΄
Θυμόμαστε όλοι τα εθνικιστικά συλλαλητήρια του 92-94 για το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων με το όνομα «Μακεδονία». Θυμόμαστε όλοι και τον εθνικιστικό παροξυσμό για την στάση του «προδοτικού ΚΚΕ». Έχουμε γράψει στο παρελθόν για το θέμα. Δεν είναι της ώρας να τα επαναλάβουμε. Ένα μόνο. Τόσα χρόνια μετά, ας σκεφθεί ο καθένας ποιο κόμμα είχε την σωστότερη, πιο ρεαλιστική και εθνικά ωφέλιμη θέση…
Το ίδιο διάστημα, στις 7 Φεβρουαρίου 1992 (σε ισχύ 1η Νοεμβρίου 1993), ψηφίστηκε η Συνθήκη του Μάαστριχτ, επίσημα γνωστή ως «Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση». Η συνθήκη του Μάαστριχτ που υπερψηφίστηκε από τα κόμματα του Ευρωμονόδρομου ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είχε τις λεγόμενες τέσσερις «ελευθερίες» (κίνησης κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών, εργατικού δυναμικού).
Αυτές ακριβώς οι τέσσερις «ελευθερίες» του Μάαστριχτ, όπως και οι διάφορες ντιρεκτίβες της ΕΕ για το τι θα παράγουμε , οδήγησαν, από τις αρχές τις 10ετίας του 90,  στη διάλυση της άλλοτε ακμάζουσας ελληνικής βιομηχανίας. Εξ αιτίας αυτών έκλεισαν η έφυγαν οι επιχειρήσεις  και όχι όπως κατευθύνουν τον κόσμο να λέει ότι τις έδιωξαν το ΠΑΜΕ και τα εργατικά συνδικάτα με τις κινητοποιήσεις τους.
Εάν κάνει κανείς ένα οδοιπορικό εκατοντάδων χιλιομέτρων σε ολόκληρη την Ελλάδα θα συναντήσει  εικόνες ερήμωσης, εγκατάλειψης και μαρασμού. Τις τελευταίες  δεκαετίες εκατοντάδες εργοστάσια έχουν κλείσει ενώ η οικονομική κρίση έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στην βιομηχανία της Ελλάδας, ιδιαίτερα της Βόρεια Ελλάδας. Οι περισσότερες απ’ αυτές μεταφέρθηκαν στη Βουλγαρία, αλλά αρκετές και στην ΠΓΔΜ.
Εδώ και αρκετά χρόνια έχουμε και άλλα φαινόμενα: Πολλοί, ιδιαίτερα Μακεδόνες,
■  Κάνουν ουρές στα σκοπιανά οδοντιατρεία.
■ Επισκέπτονται σε καθημερινή σχεδόν βάση τη γείτονα χώρα για καύσιμα, για να κάνουν τις αγορές τους και να ψυχαγωγηθούν.
■ Από Λάρισα μέχρι Ορεστιάδα λεωφορεία μεταφέρουν τζογαδόρους "αρρωστάκηδες" που ρίχνονται στη μάχη της ρουλέτας. στο «Λας Βέγκας» των Σκοπίων. «Ελληνικό σουξέ…στα καζίνα των Σκοπίων.
■ Συνταξιούχοι μετακομίζουν στη Γευγελή για να μειώσουν το κόστος ζωής
Οι περισσότεροι απ’ αυτούς είναι «Μακεδονομάχοι» που «διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους», είναι έτοιμοι να αρπάξουν και να φάνε όποιον ασεβή αναφέρει ακόμη και από λάθος τα Σκόπια «Μακεδονία» ή αναθεματίζουν τις χώρες που σε προγράμματα, κοινές δράσεις, συναντήσεις αποκαλούν τη γειτονική χώρα σαν «Μακεδονία».
Ποια πατριωτικά τραγούδια τώρα. «Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα», «Τι ζητούν οι Βούλγαροι στην Μακεδονία», «Δεν θα την πάρουνε ποτέ τη γη των Μακεδόνων», «Για τη Μακεδονία μας Ελλάδα μας γενναία, σκληρά θα πολεμήσουμε τον κάθε επιδρομέα», «Η Μακεδονία είναι ελληνική»…

Πε που είσαι μπρε;
Οι παππούδες μου πρόσφυγες ήρθαν στην κυρίως Ελλάδα. Και ο πατέρας μου πρόσφυγας δεύτερης γενιάς ήταν. Και γω τρίτης γενιάς πρόσφυγας που κουβαλάω στο μυαλό μου τον ξεριζωμό από τις αγαπημένες αλησμόνητες πατρίδες από τα ιστορήματα των παππούδων. Οι παππούδες δεν μπόρεσαν να ξαναδούν την πατρίδα, τους τόπους που γεννήθηκαν και ανδρώθηκαν. Αξιώθηκα να πάω εγώ γι αυτούς, να τους δω, σα να τους έβλεπαν τα δικά  τους μάτια.
Θυμάμαι ο παππούς ερχόταν απ’ τον Λαγκαδά στην Νεάπολη που μέναμε για να μείνει μαζί μας λίγες μέρες. Εκεί στη στροφή Βαλσαμή, στα παρκάκια, κάθονταν με άλλους γεροντάδες πρόσφυγες από τη Νεάπολη Καπαδοκίας, τη Βάρνα της Αν. Ρωμυλίας. Τον Πόντο…
-Πε που είσαι μπρε; Ρωτούσε ο δικό μου ο παππούς. Πε που έρθες;
-Απόθεν είσαι; ρωτούσε ο γέροντας Πόντιος τον παππού μου.΄
-Πε το Μπροντίβο, γιανά στην Αγαθόπολη και το Βασιλικό. Πε τη Μαύρη Θάλασσα, απαντούσε με περηφάνια και βαθιά νοσταλγία ο παππούς μου.
Έτσι έζησαν και πέθαναν. Με την νοσταλγία, με τον πόθο να γυρίσουν κάποια στιγμή στον τόπο τους.
Πρόσφυγας ή μετανάστης δεν έχει μεγάλη διαφορά. Κανείς δε θέλει να φύγει από τη γενέθλια γη να πάει σε άλλο τόπο. Οι αιτίες που τον αναγκάζουν είναι ίδιες.  Πάνω απ’ όλα οι πόλεμοι που γίνονται για «τ’ αφέντη το φαϊ» για να κερδίζουν οι καπιταλιστές εκμεταλλευόμενοι και αξιοποιώντας φυλετικές διαφορές, διακρίσεις στο θρήσκευμα, την ανέχεια, τη δυστυχία …
Ο μεγάλος Μπέρτολτ Μπρεχτ έγραψε το 1937 αυτοεξόριστος στη Σουηδία το ποίημα «Για τον Όρο Μετανάστες»

«Λαθεμένο μού φαινόταν πάντα τ' όνομα που μας δίναν:
«Μετανάστες».
Θα πει, κείνοι που αφήσαν την πατρίδα τους. Εμείς, ωστόσο,
δε φύγαμε γιατί το θέλαμε,
λεύτερα να διαλέξουμε μιαν άλλη γη. Ούτε
και σε μιαν άλλη χώρα μπήκαμε
να μείνουμε για πάντα εκεί, αν γινόταν.
Εμείς φύγαμε στα κρυφά. Μας κυνηγήσαν, μας προγράψανε.
Κι η χώρα που μας δέχτηκε, σπίτι δε θα 'ναι, μα εξορία.
Έτσι, απομένουμε δω πέρα, ασύχαστοι, όσο μπορούμε πιο κοντά
στα σύνορα,
προσμένοντας του γυρισμού τη μέρα, καραδοκώντας το παραμικρό
σημάδι αλλαγής στην άλλην όχθη, πνίγοντας μ' ερωτήσεις
κάθε νεοφερμένο, χωρίς τίποτα να ξεχνάμε, τίποτα
ν' απαρνιόμαστε,
χωρίς να συχωράμε τίποτ' απ' όσα έγιναν, τίποτα δε συχωράμε.
Α, δε μας ξεγελάει τούτη η τριγύρω σιωπή! Ακούμε ίσαμ' εδώ
τα ουρλιαχτά που αντιλαλούν απ' τα στρατόπεδά τους. Εμείς
οι ίδιοι
μοιάζουμε των εγκλημάτων τους απόηχος, που κατάφερε
τα σύνορα να δρασκελίσει. Ο καθένας μας,
περπατώντας μες στο πλήθος με παπούτσια ξεσκισμένα,
μαρτυράει την ντροπή που τη χώρα μας μολεύει.
Όμως κανένας μας
δε θα μείνει εδώ. Η τελευταία λέξη
δεν ειπώθηκε ακόμα.»

Ο λαός μας,  λαός της προσφυγιάς και της μετανάστευσης να συνεχίσει να εκφράζει την αλληλεγγύη του στους κυνηγημένους, δυστυχισμένους, απελπισμένους που βρέθηκαν στη χώρα μας. Και να μην ξεχνά πέρα από το ανθρώπινο και συναισθηματικό, το κύριο:
Τα κύματα των απελπισμένων προσφύγων έχουν τη «σφραγίδα» της ΕΕ και των κομμάτων της. των αποφάσεων της ΕΕ, της βαρβαρότητας του καπιταλιστικού συστήματος, των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων.

Όσον αφορά το χρόνο υποβολής παραίτησης σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις οι αιτήσεις παραίτησης των εκπαιδευτικών υποβάλλονται από τις 21 μέχρι και τις 30 Απριλίου.

Για την   τελευταία ( …προς το παρόν ) εμφύλια σύρραξη της ελληνικής φυλής  έχουν γραφεί πολλά και ακόμη γράφονται. Άλλωστε το υλικό των διχαστικών συγκρούσεων -πολύ πλούσιο-  χαρακτηρίζει την φυλή μας, από τους πρώτους ακόμη χρόνους της  ύπαρξης μας

Πριν λίγο καιρό, στα πλαίσια της αυτοαξιολόγησης των σχολικών μονάδων και της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, έγινε πολλή φασαρία για τα περίφημα τεστ PISA.

Βρισκόμαστε στον απόηχο μιας τραγωδίας. Εκατοντάδες νεκροί, σε μια νύχτα. Ένα έθνος πληγωμένο. Μια Ευρώπη χτυπημένη. Ένας κόσμος που πενθεί. Πηγή τους, οι τρομοκρατικές επιθέσεις σε κεντρικά σημεία του Παρισιού από τζιχαντιστές που εκπροσωπούσαν το Ισλαμικό Κράτος.

Ακόμη κι αν σταθείς τυχερός και βρεθείς στον παράδεισο, μόνος σου δεν πρόκειται να τον απολαύσεις, ούτε να τον χαρείς. Αν βρεις το άλλο σου μισό, τότε η ζωή, σου κλείνει το μάτι και όλα είναι μια χαρά. Αυτά για τους ρομαντικούς που ψάχνουν τον απόλυτο έρωτα που θα τους δώσει την ευκαιρία να αρχίσουν να ονειρεύονται καρδούλες και φτερωτούς θεούς, αν και τις περισσότερες φορές αυτοί που έχουν βιώσει τον έρωτα αισθάνονται, έστω και για λίγο, οι ίδιοι θεοί. Όσο για την αγάπη αυτή απαιτεί γερά θεμέλια, έρχεται με την πάροδο του χρόνου και δημιουργεί ισχυρότατους δεσμούς ανάμεσα σε δύο «υγιής» συναισθηματικά και ψυχικά ανθρώπους που έχουν κοινούς σκοπούς, παρόμοια θέλω, δηλαδή βλέπουν την ζωή αν όχι από την ίδια από κοντινή οπτική γωνία. Στα ζευγάρια λοιπόν λέμε ναι… αλλά με προϋποθέσεις.

Γράφει ο Θεοφύλακτος Παγλαρίδης

Στις αρχές της περασμένης δεκαετίας ήταν ο κ. Κώστας Καραμανλής που διακήρυσσε πως οι κυβερνώντες είχαν κουραστεί και ο ίδιος ως ξεκούραστος μαζί με την ακούραστη  γαλάζια παράταξή του εγγυόταν να  φέρουν την ανάπτυξη για να αποτελέσει κακό όνειρο η γενιά των 700 ευρώ, όπως  είχε καταδικάσει την τότε νεολαία η κυβέρνηση του κ. Σημίτη και του ΠΑΣΟΚ.
Ο ξεκούραστος κατάφερε μέσα σε λιγότερο από εφτά χρόνια να βυθίσει την ελληνική οικονομία  σε μια κρίση που όμοιά της δεν γνώρισε ποτέ η Χώρα καταλείποντας ετήσιο έλλειμμα (το 2009) κάπου στα 36 δις. Ευρώ! Όσο δηλαδή όλα μαζί τα μνημόνια συν δυο τρία ακόμα.

Πλησιάζοντας την 195η επέτειο της Επανάστασης του 1821, θα ήθελα να επισημάνω κάποιες πτυχές του κορυφαίου αυτού γεγονότος της νεώτερης ελληνικής ιστορίας, πτυχές οι οποίες, είτε σκόπιμα είτε από άγνοια, παρασιωπούνται ή διαστρεβλώνονται.

Γράφει ο Χρήστος Ανδρεανίδης

Με το θέμα του τίτλου μέλη του Περιβαλλοντικού Συλλόγου Περιπατητών εμφανιστήκαμε στην καρναβαλική εκδήλωση του Δήμου Κιλκίς που έγινε την Κυριακή της Αποκριάς 13/3/16 στο Συνεδριακό Κέντρο αντί παρέλασης λόγω βροχής.

Γράφει ο Nίκος Σιάνας

Εδώ και μερικούς μήνες η Ειδομένη λόγω του προσφυγικού έγινε πλέον γνωστή σε κάθε γωνιά της γης, και όπως δυστυχώς δείχνουν τα πράγματα θα συνεχίσει να εμφανίζεται  στα δελτία ειδήσεων.
Όμως η Ειδομένη δεν είναι μόνο οι πρόσφυγες, οι μετανάστες και ο σιδηροδρομικός της σταθμός, ο οποίος από την δεκαετία του ’60 ταυτίστηκε με την μετανάστευση των Ελλήνων προς τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης.
Ο τόπος αυτός, όπως άλλωστε κάθε ελληνική γωνιά, έχει πολλά να αφηγηθεί, οι ελληνικές επιγραφές που έχουν βρεθεί και ανακοινωθεί μαρτυρούν ότι η περιοχή ήταν κατοικημένη από τα πανάρχαια χρόνια,. Δεν είναι όμως μόνο τα αρχαιολογικά ευρήματα που μαρτυρούν την ελληνική παρουσία στα μέρη αυτά, το μαρτυρεί ο Όμηρος ο οποίος εξυμνεί τον Αξιό ποταμό που διασχίζει την περιοχή, σαν το ωραιότερο ποτάμι της γης. Τα έπη του Ομήρου χαρακτηρίζονται ως η πρώτη και παλαιότερη πηγή της ελληνικής ιστορίας.
Γράφει ο Όμηρος παίρνοντας αφορμή από τους Παίονες που κίνησαν από την χτισμένη κοντά στον Αξιό Αμυδώνα για να πολεμήσουν στην Τροία στο πλευρό των Τρώων.
«Πυραίχμης άγε Παίονες αγκηλότοξους»
Τηλόθεν εξ Αμυδώνος επ’ Αξιού ευρρέοντος Αξιού,  ού κάλλιστον ύδρων επικίδναται αίαν»
ΙΛΙΑΔΑ Β 845-85
Δηλαδή:
«Οι τοξοφόροι Παίονες με τον Πυραίχμην ήρθαν μακρόθεν από τον Αξιόν, πλατύρροο ποτάμι το ωραιότερο της γης, και από την Αμυδώνα»
Στην περιοχή αυτή (μεταξύ των Βουνών Δύσωρου – Κρουσίων και Πάικου) σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, πριν από το 500 π.Χ. υπήρχαν τρία κράτη, η Βοττιαία, η Μυγδονία, και η Κρηστωνία. Η  Boττιαία  ή Boτταίς, απλώνονταν δυτικά από τον Αξιό έως το Λουδία ποταμό και μέχρι τη βόρεια κορυφογραμμή του Πάικου. Λέγεται ότι το όνομα της το πήρε από τον κρητικό Βόττωνα που με άλλους κρητικούς άποικους μετανάστευσαν στην Μακεδονία. Η Βοττιαία καταλήφθηκε νωρίς από τους Μακεδόνες οι οποίοι με την επέκταση τους εκτόπισαν προς Βορρά όλα τα υπολείμματα των πελασγοπαιονικών φυλών που κατοικούσαν σ’ αυτήν και στην Αμφαξίτιδα, την κάτω δηλαδή πεδιάδα του Αξιού.
Οι Παίονες που εκδιώχθηκαν από τους Μακεδόνες ίδρυσαν στις Βόρειες Κοιλάδες του Αξιού (σήμερα Σκόπια) τη γνωστή Παιονία. Στη Βοττιαία και ειδικότερα στους ανατολικούς πρόποδες του Πάικου υπήρχαν οι πόλεις Ειδομεναί, Γορτυνία, Αταλάντη, Ευρωπός.  Βορειότερά απ’ αυτές (σήμερα Σκόπια) υπήρχαν οι Στεναί, Αντιγόνεια, Στόβοι, Νεάπολις, Άργος, Βυλάζωρα (Βελεσά, σημερινό Τίτο Βέλες).
Η Ειδομένη (Ειδομεναί) εντοπίζεται κοντά στη σημερινή Γευγελή στη δεξιά όχθη του Αξιού, η Γορτυνία κοντά στην Γουμένισσα και η Αταλάντη πιθανολογείται μεταξύ Γορτυνίας και Ειδομένης, ίσως στο σημερινό χωριό Πηγή.
Ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι όταν οι Σιτάλκης (Θρακιώτης Βασιλέας των Οδρυσσών) το 429 π.Χ. διαβαίνοντας από την Κρηστωνία και Μυγδονία για να φθάσει στον Αξιό, λεηλάτησε όλες τις περιοχές, περνώντας δε τον Αξιό εκπόρθησε την Ειδομένη.
Η διαδρομή που ακολουθεί ο Αξιός μέχρι την εκβολή του στον Θερμαϊκό κόλπο, ήταν από την αρχαιότητα έως και σήμερα πέρασμα εισβολέων και μεταναστών.
Όλοι οι επιδρομείς και οι επίδοξοι κατακτητές της Μακεδονίας και γενικότερα της Ελλάδος, προερχόμενοι από το Βορρά, ακολουθούσαν πάντα αυτό το παρόχθιο πέρασμα.
Και ποιοι δεν πέρασαν ανά τους αιώνες από εδώ, από το 378 π.Χ. αρχίζει η μεγάλη περίοδος επιδρομών και λεηλασιών κατά της Μακεδονίας από Βησιγότθους, Οστρογότθους, Ούννους, Σλάβους και Αβάρους. Κατά την Τρίτη Αβαροσλαβική επιδρομή και πολιορκία της Θεσσαλονίκης (616 μ.Χ.) όπου πολλές σλαβικές φυλές συνενώθηκαν και κατέβηκαν με μονόξυλα από τον Αξιό με σκοπό όχι μόνο να λεηλατήσουν αλλά για να εγκατασταθούν πλέον μόνιμα, αφού μαζί τους έφεραν και τα γυναικόπαιδα τους.
Κατά τον ένατο μ.Χ. αιώνα η περιοχή θα γνωρίσει έναν άλλο βαρβαρικό λαό που ως τώρα βρίσκεται στα Βόρεια σύνορα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τους Βούλγαρους.
Το 1345 η περιοχή βρίσκεται υπό την κατοχή του Σέρβου Βασιλιά Στέφαν Ντουσάν.
Μετά από χρόνια φόρου υποτέλειας, η Θεσσαλονίκη κυριεύεται το 1430 από τους Οσμανλήδες Τούρκους.  Έτσι όλη η Μακεδονία βρίσκεται πλέον κάτω από την οθωμανική κυριαρχία και για πέντε αιώνες όλος ο ελληνικός χώρος μαζί με τον ελληνικό πληθυσμό θα βρίσκεται στο σκοτάδι της τουρκικής δουλείας.
Τι και αν πέρασαν αιώνες σκλαβιάς, όταν σήμανε η ώρα της λευτεριάς, το 1821, το Σέχοβο (έτσι ονομάζονταν επί τουρκοκρατίας η σημερινή Ειδομένη) ξεσηκώθηκε έχοντας ως πρωτεργάτη ένα ιερέα, τον Παπά Ζαφείρη Σταματιάδη.
Οι Σεχοβίτες στάθηκαν πάλι όρθιοι την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, αυτή τη φορά απέναντι στους Βούλγαρους κομιτατζήδες και γέννησαν ήρωες και ηρωίδες, όπως τη δασκάλα Αικατερίνη Χατζηγεωργίου που την έκαψαν ζωντανή όταν φούντωνε ο αγώνας.
Η πολυπόθητη στιγμή της ελευθερίας ήρθε με την υπογραφή της ελληνοσερβικής Συνθήκης (Μάρτιος 1913).  Δεν πρόλαβαν όμως οι κάτοικοι να χαρούν την ελευθερία τους, τρία χρόνια αργότερα, πριν ακριβώς από εκατό χρόνια (Μάρτιος 1916) το χωριό θα βρεθεί κάτω από την κατοχή Γερμανών και Βουλγάρων. Οι ίδιοι κατακτητές θα ξαναέρθουν και πάλι την άνοιξη του 1941.

Σύμφωνα με την επίσημη οθωμανική απογραφή του πληθυσμού της Μακεδονίας, το 1904, στο Σέχοβο ζούσαν 85 ορθόδοξοι Έλληνες 486 σχισματικοί βουλγαρίζοντες, 45 σερβίζοντες και 95 βουλγαροκαθολικοί. Το 1934 ιδρύθηκε ο νέος νομός Κιλκίς, σ’ αυτόν προσαρμόστηκε και η Ειδομένη που από το 1927 ανήκε στην επαρχία Παιονίας.
Το 1919 ιδρύεται η κοινότητα Σέχοβου (επαρχία Θεσσαλονίκης και πρώτα και ύστερα Γουμένισσας) περιλαμβάνοντας και τους οικισμούς Δογάνη και Χαμηλό.
Τον Οκτώβριο του 1826 στα πλαίσια της ανάκτησης της ταυτότητας των ιστορικών περιοχών και ύστερα από επισταμένη μελέτη από επιστήμονες διεθνούς κύρους που συμμετείχαν στο Συμβούλιο Τοπωνυμιών το Σέχοβο μετονομάζεται σε Ειδομένη.
Το 1924 κατασκευάζεται ο σιδηροδρομικός σταθμός της, ο οποίος διαφημιζόταν ως «πράσινη βιτρίνα» της χώρας. Το όμορφο τοπίο, τα άλση, τα κηπάρια και όλες οι δενδροστοιχίες καταστράφηκαν από τις δυνάμεις κατοχής και  η αποκατάσταση τους ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του ’50. Στα χρόνια της μετανάστευσης των Ελλήνων ο σταθμός γνώρισε τα καραβάνια των μεταναστών που έφευγαν ή γύριζαν.
Για αρκετές δεκαετίες το τελωνείο (ιδρύθηκε το 1921) και ο σιδηροδρομικός σταθμός, έδινε στους κατοίκους της Ειδομένης αλλά και των γύρω χωριών κίνητρα και ευκαιρίες εργασίας και κατ’ επέκταση παραμονής στον τόπο τους.
Σήμερα οι λιγοστοί γέροντες κάτοικοι της Ειδομένης ξαναβλέπουν καραβάνια μεταναστών ή προσφύγων που ήρθαν από χώρες μακρινές, ανθρώπους απελπισμένους, ταλαιπωρημένους και πεινασμένους, βοηθούν όσο μπορούν, από το υστέρημα τους, έτσι απλά γιατί είναι Έλληνες! ! !
Βιβλιογραφία
Ιστορία του Βορείου Ελληνισμού
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Κ.Α. Βακαλόπουλου
Εκδοτικός οίκος Αφοι Κυριακίδη
Θεσσαλονίκη
Η μεταξύ Πάικου και Κρουσίων Χώρα (Ν. Κιλκίς)
Γιώργος Καραμαλάκης