παρακάτω κοινό δελτίο τύπου στο οποίο αναφέρονται τα εξής:

Γράφει η Δέσποινα Μοσχούτα
Δημοσιογράφος
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Γλυκές αναμνήσεις με άρωμα παρελθόντος... Τότε που οι μυρωδιές απο το μαχλέπι και τον κακουλέ των τσουρεκιών ξεχύνονταν στα σοκάκια της γειτονιάς, και οι ξυλόφουρνοι πύρωναν και ξαναπύρωναν ... Μοσχοβολούσε το σύμπαν και εμείς τα παιδιά,κουβαλούσαμε με χαρά και ανυπομονησία τις φόρμες με τα καυτά ακόμη τσουρέκια, και έτρεχαν τα σάλια μας. Εν τω μεταξύ κρατούσαμε νηστεία και ο αδελφός μου, μη μπορώντας να αντισταθεί όλο και δαγκούσε στα κρυφά, απο καμμιά δαγκωνιά,προκαλώντας την αγανάκτηση της μητέρας μας, η οποία σε αυτά τα θέματα ήταν πολύ αυστηρή.

Γράφει ο Γιώργος Φραγγίδης
Πρώην Βουλευτής, Μέλος ΚΠΕ Πασοκ
Πρόεδρος ΔΣ κλινικής Γένεσις Θεσσαλονίκης

Τις μέρες αυτές των γιορτών πολλές είναι οι συζητήσεις που γίνονται απο τους Έλληνες, όπου κι άν συναντιούνται, σχετικά με το σήμερα και το αύριο στη χώρα μας και το τι ‘’μέλλει γενέσθαι’’ το 2017.
Το ερώτημα που μου θέτουν οι περισσότεροι πολίτες που συναντώ είναι: «θα βγούμε ποτέ από την κρίση; ‘Η θα βουλιάζουμε κάθε χρόνο και περισσότερο»; Και είναι εύλογη η απορία τους καθώς οι προβλέψεις για το 2017 είναι δυσοίωνες.

Του Ανδρέα Μακρίδη

Πηγαίνοντας κανείς στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου για να δει μία απ' τις παραστάσεις που ανεβαίνουν εκεί, βλέπει και μία ταμπέλα που τον οδηγεί στο Ασκληπιείο της περιοχής. Τον ιερό εκείνο χώρο λίγοι τον επισκέπτονται. Δεν μένουν άλλωστε πολλά πράγματα όρθια – σίγουρα τίποτα που να θυμίζει την αρχαία του αίγλη, εκείνη που έφερνε στην Αργολίδα ακόμα και βασιλείς από την Γαλατία που αναζητούσανε την ίασή τους.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη

15. 11. 2002. Η έγερση προβλεπόταν στις 8 οκτώ. Πρωινά χρειώδη. Ημέρα ελεύθερη. Ο καιρός μουντός, με αέρα θαλασσινό, δυτικό. Ψηλά κύματα σπάζουν με δύναμη στην προκυμαία και πλημμυρίζουν την παραλιακή λεωφόρο. Θαυμάσια εικόνα από το παράθυρο του δωματίου μου κατά την ώρα της πρωινής καθημερινής περιγραφής της προτεραίας.

Γράφει ο Τάσος Γιοβανούδης

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό χωριό της Βόρειας Ελλάδας, σε ένα μικρό σπίτι με δυο δωμάτια, ζούσε μια μεγάλη οικογένεια.
Ο παππούς, που όλη τη μέρα κάπνιζε το στριφτό του τσιγάρο, έτρωγε τα καλύτερα φαγητά και έπινε το κόκκινο κρασί με το μεγάλο μαστραπά, σκουπίζοντας νωχελικά τις κάτασπρες και τεράστιες μουστάκες του.
Η γιαγιά, μικρόσωμη, νοικοκυρά, γρήγορη, καλοσυνάτη με όλους, μάλωνε καθημερινά τον καλοπερασάκια παππού, που σημασία δεν έδινε για το περιβάλλον του.

Του Χαράλαμπου
Παπαδόπουλου

Σ’ αυτόν τον τόπο, οι ιθύνοντας ακούνε μόνο την ηχώ της φωνής τους και αδιαφορούν για τις φωνές των άλλων.
Ναι θα έφευγα, όχι επειδή με ζορίζουν οι υποχρεώσεις από το δάνειο. Αλλά επειδή ζω σε μια χώρα, που πολλοί συμπατριώτες μου, μάλλον δεν την αγαπούν τελικά, μιας και αγάπη χωρίς σεβασμό δεν υπάρχει.