Στην κυρά μάνα μας μην δίνετε βοήθεια
Ούτε μαγκούρα στο προσκέφαλο σιμά
Γιατί θα δέρνει κάθε μέρα τα παιδιά της
Κι όταν φωνάζουν θα τους λέει αληταρά…
Λέγκω, Λέγκω μάνα, πάψε να με τυραννάς,
Λέγκω, Λέγκω μάνα, πάψε να με κυβερνάς!
(Απ’ το τραγούδι Λέγκω-Ελλάδα του Γ. Μαρκόπουλου)  

Η εθνική προδοσία είναι ένα φαινόμενο παλιό που εκδηλώνεται με τρόπο διαφορετικό από το χάραμα της ιστορίας έως σήμερα. Το ίδιο και η εθνική μειοδοσία. Είναι κι αυτή ένα φαινόμενο διαχρονικό, ήδη από την εποχή του Εφιάλτη και αργότερα  Κατοχής. Μόνο που τώρα εκδηλώνεται πιο συχνά  σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, κι όχι σε χαρακώματα, από κάποιους κερδοσκόπους  που θησαυρίζουν σε βάρος της ίδιας τους της χώρας. Είναι γνωστό πως το μέλλον ενός λαού δεν φτιάχνεται από μόνο του. Δεν φταίει κατά πως λέει ο ποιητής, «το  ζαβό το ριζικό μας ούτε κι ο Θεός που μας μισεί», αλλά φταίμε όλοι εμείς. Και προπάντων εκείνοι που δημιούργησαν το κράτος που έχουμε. Αυτοί που καταχράστηκαν τη θεσμική τους θέση για το καλό το δικό τους κι όχι του τόπου.

Οι Έλληνες στις ΗΠΑ δούλεψαν πολύ σκληρά και τις περισσότερες φορές σε δύσκολες συνθήκες, προκειμένου να προσφέρουν στα παιδιά τους ένα καλύτερο μέλλον. Έτσι από γενιά σε γενιά οι συνθήκες ζωής για τους Έλληνες μετανάστες καλυτέρεψαν θεαματικά. Αυτό είχε σαν συνέπεια να διακριθούν πολλοί ελληνοαμερικανοί σ’ όλους τους τομείς, και φυσικά και στον χώρο της πολιτικής. Ο Μιχάλης Δουκάκης παιδί πρώτης γενιάς μεταναστών είναι ο ελληνοαμερικανός που πλησίασε όσο κανένας άλλος μη Αγγλοσάξονας το θώκο του προέδρου των ΗΠΑ (Μέχρι την εκλογή του Ομπάμα). Ο Πολ Τσόνκας έφτασε αρκετά κοντά στο χρίσμα, αφού ήταν υποψήφιος το 1992, ο Τζόρτζ Στεφανόπουλος υπήρξε ο πιο κοντινός σύμβουλος του προέδρου Κλίντον στο Λευκό Οίκο, αλλά και ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ έχει δίπλα του ως σύμβουλο τον ελληνοαμερικανό Αλέξη Γιαννούλλια.

3. Η δόξα του Χριστού
Το καλοκαίρι του 1975 διάβαζα την Αποκάλυψη του Αποστόλου Ιωάννη κι άρχισα σιγά σιγά να μεταφράζω σε στίχους κομμάτια που μου άρεσαν. Έτσι πρώτο κομμάτι μετέφρασα τη "Δόξα του Χριστού" από το κεφάλαιο 10 και λίγο αργότερα ήρθε η σειρά να το μελοποιήσω.  Στις 18 Αυγούστου το είχα έτοιμο σε ήχο πλάγιο δ’.

«Κατά τα φαινόμενα, την Τετάρτη 28 Απριλίου θα ανακοινωθεί και το χωροταξικό του ‘’Καλλικράτη’’, δηλαδή πόσοι και ποιοι θα είναι οι δήμοι ανά νομό της χώρας. Ουσιαστικά ο χρόνος για συζήτηση και διατύπωση τελικών προτάσεων πάνω στην κυβερνητική πρόταση από τις τοπικές κοινωνίες και τα δημοτικά συμβούλια έχει κυριολεκτικά εξαφανιστεί. Η κοινή γνώμη είναι ελάχιστα ενημερωμένη για τις λεπτομέρειες του σχεδίου για το οποίο άλλωστε η κυβέρνηση έχει αποφύγει τις επίσημες ανακοινώσεις», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η δημοτική παράταξη του Κιλκίς, «Οραμα και Δράση», με επικεφαλής τον Παύλο Πασσαλίδη.

Είναι αλήθεια ότι όπου οι κριτές και οι κρινόμενοι είναι τα ίδια πρόσωπα, εκεί η κρίση δεν είναι αντικειμενική. Είναι επίσης αλήθεια ότι όπου ο νόμος δεν πολεμά την ανομία, εκεί ανθεί η αδικία. Η πιο πικρή, όμως, αλήθεια είναι, όταν ο νόμος αυτός, ας πούμε για παράδειγμα ο νόμος «περί ευθύνης υπουργών», είναι προϊόν σκέψης ενός καλού πολιτικού! Γιατί τότε το άδικο είναι διπλό. Αλλιώς θα ήταν παράλογο για την πράξη που διώκεται ο πολίτης για την ίδια πράξη να απαλλάσσεται ο πολιτικός.
Γι’ αυτό, όσες εξεταστικές επιτροπές κι αν γίνουν, δεν θα οδηγήσουν πουθενά, αφού όλες τους θα σκοντάψουν πάνω στον ίδιο νόμο.

Πως το έγραψε ο «Γραμματοκομιστής» στη στήλη της εφημερίδας μας «Γράμματα και…κορώνες»; «Με τη μπόρα τα βγάζουμε, με την μαυρίλα τα μπάζουμε, τι έχουν τα έρμα και δεν στρίβουν αριστερά»;
Συναγωνιστή «γραμματοκομιστή». Απ’ τα γεννοφάσκια τους τα έμαθαν να μην πηγαίνουν αριστερά, αλλά απ’ την… άλλη μεριά. Τα έχουν «ψήσει» ότι αυτός ο δρόμος είναι μονόδρομος και μόνο εκεί θα βρουν τροφή για να φάνε. Ύστερα γυρνάνε στην ίδια «στρούγκα», τα’ αρμέγουν και πάλι απ’ την αρχή. Είναι επιστήμονες σ’ αυτά. Και όπως όλοι ξέρουμε «έξις δευτέρα φύσις».  Για να αλλάξει αυτό, «θέλει δουλειά πολύ». Για το λόγο αυτό μπορεί να μας ρίχνετε ευθύνες. Ότι δεν κάνουμε ή δεν έχουμε τις δυνάμεις να κάνουμε όση δουλειά είναι απαραίτητη με τις σημερινές δύσκολες συνθήκες…

Κάθε που πλησιάζει η 28η Απριλίου, παγκόσμια ημέρα Υγιεινής και Ασφάλειας των Εργαζομένων αναστατώνομαι και αισθάνομαι την κοροϊδία του καπιταλιστικού συστήματος. Ένας θεσμός που γέμισε ελπίδες ασφάλειας στους εργαζόμενους από εργατικά ατυχήματα και επαγγελματικές ασθένειες κουρελιάστηκε με τον χειρότερο τρόπο.Παρά την απελπιστική θέση που βρίσκεται ο θεσμός σε όλη την Ευρώπη πιστεύω ότι υπάρχουν δίοδοι διαφυγής από υποβάθμιση έως ευτελισμό με το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης.

Στο σχολείο που υπηρετούσα τη σχολική χρονιά 1974-1975, το 10ο Εξατάξιο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης, ο χημικός του σχολείου Βασίλης Καρώνης, θεατρόφιλος και θεατράνθρωπος, θέλησε να τιμήσει μέσα στο σχολείο τον μεγάλο τραγικό Αισχύλο, που εκείνη τη χρονιά, το 1975, την είχε ορίσει η Πολιτεία ως "έτος Αισχύλου". Ετοίμαζε λοιπόν με ομάδα μαθητών κάποιες προτάσεις με αποσπάσματα από το έργο του μεγάλου τραγικού. Κι εμένα, χωρίς να συνεννοηθώ μαζί του, μου μπήκε η ιδέα να μελοποιήσω τον περίφημο κομμό από τους "Επτά επί Θήβας" του Αισχύλου σε μετάφραση του Ιωάννη Γρυπάρη με τίτλο "Θρήνος για τα χαμένα αδέρφια". Κομμός σημαίνει θρήνος.

Ο  αριθμός των Ελλήνων στις Η.Π.Α. από τους ηγέτες της ελληνοαμερικανικής κοινότητας. Η καλύτερη όμως πηγή πληροφοριών για τον αριθμό των ελληνοαμερικανών είναι η απογραφή. Έτσι κατά την απογραφή του 1990 οι συμμετέχοντες ρωτήθηκαν να καταθέσουν και την εθνική καταγωγή τους. Περίπου 600.000 δήλωσαν ότι είναι αμιγώς ελληνικής καταγωγής, ενώ περίπου 350.000 δήλωσαν ότι είχαν κάποια ελληνική ρίζα. Συνεπώς, περίου 1.000. 000 άτομα θα μπορούσαν να θεωρηθούν ελληνοαμερικανοί με την ευρύτερη έννοια της εθνικής καταγωγής.