Για το ζεϊμπέκικο χορό γράφηκαν κάποιες απόψεις το προηγούμενο διάστημα.  Πράγματι ο ζεϊμπέκικος χορός είναι χορός εναντίον του θανάτου, είναι χορός της ζωής. Αλλά και μήπως η ίδια η ζωή δεν είναι ένας μεγάλος χορός πριν τον αιώνιο ύπνο;.

ΠΕΡΙ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ Ο ΛΟΓΟΣ (Υπόψη Δημάρχου Ι)
Αν και γνωρίζω το πόσο καθαρές κρατάνε τις πόλεις τους οι Γερμανοί ωστόσο και πάλι εντυπωσιάστηκα από την φοβερή καθαριότητα των δρόμων της Στουτκάρδης.

Η ιστορία, ως λέξη, εννοιολογικά και ετυμολογικά παραπέμπει στη «γνώση». Εκτός, όμως, από την ερμηνεία αυτή, υπάρχει κι εκείνη στον «Κρατύλο» του Πλάτωνα, όπου o Σωκράτης εξηγεί ότι ιστορία σημαίνει το γεγονός, που σταματά τη (συνήθη) ροή. (από το ρήμα ίστημι + τον ρουν).

Αν εξαιρέσουμε την προτροπή του να μην τρώμε μπαρμπούνια – προφανώς δεν επισκέφθηκε ποτέ το Πόρτο Κουφό – ο Πυθαγόρας διεκδικεί το αλάθητο. Εξάλλου για εκείνον ίσχυε το «Αυτός έφα», δηλονότι αφού το είπε ο Πυθαγόρας, άρα είναι αλήθεια. Και στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε ο σοφός που έζησε και δίδαξε στη Μεγάλη Ελλάδα έχει τη συνταγή για να σωθεί η Μικρή Ελλάδα, η μικρή σε νοοτροπία, γνώση και πολιτισμό.

Με ικανοποίηση άκουσα ότι το τρέχον έτος είναι εθελοντισμού γιατί από πέρυσι έκανα κουβέντα για ενίσχυση του εθελοντισμού σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου όχι μόνο λόγω της οικονομικής κρίσης ή της κρίσης αυτοδιοίκησης αλλά περισσότερο λόγω της κρίσης συμπεριφοράς αρκετών ανθρώπων στα περιβαλλοντικά θέματα.

Οι πολίτες της Παιονίας δεν μας εξέλεξαν για να διαχειριστούμε ίσως καλύτερα ή ίσως χειρότερα από τους άλλους κάτι που υπάρχει. Μας επιφόρτισαν με την ευθύνη να δημιουργήσουμε νέες δομές, που θα υπηρετούν την αλληλεγγύη των πολιτών και των κοινωνιών με την διαφορετικότητά τους αλλά ταυτόχρονα και με την δυνατότητά τους να πορεύονται χέρι-χέρι στον δύσκολο αλλά και όμορφο όμως δρόμο της δικαιοσύνης και της προόδου.

Να μια ερώτηση για δυνατούς λύτες. Μια ερώτηση που δεν παραπέμπει σε γρήγορη απάντηση. Η χθεσινή βεβαιότητα φαντάζει ανώφελο φληνάφημα, έγκριτοι οικονομολόγοι ερίζουν για το πρακτέο και η κοινωνία γονατίζει από τον ολοένα και μεγαλύτερο κεφαλικό φόρο που καλείται για την επιβίωσή της να καταθέτει..

Ιερός και σημαντικός σταθμός για τον Ελληνισμό και την ελληνική ιστορία η Πόλη. Η πρωτεύουσα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, που περισσότερο από μια χιλιετία, υπήρξε η βασιλίδα των πόλεων. Η αιώνια Βασιλεύουσα.
Αρχόντισσα πανέμορφη της Ανατολής. Από αυτή ανέτειλε ο ήλιος και το φώς του πνεύματος και του πολιτισμού. Από την Αγία Σοφία ξεπηδούσε η πίστη και η σοφία.

Μετά τους βαλκανικούς πολέμους της περιόδου 1912-1913, οι οποίοι οδήγησαν το ελληνικό έθνος στα μεγάλα πεπρωμένα του, η τότε Ευρώπη των αμφισβητήσεων και των αμφιβολιών εισήλθε σε πολεμικές περιπέτειες. Διχασμένη σε αντίπαλα στρατόπεδα, στις Κεντρικές Δυνάμεις με επικεφαλής τη Γερμανία, και στην Αντάντ με ηγέτες τους Αγγλογάλλους, συμπαρέσυρε την ανθρωπότητα σε δύνη πολέμου. Με τις πρώτες δυνάμεις συμπαρατάχθηκαν οι μέχρι πριν λίγο αντίπαλοι της Ελλάδας, Βουλγαρία και Τουρκία, και με τις δεύτερες η Ρωσία, η Ιταλία και η Σερβία. Η σύγκρουση έμεινε στην ιστορία με το όνομα ο μεγάλος πόλεμος του 1914-18 ή ο Α΄  παγκόσμιος πόλεμος.

ΣΤΗΝ ΞΕΝΗΤΕΙΑ ΚΑΛΑ ΚΡΑΤΟΥΝ
Ύστερα από πρόσκληση του Σωματείου «ΡΩΜΑΝΙΑ», την Κυριακή 15-05-2011 μίλησα στους  Έλληνες της περιοχής Στουτκάρδης για την γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.
Οι συμπατριώτες μας, φάνηκαν να ενθουσιάστηκαν από την παρουσίαση του θέματος και τις πληροφορίες που τους έδωσα, κυρίως από την τούρκικη πλευρά.
Κι εγώ όμως από την πλευρά μου, εντυπωσιάστηκα από το πόσο οργανωμένοι πειθαρχικοί κι εργατικοί είναι οι Έλληνες της ξενητειάς.
Συσπειρωμένοι γύρω από την εκκλησιά και τους Συλλόγους τους, ενωμένοι αντιμετωπίζουν τα ζητήματα της αλλοδαπής και το σπουδαιότερο ενωμένοι αντιδρούν σε κάθε κατηγορία κατά της χώρα μας, υπερασπιζόμενοι με θάρρος τα συμφέροντα της πατρίδας.
Ειλικρινά σ’ ένα περιβάλλον σαν αυτό των Ελλήνων της Στουτκάρδης, δεν νοιώθεις καθόλου μα καθόλου ξένος