Για την   τελευταία ( …προς το παρόν ) εμφύλια σύρραξη της ελληνικής φυλής  έχουν γραφεί πολλά και ακόμη γράφονται. Άλλωστε το υλικό των διχαστικών συγκρούσεων -πολύ πλούσιο-  χαρακτηρίζει την φυλή μας, από τους πρώτους ακόμη χρόνους της  ύπαρξης μας

Πριν λίγο καιρό, στα πλαίσια της αυτοαξιολόγησης των σχολικών μονάδων και της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, έγινε πολλή φασαρία για τα περίφημα τεστ PISA.

Βρισκόμαστε στον απόηχο μιας τραγωδίας. Εκατοντάδες νεκροί, σε μια νύχτα. Ένα έθνος πληγωμένο. Μια Ευρώπη χτυπημένη. Ένας κόσμος που πενθεί. Πηγή τους, οι τρομοκρατικές επιθέσεις σε κεντρικά σημεία του Παρισιού από τζιχαντιστές που εκπροσωπούσαν το Ισλαμικό Κράτος.

Ακόμη κι αν σταθείς τυχερός και βρεθείς στον παράδεισο, μόνος σου δεν πρόκειται να τον απολαύσεις, ούτε να τον χαρείς. Αν βρεις το άλλο σου μισό, τότε η ζωή, σου κλείνει το μάτι και όλα είναι μια χαρά. Αυτά για τους ρομαντικούς που ψάχνουν τον απόλυτο έρωτα που θα τους δώσει την ευκαιρία να αρχίσουν να ονειρεύονται καρδούλες και φτερωτούς θεούς, αν και τις περισσότερες φορές αυτοί που έχουν βιώσει τον έρωτα αισθάνονται, έστω και για λίγο, οι ίδιοι θεοί. Όσο για την αγάπη αυτή απαιτεί γερά θεμέλια, έρχεται με την πάροδο του χρόνου και δημιουργεί ισχυρότατους δεσμούς ανάμεσα σε δύο «υγιής» συναισθηματικά και ψυχικά ανθρώπους που έχουν κοινούς σκοπούς, παρόμοια θέλω, δηλαδή βλέπουν την ζωή αν όχι από την ίδια από κοντινή οπτική γωνία. Στα ζευγάρια λοιπόν λέμε ναι… αλλά με προϋποθέσεις.

Γράφει ο Θεοφύλακτος Παγλαρίδης

Στις αρχές της περασμένης δεκαετίας ήταν ο κ. Κώστας Καραμανλής που διακήρυσσε πως οι κυβερνώντες είχαν κουραστεί και ο ίδιος ως ξεκούραστος μαζί με την ακούραστη  γαλάζια παράταξή του εγγυόταν να  φέρουν την ανάπτυξη για να αποτελέσει κακό όνειρο η γενιά των 700 ευρώ, όπως  είχε καταδικάσει την τότε νεολαία η κυβέρνηση του κ. Σημίτη και του ΠΑΣΟΚ.
Ο ξεκούραστος κατάφερε μέσα σε λιγότερο από εφτά χρόνια να βυθίσει την ελληνική οικονομία  σε μια κρίση που όμοιά της δεν γνώρισε ποτέ η Χώρα καταλείποντας ετήσιο έλλειμμα (το 2009) κάπου στα 36 δις. Ευρώ! Όσο δηλαδή όλα μαζί τα μνημόνια συν δυο τρία ακόμα.

Πλησιάζοντας την 195η επέτειο της Επανάστασης του 1821, θα ήθελα να επισημάνω κάποιες πτυχές του κορυφαίου αυτού γεγονότος της νεώτερης ελληνικής ιστορίας, πτυχές οι οποίες, είτε σκόπιμα είτε από άγνοια, παρασιωπούνται ή διαστρεβλώνονται.

Γράφει ο Χρήστος Ανδρεανίδης

Με το θέμα του τίτλου μέλη του Περιβαλλοντικού Συλλόγου Περιπατητών εμφανιστήκαμε στην καρναβαλική εκδήλωση του Δήμου Κιλκίς που έγινε την Κυριακή της Αποκριάς 13/3/16 στο Συνεδριακό Κέντρο αντί παρέλασης λόγω βροχής.

Γράφει ο Nίκος Σιάνας

Εδώ και μερικούς μήνες η Ειδομένη λόγω του προσφυγικού έγινε πλέον γνωστή σε κάθε γωνιά της γης, και όπως δυστυχώς δείχνουν τα πράγματα θα συνεχίσει να εμφανίζεται  στα δελτία ειδήσεων.
Όμως η Ειδομένη δεν είναι μόνο οι πρόσφυγες, οι μετανάστες και ο σιδηροδρομικός της σταθμός, ο οποίος από την δεκαετία του ’60 ταυτίστηκε με την μετανάστευση των Ελλήνων προς τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης.
Ο τόπος αυτός, όπως άλλωστε κάθε ελληνική γωνιά, έχει πολλά να αφηγηθεί, οι ελληνικές επιγραφές που έχουν βρεθεί και ανακοινωθεί μαρτυρούν ότι η περιοχή ήταν κατοικημένη από τα πανάρχαια χρόνια,. Δεν είναι όμως μόνο τα αρχαιολογικά ευρήματα που μαρτυρούν την ελληνική παρουσία στα μέρη αυτά, το μαρτυρεί ο Όμηρος ο οποίος εξυμνεί τον Αξιό ποταμό που διασχίζει την περιοχή, σαν το ωραιότερο ποτάμι της γης. Τα έπη του Ομήρου χαρακτηρίζονται ως η πρώτη και παλαιότερη πηγή της ελληνικής ιστορίας.
Γράφει ο Όμηρος παίρνοντας αφορμή από τους Παίονες που κίνησαν από την χτισμένη κοντά στον Αξιό Αμυδώνα για να πολεμήσουν στην Τροία στο πλευρό των Τρώων.
«Πυραίχμης άγε Παίονες αγκηλότοξους»
Τηλόθεν εξ Αμυδώνος επ’ Αξιού ευρρέοντος Αξιού,  ού κάλλιστον ύδρων επικίδναται αίαν»
ΙΛΙΑΔΑ Β 845-85
Δηλαδή:
«Οι τοξοφόροι Παίονες με τον Πυραίχμην ήρθαν μακρόθεν από τον Αξιόν, πλατύρροο ποτάμι το ωραιότερο της γης, και από την Αμυδώνα»
Στην περιοχή αυτή (μεταξύ των Βουνών Δύσωρου – Κρουσίων και Πάικου) σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, πριν από το 500 π.Χ. υπήρχαν τρία κράτη, η Βοττιαία, η Μυγδονία, και η Κρηστωνία. Η  Boττιαία  ή Boτταίς, απλώνονταν δυτικά από τον Αξιό έως το Λουδία ποταμό και μέχρι τη βόρεια κορυφογραμμή του Πάικου. Λέγεται ότι το όνομα της το πήρε από τον κρητικό Βόττωνα που με άλλους κρητικούς άποικους μετανάστευσαν στην Μακεδονία. Η Βοττιαία καταλήφθηκε νωρίς από τους Μακεδόνες οι οποίοι με την επέκταση τους εκτόπισαν προς Βορρά όλα τα υπολείμματα των πελασγοπαιονικών φυλών που κατοικούσαν σ’ αυτήν και στην Αμφαξίτιδα, την κάτω δηλαδή πεδιάδα του Αξιού.
Οι Παίονες που εκδιώχθηκαν από τους Μακεδόνες ίδρυσαν στις Βόρειες Κοιλάδες του Αξιού (σήμερα Σκόπια) τη γνωστή Παιονία. Στη Βοττιαία και ειδικότερα στους ανατολικούς πρόποδες του Πάικου υπήρχαν οι πόλεις Ειδομεναί, Γορτυνία, Αταλάντη, Ευρωπός.  Βορειότερά απ’ αυτές (σήμερα Σκόπια) υπήρχαν οι Στεναί, Αντιγόνεια, Στόβοι, Νεάπολις, Άργος, Βυλάζωρα (Βελεσά, σημερινό Τίτο Βέλες).
Η Ειδομένη (Ειδομεναί) εντοπίζεται κοντά στη σημερινή Γευγελή στη δεξιά όχθη του Αξιού, η Γορτυνία κοντά στην Γουμένισσα και η Αταλάντη πιθανολογείται μεταξύ Γορτυνίας και Ειδομένης, ίσως στο σημερινό χωριό Πηγή.
Ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι όταν οι Σιτάλκης (Θρακιώτης Βασιλέας των Οδρυσσών) το 429 π.Χ. διαβαίνοντας από την Κρηστωνία και Μυγδονία για να φθάσει στον Αξιό, λεηλάτησε όλες τις περιοχές, περνώντας δε τον Αξιό εκπόρθησε την Ειδομένη.
Η διαδρομή που ακολουθεί ο Αξιός μέχρι την εκβολή του στον Θερμαϊκό κόλπο, ήταν από την αρχαιότητα έως και σήμερα πέρασμα εισβολέων και μεταναστών.
Όλοι οι επιδρομείς και οι επίδοξοι κατακτητές της Μακεδονίας και γενικότερα της Ελλάδος, προερχόμενοι από το Βορρά, ακολουθούσαν πάντα αυτό το παρόχθιο πέρασμα.
Και ποιοι δεν πέρασαν ανά τους αιώνες από εδώ, από το 378 π.Χ. αρχίζει η μεγάλη περίοδος επιδρομών και λεηλασιών κατά της Μακεδονίας από Βησιγότθους, Οστρογότθους, Ούννους, Σλάβους και Αβάρους. Κατά την Τρίτη Αβαροσλαβική επιδρομή και πολιορκία της Θεσσαλονίκης (616 μ.Χ.) όπου πολλές σλαβικές φυλές συνενώθηκαν και κατέβηκαν με μονόξυλα από τον Αξιό με σκοπό όχι μόνο να λεηλατήσουν αλλά για να εγκατασταθούν πλέον μόνιμα, αφού μαζί τους έφεραν και τα γυναικόπαιδα τους.
Κατά τον ένατο μ.Χ. αιώνα η περιοχή θα γνωρίσει έναν άλλο βαρβαρικό λαό που ως τώρα βρίσκεται στα Βόρεια σύνορα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τους Βούλγαρους.
Το 1345 η περιοχή βρίσκεται υπό την κατοχή του Σέρβου Βασιλιά Στέφαν Ντουσάν.
Μετά από χρόνια φόρου υποτέλειας, η Θεσσαλονίκη κυριεύεται το 1430 από τους Οσμανλήδες Τούρκους.  Έτσι όλη η Μακεδονία βρίσκεται πλέον κάτω από την οθωμανική κυριαρχία και για πέντε αιώνες όλος ο ελληνικός χώρος μαζί με τον ελληνικό πληθυσμό θα βρίσκεται στο σκοτάδι της τουρκικής δουλείας.
Τι και αν πέρασαν αιώνες σκλαβιάς, όταν σήμανε η ώρα της λευτεριάς, το 1821, το Σέχοβο (έτσι ονομάζονταν επί τουρκοκρατίας η σημερινή Ειδομένη) ξεσηκώθηκε έχοντας ως πρωτεργάτη ένα ιερέα, τον Παπά Ζαφείρη Σταματιάδη.
Οι Σεχοβίτες στάθηκαν πάλι όρθιοι την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, αυτή τη φορά απέναντι στους Βούλγαρους κομιτατζήδες και γέννησαν ήρωες και ηρωίδες, όπως τη δασκάλα Αικατερίνη Χατζηγεωργίου που την έκαψαν ζωντανή όταν φούντωνε ο αγώνας.
Η πολυπόθητη στιγμή της ελευθερίας ήρθε με την υπογραφή της ελληνοσερβικής Συνθήκης (Μάρτιος 1913).  Δεν πρόλαβαν όμως οι κάτοικοι να χαρούν την ελευθερία τους, τρία χρόνια αργότερα, πριν ακριβώς από εκατό χρόνια (Μάρτιος 1916) το χωριό θα βρεθεί κάτω από την κατοχή Γερμανών και Βουλγάρων. Οι ίδιοι κατακτητές θα ξαναέρθουν και πάλι την άνοιξη του 1941.

Σύμφωνα με την επίσημη οθωμανική απογραφή του πληθυσμού της Μακεδονίας, το 1904, στο Σέχοβο ζούσαν 85 ορθόδοξοι Έλληνες 486 σχισματικοί βουλγαρίζοντες, 45 σερβίζοντες και 95 βουλγαροκαθολικοί. Το 1934 ιδρύθηκε ο νέος νομός Κιλκίς, σ’ αυτόν προσαρμόστηκε και η Ειδομένη που από το 1927 ανήκε στην επαρχία Παιονίας.
Το 1919 ιδρύεται η κοινότητα Σέχοβου (επαρχία Θεσσαλονίκης και πρώτα και ύστερα Γουμένισσας) περιλαμβάνοντας και τους οικισμούς Δογάνη και Χαμηλό.
Τον Οκτώβριο του 1826 στα πλαίσια της ανάκτησης της ταυτότητας των ιστορικών περιοχών και ύστερα από επισταμένη μελέτη από επιστήμονες διεθνούς κύρους που συμμετείχαν στο Συμβούλιο Τοπωνυμιών το Σέχοβο μετονομάζεται σε Ειδομένη.
Το 1924 κατασκευάζεται ο σιδηροδρομικός σταθμός της, ο οποίος διαφημιζόταν ως «πράσινη βιτρίνα» της χώρας. Το όμορφο τοπίο, τα άλση, τα κηπάρια και όλες οι δενδροστοιχίες καταστράφηκαν από τις δυνάμεις κατοχής και  η αποκατάσταση τους ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του ’50. Στα χρόνια της μετανάστευσης των Ελλήνων ο σταθμός γνώρισε τα καραβάνια των μεταναστών που έφευγαν ή γύριζαν.
Για αρκετές δεκαετίες το τελωνείο (ιδρύθηκε το 1921) και ο σιδηροδρομικός σταθμός, έδινε στους κατοίκους της Ειδομένης αλλά και των γύρω χωριών κίνητρα και ευκαιρίες εργασίας και κατ’ επέκταση παραμονής στον τόπο τους.
Σήμερα οι λιγοστοί γέροντες κάτοικοι της Ειδομένης ξαναβλέπουν καραβάνια μεταναστών ή προσφύγων που ήρθαν από χώρες μακρινές, ανθρώπους απελπισμένους, ταλαιπωρημένους και πεινασμένους, βοηθούν όσο μπορούν, από το υστέρημα τους, έτσι απλά γιατί είναι Έλληνες! ! !
Βιβλιογραφία
Ιστορία του Βορείου Ελληνισμού
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Κ.Α. Βακαλόπουλου
Εκδοτικός οίκος Αφοι Κυριακίδη
Θεσσαλονίκη
Η μεταξύ Πάικου και Κρουσίων Χώρα (Ν. Κιλκίς)
Γιώργος Καραμαλάκης

Γράφει ο Αδάμος Παναγιώτης, εκπαιδευτικός

Μια πολύ σημαντική έκθεση εικαστικών, ιστορικού περιεχομένου, παρουσιάζεται αυτές τις μέρες στην πόλη μας στην Καπναποθήκη της Αυστροελληνικής. Εμπνευστής της ιδέας και δημιουργός της είναι ο εκπαιδευτικός και αυτοδίδακτος γλύπτης Αθανάσιος Ν. Κατσιάνης. Η εκδήλωση βρίσκεται υπό την αιγίδα του Δήμου και της Θρακικής Εστίας Κιλκίς.

Πριν τις εκλογές του Γενάρη του '15 ο Τσίπ(ρ)ας έλεγε ότι εάν ο ΣΥΡΙΖΑ ερχόταν πρώτος, το ίδιο βράδυ Μνημόνιο δεν θα υπήρχε. Ότι θα καταργούσε με ένα νόμο και με ένα άρθρο όλα τα μέτρα λιτότητας, θα αποκαθιστούσε συντάξεις κ.λ.π..  
Μετά τις πρώτες εκλογές του 2015 έβγαζε λόγους στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ υποσχόμενος ότι βάζει «οριστικό τέλος στην τρόικα και τις πολιτικές της». Ήταν τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ αποκαλούσε «χαρτογιακάδες» τους τροικανούς, στους οποίους θα απαγορευόταν να συναντούν υπουργούς και να σουλατσάρουν στα υπουργεία.